Телеграм канал «Zulfiqori aziz Зулфикори азиз»

Пазмони ҳама «хез»-у «бихон»-ат шудам, оча,
Дилтанг ба он лаҳни равонат шудам, оча.

Гуфтӣ, ки «нарас», «даст мазан», «ҷомаи гарм пӯш»,
Мӯҳтоҷи ҳамон амру амонат шудам, оча.

Ҳарчанд ки «накун» гуфтӣ-ву гоҳе «назан», аммо
Хумории он зикри забонат шудам, оча.

«Хез, вақти саҳар шуд!» — садоят ба гӯшам ҳаст,
Муштоқи чунин файзи даҳонат шудам, оча.

Ёди ту маро бар сари он гарми танӯр бурд,
Ман гушнаи он бурдаи нонат шудам, оча.

Ҳар шом ба сари кӯча ду чашмат ба раҳ буд,
«Дер омадӣ ку?» гуфтани онат шудам, оча.

«Хоб кун» — гуфтанат қисмати оромтаринам буд,
Гумкардаи он бахти ҷавонат шудам, оча.

Дар ҳар зани раҳгузар туро ҷӯяму ҳайҳот,
Саргаштаи як нақши нишонат шудам, оча.

Имрӯз, ки дар хоки хунук хуфтаӣ, эй вой,
Бирёни ҳамон гармии ҷонат шудам, оча.

Бахшо маро, қадри туро дер шинохтам,
Ҳамранги ҳамон мӯи хазонат шудам, оча.
(Парвиз Пулодӣ)

https://t.me/gazaltj

Эй сорбон, оҳиста рон, к-ороми ҷонам меравад,
В-он дил, ки бо худ доштам, бо дилситонам меравад.

Ман мондаам маҳҷур1 аз ӯ, бечораву ранҷур аз ӯ,
Гӯӣ, ки неше дур аз ӯ дар устухонам меравад.

Гуфтам ба найрангу фусун пинҳон кунам реши дарун,
Пинҳон намемонад, ки хун бар остонам меравад.

Маҳмил бидор, эй Сорбон, тундӣ макун бо корвон,
К-аз ишқи он сарви равон, гӯӣ, равонам меравад.

Ӯ меравад доманкашон, ман заҳри танҳоӣ чашон,
Дигар мапурс аз ман нишон, к-аз дил нишонам меравад.

Баргашт ёри саркашам, бигзошт айши нох(в)ашам,
Чун миҷмаре пуроташам, к-аз сар духонам меравад.

Бо он ҳама бедоди ӯ в-ин аҳди бебунёди ӯ,
Дар сина дорам ёди ӯ, ё бар забонам меравад.

Боз ою бар чашмам нишин, эй дилситони нозанин,
К-ошўбу фарёд аз замин бар осмонам меравад.

Шаб то саҳар менағнавам2 в-андарзи кас менашнавам,
В-ин раҳ на қосид меравам, к-аз каф инонам меравад.

Гуфтам, бигирям, то ибил3 чун хар фурӯ монад ба гил,
В-ин низ натвонам, ки дил бо корвонам меравад.

Сабр аз висоли ёри ман, баргаштан аз дилдори ман,
Гарчи набошад кори ман, ҳам кор аз онам меравад.

Дар рафтани ҷон аз бадан гӯянд ҳар навъе сухан,
Ман худ ба чашми хештан дидам, ки ҷонам меравад.

Саъдӣ, фиғон аз дасти мо лоиқ набуд, эй бевафо,
Тоқат намеорам ҷафо, кор аз фиғонам меравад.

1 Ҷудо, дур.
2 Намеосоям.
3 Шутур.

(Шайх Саъдии Шерозӣ)
Эй Сорбон оҳиста рон …😢😢😢

https://t.me/gazaltj

Фалак ба қомати пири хамида мемонад,
Ҷаҳон ба деҳаи тороҷдида мемонад.

Ниҳоли гул ба назар найзаест хунолуд,
Ба боғ сарв ба тири хазида мемонад.

Кадом сайд кушода-ст синаро чу ҳадаф,
Ки абруяш ба камони кашида мемонад.

Зи ҷӯши лолаву гул боғ шуд чунон гулгун,
Ки барги ток ба дасти бурида мемонад.

Зи баски аҳли ҷаҳон хуни якдигар хӯрданд,
Сари сипеҳр ба нори макида мемонад.

Ба дасти сабзхатон ҷоми лолагун дар боғ
Ба чашми оҳуи сунбулчарида мемонад.

Замона оби тароват зи ҷӯйи гулшан бурд,
Замини боғ ба ҷайби дарида мемонад.

Даруни ҷомаи рангини хеш дунёдор
Ба кирмҳои бирешимтанида мемонад.

Макун насиҳати дунё ба мардум, ай воиз,
Ки ин сухан ба ҳадиси шунида мемонад.

Дилам зи ёди қафас, Сайидо, малул шавад,
Ба мурғи хонаи сайёддида мемонад.
(Сайидои Насафӣ)

https://t.me/gazaltj

Дар навбаҳори хуррамӣ, дар тирамоҳи пурғамӣ
Одам бувад оҳу даме, ҳайфу дареғи одамӣ.

Дунёи макру фанди мо, дилхораву дилбанди мо:
Пур меканад пайванди мо, ҳайфу дареғи одамӣ.

Дар синаҳо дилпорае, к-он ҳам шавад гилпорае,
Ё туъмаи гилхорае, ҳайфу дареғи одамӣ.

Бо шираву бо шарбате, бо сад ҳазорон рутбате,
Охир маконаш турбате, ҳайфу дареғи одамӣ.

Гоҳе баҳористон равад, гоҳе нигористон равад,
Охир мазористон равад, ҳайфу дареғи одамӣ.

Як ҷой боғистон кунад, як ҷой доғистон кунад,
Охир ба лоғ истон кунад, ҳайфу дареғи одамӣ.

Аз хокдон оғози ӯ, то осмон парвози ӯ,
Охир лаҳад анбози ӯ, ҳайфу дареғи одамӣ.
(Лоиқ Шералӣ)

در نوبهارِ خرّمی، در تیرماهِ پرغمی
آدم بُوَد آه و دَمی، حیف و دریغِ آدمی

دنیای مکر و فندِ ما، دل‌خوره و دل‌بندِ ما
پر می‌کند پیوندِ ما، حیف و دریغِ آدمی

در سینه‌ها دلپاره‌ای، کآن هم شود گِلپاره‌ای
یا طعمهٔ گِلخواره‌ای، حیف و دریغِ آدمی

با شیرو و با شربتی، با صد هزاران رتبتی
آخر مکانش تربتی، حیف و دریغِ آدمی

گاهی بهارستان رود، گاهی نگارستان رود
آخر مزارستان رود، حیف و دریغِ آدمی

یک جای باغستان کند، یک جای داغستان کند
آخر به لاغستان کند، حیف و دریغِ آدمی

از خاکدان آغازِ او، تا آسمان پروازِ او
آخر لحد انبازِ او، حیف و دریغِ آدمی

Лоиқ Шералӣ
Ҳайфу дареғи одамӣ…

https://t.me/gazaltj