یادآوری - مهم با سلام نظر به این‌که نود و پنجمین نشست اجرایی (سال 2027) کمیسیون بین المللی سدهای بزرگ (ICOLD) در شهر دائجون(Daejeon) کشور کره جنوبی از 31 اردیبهشت لغایت 7 خرداد 1406 (May 21-28, 2027) برگزار می‌شود، خواهشمند است چکیده مقاله‌های خود را از تاریخ دهم شهریور 1405 و در مهلت تعیین‌شده در جدول زیر از طریق آدرس https://icold2027daejeon.com/en/abstract ارسال نمائید. انتظار دارد تصویری از مقاله برای پیگیری‌های بعدی به دبیرخانه کمیته ملی به آدرس پست الکترونیکی ircold@neda.net نیز فرستاده شود. مهلت ارسال خلاصه مقاله: دوم آبان 1405 (24 اکتبر 2026 ) اعلام پذیرش اولیه: 22 آبان 1405 (13 نوامبر 2026) دبیرخانه کمیته ملی سدهای بزرگ ایران

سلام دوستان. لطفاً تعمق نموده و نقد بفرمایید و با دیگران نیز به اشتراک بگذارید. سپاسگزارم 🙏

۳-۶- «این دیدگاه، انسان را به ماشین تقلیل می‌دهد» برعکس. این دیدگاه، ماشین را به بخشی از بدن انسان ارتقا می‌دهد، نه انسان را به ماشین. انسان همچنان مرکز اراده، ارزش، و انتخاب است. ماشین، اندام اوست. ۴-۶- «این دیدگاه، ارجاع‌دهی علمی را تضعیف می‌کند.» ارجاع‌دهی علمی برای ردیابی منابع است، نه برای تفکیک سهم عوامل. ما همچنان باید منابع را ذکر کنیم، اما نه به این دلیل که «سهم ماشین» را مشخص کنیم، بلکه به این دلیل که شفافیت فرآیند را حفظ کنیم. این دو متفاوت‌اند. بخش هفتم: مانیفست فلسفه اخلاق در استفاده از هوش مصنوعی اعتقاد اینجانب، در آستانه‌ی عصر جدید هوش مصنوعی، این است: ۱. هوش مصنوعی دیگر ابزار نیست؛ بلکه یک اندام شناختی متعلق به انسان اما بیرون از بدن اوست. ۲. مرز میان «کار انسان» و «کار ماشین» مرزی منسوخ است؛ واحد بنیادین، انسان-ماشین یکپارچه است. ۳. ارجاع‌دهی به هوش مصنوعی، مانند ارجاع‌دهی به مغز خود انسان، بی‌معنا است. ۴. اخلاق استفاده از هوش مصنوعی، اخلاقی فضیلت‌محور است، نه ممنوعیت‌محور. ۵. مالکیت ایده همچنان انسانی است، چون اراده و انتخاب با انسان است. ۶. مسئولیت انسان، حذف نمی‌شود؛ متمرکز می‌شود بر استفاده صحیح از هوش مصنوعی. ۷. پرسش درست این نیست «آیا از هوش مصنوعی استفاده کنم؟»، بلکه این است: «چگونه هوش مصنوعی را به بهترین وجه به کار گیرم؟» سخن آخر: اندام‌ شناختی جدید، مسئولیت‌ جدید تاریخ بشر، تاریخ گسترش اندام‌ و حس های اوست. از چکش تا تلسکوپ، از نوشتن تا اینترنت. هر گسترش، هم توانایی‌های جدید آورده و هم مسئولیت‌های جدید. هوش مصنوعی، گسترده‌ترین و عمیق‌ترین گسترش شناختی بشر تا کنون است: گسترش خودِ اندیشیدن. ما نمی‌توانیم این گسترش را متوقف کنیم، همان‌طور که نمی‌توانستیم نوشتن را متوقف کنیم. اما می‌توانیم نحوه‌ی زیستن با آن را انتخاب کنیم. انتخاب صحیح این است: انسان به‌عنوان مرکز اراده و ارزش، و هوش مصنوعی به‌عنوان اندام گسترده‌ی او. در این چارچوب، پرسش‌های کهنه جای خود را به پرسش‌های نو می‌دهند: نه «آیا؟» بلکه «چگونه؟»؛ نه «چقدر سهم کدام است؟» بلکه «کیفیت محصول نهایی چگونه است؟»؛ نه «مجاز است؟» بلکه «فضیلت‌مندانه و فاخر است؟» این، فلسفه‌ی عصر هم‌زیستی انسان و هوش مصنوعی است. عصری که در آن، انسان و ماشین نه دو، بلکه یک واحد یکپارچه را می‌سازند — واحدی که در آن، انسان همچنان مالک ایده و مسئول پیامد آن است و هوش مصنوعی بخشی از وجود انسان است برای تحقق آنچه که در ذهن اوست. https://t.me/Water_Pulse/92