Инсоннинг басирати қанчалик теранлашса, у кўпликка шунчалик кам алданади, моҳиятни эса шунчалик чуқурроқ англай бошлайди. У энди кўп нарсага эга бўлишни эмас, ўзига муносибини танлашни истайди. Кўнглига яқин инсонларни, умрига арзийдиган йўлларни, қалбига ором, фикрига теранлик бағишлайдиган давраларни афзал билади. Вақт ўтгани сари танловлари камаяди, аммо қадри ортади. У кимлар билан юришини, қайси давраларда ўтиришини саралайди, ҳар бир лаҳзасини ғанимат билади. Чунки ҳар бир яқинлик ҳам руҳга озуқа бермаслигини, ҳар бир суҳбат ҳам инсонни юксалтирмаслигини, ҳар бир йўл ҳам манзилга олиб бормаслигини яхши англаб етган бўлади. Шу боис у ҳимматини пасайтирадиган, ҳаётидан маънони олиб қўядиган нарсалардан аста-секин узоқлашади. Чунки басирати очилган инсон учун кўплик эмас — моҳият, шовқин эмас — маъно, одамларнинг кўплиги эмас — қалбларнинг сифати муҳим бўлиб қолади. *Abdulxodiy Yusuf