این بحثِ «چگونگی جذابیت و غیره در مغز و روان دختر» بماند برای بعداً. بدتر از این موجودات متوهم، پسرهایی هستند که رفتن پِیِ این کانسپت‌ها رو گرفتن و حالا آغاز می‌کنند به «معمایی‌بودن»: خودشون رو تبدیل به معما می‌کنن که در نظر دخترجماعت جذاب به‌نظر بیان. راستش... حقیرانه‌ست! کلا هر تلاشی برای «بجز خودبودن» حقیرانه‌ست. حداقل حسِ من اینه. پیش‌تر هم این‌جا گفته بودم و این مسئله هم همینه: آدمیان از «آن‌چه هستم» فرار می‌کنن، انکار می‌کنن خودشون رو و پناه می‌برن به «دیگری». این کە حقارته... این‌که نتونی خودت رو پذیری. برای همینه فیلتری که گفتم رو اعمال کردم، که هر آدمی (نه فقط دختر) نتونست «آن‌چه هستم» رو پذیره، دنبال رؤیاهاش در من بود، ایدهٔ ذهنی از من ساخته بود و غیره، همون اول دکمهٔ من رو بزنه. اوایل سخت بود و دردناک: چرا هیچ‌کس دوستم نداره؟ چرا دوست‌داشتنی نیستم؟ چرا کسی با من حال نمی‌کنه؟ ولی... باز حرف خودم رو به خودم می‌زدم: حداقل من نه حقیرم و نه مصنوعی. دیگه همینم که هستم، ((همین‌که خودم دارم برات توضیح می‌دم. دروغ هم نمی‌گم. لذا می‌تونی حرفم رو سند رسمی بگیری.)). اگر ضعیفم، ضعیفم؛ اگر خسته‌کننده‌ام، خسته‌کننده‌ام؛ اگر رفتن بیرون با من حال نمی‌ده، نمی‌ده؛ اگر هیکل خوبی ندارم، ندارم؛ الی‌الآخر. به‌عبارتی، علنا عمدی و با دست خودم نشون می‌دادم که: من هیچ جذابیتی ندارم، کاملا عادی و معمولی‌ام، قرار هم نیست با من حالت عالی باشه و زیاد خوش بگذره، داستان خودمون رو بسازیم و غیره. من هم روزمرگی دارم و با «بامن-بودن»، دچار روزمرگی‌هایِ کسل‌کنندهٔ من می‌شی. البته که همین نگاه رو به تو هم دارم (!!): تو رو هم بُتِ خودم نمی‌بینم، قرار نیست بپرستمت، تو کاملاً معمولی‌ای و عادی، جذابیتی آسمانی هم برای من نداری، عشق و دوستی و رفاقتِ افلاطونی هم در کار نیست. تو می‌تونی رابطه (هر نوعش) رو با من انتخاب کنی یا با هر کسی که بهتر از من می‌بینیش. پس، اون تلاشی که –شاید– در مغز و روانت انتظار داری برات انجام بدم در کار نیست: در حد خودم و خودت تلاش؛ نه بیشتر. تو هم برای من در حد ارزشم تلاش کن. چون نه تو خدایی، نه من. @Anarchotopia در نهایت، فقط «واقعیت»ـه که مقدسه.

در مورد «دختر»ها یک چیز جالب وجود داره. شما زمانی برای او جذاب هستی که معما و ناشناخته بمونی. این رو به‌عنوان یک قانون درنظر بگیرین. نیز، می‌شه به‌عنوان فرمول هم درنظرش گرفت: هرچه ناشناخته‌تر، جذاب‌تر. این مسئله ولی، با «واقعیت» هم‌خوانی نداره: چون همه‌مون آدم‌های عادی‌ای هستیم، لذا وقتی دختره به یک شناخت نسبی رسید، اون ایده یا تصور که از شما داشت درهم می‌شکنه و دیگه جذاب نیستین. دختره پیش از این، یک وهم از تو ساخته و زمانی که با ایدهٔ ذهنی یا کاراکتر ذهنیش روبه‌رو می‌شه و می‌بینه این آدم با اون ایدهٔ ذهنی نیست، از آسمون‌ها (= توهمات) با کله سقوط می‌کنه به زمین (= واقعیت). یک تو-دهنیِ بد به دختره می‌خوره، ضایع می‌شه قشنگ. برای همینه دخترها پس از مدتی ارتباط نزدیک با شما، سرد می‌شن. اون‌هایی هم که هنوز گرم هستن با شما، فکر می‌کنین گرم هستن؛ نیستن... تو-دهنی به این‌ها هم خورده، بحث سر چیزهایِ دیگه‌ایه. حالا، من زمانی که این مسئله رو فهمیدم، طِیِ یک حرکت انتحاری یک انتخاب کردم: عمدا، صادقانه، بدونِ شیله‌پیله، رُک، همهٔ واقعیت‌ها رو در مورد خودم همون اول کار بگم. این کار عمدی بود، خواستم یک فیلتر بسازم: دخترهایی، و کلا کسایی که، در در توهمات هستن و نه در واقعیت، پس بکشن و دیگه نخوان به من نزدیک بشن. به‌عبارتی، فیلتری خودمختارانه روی خود مخاطب اعمال کردم: بفرما، من اینم، زود تند سریع من رو حذف کن و تو دلت بگو ((اَه، اینم جذاب نیست)). و گِس وات؟ هیچ کس نتونست از این فیلتر رد بشه! حتی برای نمونه! حتی یک استثناء! :)) @Anarchotopia اگر می‌خوای در مغز دختری ماندگار باشی، ناشناخته بمون.

چندین ماه پیش (یادم نیست کِی) که یک چیزی سوشیال مدیا رو فرا گرفته بود. دوستی در گروه پرسید: چیه؟ تو هم «#از_دموکراسی_بگو ـیان» هستی؟ این رو هم جمهوری اعدامی ساخته بود. که تمرکز از اتحاد به جنگِ بینِ مردم تبدیل بشه. ده‌ها نمونه در همون برگشتِ نت پس‌از دی‌ماه تا الان داشتیم. پاسخم این بود: هیچ‌گاه در چیزهای ترندِ روز مد، نبوده و نخواهم بود. اون‌موقع هم واکنشی به این مسئله نداشتم. چون همه‌اش نکته انحرافیه. روزتون به‌جای آگاهی بیشتر و کارهای مفید، صرفِ تله‌های جمهوری اسلامی و دیگر کثافت‌های سیاست می‌کنید، غافل از این‌که این مسائل، یک پاسخ بیشتر ندارن: به‌گوسفند-گرفتنِ شماها. اگر برای خودتون اندک ارزشی قائل هستین، از هرچیزِ ترندی دوری کنید، هرچیزی! اگر بلد نیستید چیکار کنید، یک راه ساده داریم: ایگنور. تمام. نیاز نیست اراده‌ای به‌خرج بدید، زحمتی بکشید، عادت‌های روزانه رو تغییر بدید، یا چیزی؛ فقط کافیه یک کار رو بکنید: واکنشی نداشته باشید. همین. سلامت روان‌تون هم بیشتر و بیشتر تأمین می‌شه. تازه، در طولانی‌مدت، اعصاب‌تون تقویت می‌شه، آستانه‌تون بالا می‌ره، بیشتر و بیشتر خودکنترلی رو تقویت می‌کنید. برای همینه من همیشه انرژی دارم برای سیاست. چون حواسم به خشمِ درونم هست که کجا خرجش کنم. @Anarchotopia مدیریتِ انرژی مغز از اوجب واجباته.