Мо ки хоҳем рафт рӯзе аз канори дӯстон,
Мегузорем ин ҷаҳонро, мо барои дӯстон.
Фурсати мо чун насиме меравад аз боғи умр,
Хуш бувад он дам, ки бошем дар ҳавои дӯстон.
Ёдгорӣ ғайри некӣ нест дар ин рӯзгор,
Хуш бимонад номи мо дар моҷарои дӯстон.
Фурсати дидор кӯтоҳ асту дунё бевафо,
Ҷон фидои лаҳзае дар лобалои дӯстон.
То ки ҳастӣ аз муҳаббат гулситоне кун дуруст,
То муаттар гардад олам аз сафои дӯстон.
Дар варақҳои китобе зиндагӣ чизе набуд,
Ҷуз ҳамин меҳре, ки монда аз вафои дӯстон.
То ки хуршеди муҳаббат медурахшад дар миён,
Гул биборад ҳар куҷо бар радди пои дӯстон.
Мо ки меҳмонему бар хони ҷаҳон соҳибдилем,
Ҷон фидои хандаи беиддаои дӯстон.
Ҳайф бошад гар ба талхӣ бигзарад ин рӯзгор,
Нӯш кун ҷоме зи дасти бериёи дӯстон.
Баъди мо дар сӯги мо бар хок ашке гар чакад,
Сабза мерӯяд ба поси он дуои дӯстон.
(Нимат Ҷомӣ)
https://t.me/gazaltj