«من یک معلم می‌مانم… و تو یک زندانبان.» روز معلم باید به اسم فرزاد کمانگر باشه‌؛ معلمی که تا پای مرگ معلم موند.

مگر می‌توان معلم بود و راه دریا را به ماهیان کوچولوی این سرزمین نشان نداد؟ حالا چه فرقی می کند از ارس باشد یا کارون، سیروان باشد یا رود سرباز، چه فرقی می‌کند وقتی مقصد دریاست و یکی شدن، وقتی راهنما آفتاب است. بگذار پاداشمان هم زندان باشد. مگر میتوان بار سنگین مسئولیت معلم بودن و بذر آگاهی پاشیدن را بر دوش داشت و دم برنیاورد ؟ مگر می‌توان بغض فروخورده دانش آموزان و چهرەی نحیف آنان را دید و دم نزد ؟ مگر می‌توان در قحط سال عدل و داد معلم بود، اما “الف” و “بای” امید و برابری را تدریس نکرد، حتی اگر راه ختم به اوین و مرگ شود؟ نمی‌توانم تصور کنم در سرزمین” صمد”،” خانعلی” و “عزتی” معلم باشیم و همراه ارس جاودانه نگردیم. نمی‌توانم تجسم کنم که نظارەگر رنج و فقر مردمان این سرزمین باشیم و دل به رود و دریا نسپاریم و طغیان نکنیم؟ از نامه فرزاد کمانگر، معلم محکوم به اعدام، اردیبهشت ۱۳۸۹

می‌توان همه چیز را دید حتی اگر تلویزیون کور باشد، می‌توان همه چیز را شنید حتی اگر رادیو هم کر باشد، می‌توان ناخوانده‌ها و نانوشته‌ها را از لای سطور سیاه روزنامه فهمید حتی اگر «روزنامه» هم لال شده باشد، می‌توان همه چیز را لمس و درک کرد حتی اگر پیرامونت را دیوارهایی به بلندای ضخامت اون فرار گرفته باشد. از نامه فرزاد کمانگر، معلم محکوم به اعدام، آذر ۱۳۸۸