امیرحسین ابراهیمی، ۱۹ ساله، دانشجوی پزشکی، نمی‌دانست موساد چیست. به خاطر همین ناآگاهی، به محارب تبدیل شد و اعدامش کردند. برادر ۱۶ ساله‌اش را چنان شکنجه کردند تا علیه او شهادت دروغ بدهد که یک هفته در بیمارستان بستری شد. او تنها نیست. هزاران نفر دیگر در زندان‌ها هستند، فقط به خاطر بودن در خیابان، نوشتن یک توییت، یا درمان یک مجروح. و این، اعتراف نهایی یک قدرت فرسوده است: آن‌جا که منطق و اقناع پاسخ ندهد، چوبه‌دار به میان می‌آید. اما حافظه، با اعدام پاک نمی‌شود؛ فقط از خیابان به سینه‌ها منتقل می‌شود. و سینه‌ها، دیوار صدا نیستند - پژواک‌اند. ✾ @DubiumCafe ❥ @DubiumChannel

چندی‌ست بی‌صدا و نهان شکوه می‌کنم از تنگنای سخت زمان شکوه می‌کنم با هر نفس که در طلب خانه می‌کشم از حال و روز آدمیان شکوه می‌کنم هر روز پیش ابر بهار اشک می‌شوم درگوش باد زجفای خزان شکوه می‌کنم شمشادِ سبز باغچهٔ ما جز ستم ندید از سردی زمین به زمان شکوه می‌کنم من با ستارگان بی‌فروغ هر سحر با غصه‌های نیمه‌شبان شکوه می‌کنم حتی سکوت هم به گمانم شکایتی‌ست اینگونه از ملال جهان شکوه می‌کنم  #ناصر_آمینازاده ✾ @DubiumCafe ❥ @DubiumChannel

❖ «نه» را در بیرون می‌ستاید، در درون جرم می‌داند محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، در واکنش به پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات آمریکا، این پیروزی را «نه» مردم آمریکا به جنگ خواند و از آن حمایت کرد! این اظهارات، نمونه‌ای آشکار از تناقض در گفتمان سیاسی است. او از حق نه گفتن شهروندان آمریکایی دفاع می‌کند، درحالی‌که در ساختار سیاسی کشور خودش، نه گفتن به سیاست‌های نظام (از حجاب اجباری تا جنگ) با سرکوب، زندان و اعدام مواجه می‌شود. او همزمان از خیانت به خواست مردم سخن می‌گوید، اما در نظامی حضور دارد که سال‌هاست خواست مردم ایران را نادیده گرفته است. از منظر تحلیل گفتمان، این اظهارات یک مشروعیت‌سازی معکوس است: رهبر یک نظام غیردموکراتیک، با استناد به خواست مردم یک دموکراسی دیگر، سعی در کسب مشروعیت برای خود دارد. پیام او، نه یک موضع‌گیری سیاسی، بلکه یک سند تناقض است که نشان می‌دهد چگونه یک نظام، در تناقض با مبانی خود، به دنبال مشروعیت‌سازی از طریق مفاهیمی است که در درونش وجود ندارند. ✾ @DubiumCafe ❥ @DubiumChannel