گمم، بى پشتوانم، گرم و سردم، ناتوان هستم . ببين! چیزی شبيه اولين روز خزان هستم . اگر آيينه ها ما را به روى هم نمى‌آورد .. نمى‌دانستم اصلا پير هستم يا جوان هستم . درونم جنگ و آشوب است, دور خويش مى‌گردم . به دستم اختيارم نيست، تنهايم ، جهان هستم. سوارِ اسب سرمستِ جوانی ام نمى‌دانم . نمى‌دانم دقيقا به كدامين سو ، روان هستم . نمى‌ماندم كسى با مادرم نامهربان باشد. ولى حالا خودم با مادرم نامهربان هستم . زمان دادن به آدم‌ها و عبرت پس گرفتن ها . چه شغلى دست گیرم گشته؛ صرافِ زمان هستم . وجودم را خودم انكار مى كردم، ولى حالا پس از آن شب كه گفتی «در كنار من بمان» هستم . مرا دست خودم نسپار، من بسيار بى رحمم . من از دست خودم وقتى تو باشى در امان هستم . نه اينكه بى تو نتوانم بمیرم ! زنده مى‌مانم . فقط در بى تو مثل قبل بودن ناتوان هستم . مرا روزى پرستيدى و دورى اتفاق افتاد . تو حالا در زمين هستى و من در آسمان هستم . تو مثل مزرع آفت زده در پيش چشم من . منى كه با كمال شرمسارى باغبان هستم تورا مى بينم و... چیزی به گفتن نيست, خاموشيم . شبيه آيينه در روبرويت بى زبان هستم . به آغوش خروشانت زدن از من نمى‌آيد ببين؛ فرسوده وتوخالى و بى‌بادبان هستم.