တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘဝမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့လူကို လိုက်ရှာနေတတ်ကြတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ့လောဘစိတ်အတွင်းမှာပဲ လူတိုင်းက မပြည့်စုံဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို တစ်ချက်တစ်ချက် မေ့ပျောက်ကွယ်ပြုသွားတတ်ကြတယ်။တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲ့ဒီ့ အတ္တလောဘစိတ်တွေကြောင့်ပဲ ကိုယ့်အနားမှာ အမြဲရှိပေးနေတဲ့ လူတွေကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရနိုင်တယ် လူတိုင်းကအားသာချက်ရှိသလို အားနည်းချက်လည်း ရှိမှာပဲဆိုတဲ့ မှန်ကန်ချက်ကို လွန်ဆန်လို့ မရဘူးဆိုတာလည်း သိစေချင်ပြီး ချစ်ဖို့တန်ရင် ချစ်ဖို့ မမေ့နဲ့ ဆိုတာလည်း မှတ်ထား‌စေချင်တယ်။ တစ်ချို့က ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြပေမဲ့ မထိုက်တန်နဲ့လူနဲ့ စောတွေ့ခဲ့ကြပြီး ထပ်ချစ်မိဖို့ရာ တွန့်ဆုတ်နေကြတယ် ထပ်ယုံကြည်မိဖို့ရာ ခက်ခဲနေကြတယ် ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်မိကာ မိမိ၏ ကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရေးရာ ဘက်ခြမ်းကို ကြိတ်မှိတ်ကာ ဖုံးကွယ်ထားချင်တတ်ကြတယ်။အဲ့တော့ ပြောချင်တာက ပြန်လည်ပြင်ဆင်လို့မရတဲ့ အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲထား လက်ရှိ မင်းရောက်နေတဲ့ အနာဂတ်ကို ခေါ်မလာနဲ့ လူတိုင်း က ထိုအရင်လူနည်း၎င်းပဲ မဟုတ်ကြောင်းကို သေချာစဥ်းစားတွေးခေါ်တတ်ပြီး ချစ်ဖို့ထိုက်တန်တဲ့လူနဲ့တွေ့ရင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တဖန် ပြန်လည် သက်ဝင်လာအောင် ပုံသွင်းဖန်တီးသင့်တယ်။‌ကမ္ဘာကြီးက အစဉ်မပြတ် မရပ်မနားကာ လည်ပတ်နေပေမဲ့ တစ်ချို့လူတွေက ဘဝမှာ ပြန်ဆုံဖို့ရာ အခွင့်ရေးရဖို့ မသေချာဘူးဆိုတာလည်း မှတ်မိစေချင်တယ်။ စာပေမြတ်နိုးသည့်သူများသာအဆုံးထိဖတ်ချင်ပေလိမ့်မည်။ -ဆု @Christnavan