Телеграм канал «Zulfiqori aziz Зулфикори азиз»

Бинмой рух, ки боғу гулистонам орзуст,
Бикшой лаб, ки қанди фаровонам орзуст.
Ай офтоби ҳусн, бурун о даме зи абр,
К-он чеҳраи мушаъшаъи тобонам орзуст.
Бишнидам аз ҳавои ту овози табли боз,
Боз омадам, ки соъиди султонам орзуст.
Гуфтӣ, зи ноз: Беш маранҷон маро, бирав!
Он гуфтанат, ки «беш маранҷонам» орзуст.
В-он дафъи гуфтанат, ки «бирав, шаҳ ба хона нест»,
В-он нозу бозу тундии дарбонам орзуст.
Дар дасти ҳар кӣ ҳаст, зи хубӣ қурозаҳост,
Он маъдани малоҳату он конам орзуст.
Ин нону обу чарх чу сел аст бевафо,
Ман моҳиям, наҳангам, Уммонам орзуст.
Яъқубвор воасафоҳо ҳамезанам,
Дидори хуби Юсуфи Канъонам орзуст.
Валлаҳ, ки шаҳр бе ту маро ҳабс мешавад,
Оворагию кӯҳу биёбонам орзуст.
З-ин ҳамраҳони сустаносир дилам гирифт,
Шери Худову Рустами Дастонам орзуст.
Ҷонам малул гашт зи Фиръавну зулми ӯ,
Он нури рӯйи Мӯсии Имронам орзуст.
З-ин халқи пуршикояти гирён шудам малул,
Он ҳойҳую наъраи мастонам орзуст.
Гӯётарам зи булбул, аммо зи рашки ом
Муҳр аст бар даҳонаму афғонам орзуст.
Дӣ шайх бо чароғ ҳамегашт гирди шаҳр,
К-аз деву дад малуламу инсонам орзуст.
Гуфтанд: Ёфт менашавад, ҷустаем мо,
Гуфт: Он ки ёфт менашавад, онам орзуст.
Ҳарчанд муфлисам, напазирам ақиқи хурд,
Кони ақиқи нодири арзонам орзуст.
Пинҳон зи дидаҳову ҳама дидаҳо аз ӯст,
Он ошкорсанъати пинҳонам орзуст.
Худ кори ман гузашт зи ҳар орзуву оз,
Аз кону аз макон пайи армонам орзуст.
Гӯшам шунид қиссаи имону маст шуд,
Ку қисми чашм, сурати имонам орзуст.
Як даст ҷоми бодаву як даст ҷаъди ёр,
Рақсе чунин миёнаи майдонам орзуст.
Мегӯяд он рубоб, ки мурдам зи интизор,
Дасту канору захмаи Усмонам орзуст.
Ман ҳам рубоби ишқаму ишқам рубобӣ аст,
В-он лутфҳои захмаи Раҳмонам орзуст.
Боқии ин ғазалро, ай мутриби зариф,
З-ин сон ҳамешумор, ки з-ин сонам орзуст.
Бинмой Шамси мафхари Табрез рӯ зи Шарқ,
Ман ҳудҳудам, ҳузури Сулаймонам орзуст.
(Мавлоно Ҷалолуддини Румӣ-Балхӣ)

https://t.me/gazaltj

Ту дигар ба пешвозам дами дар намебаройӣ,
Ту дигар ба лаҳҷаи худ бари ман намесаройӣ:
«Писари азизам омад,
Писари ғазалнависам омад».

Ту дигар наметавонӣ, ки миёни пиразанҳо
Зи ман ифтихор созӣ ба ҳазору як таманно:
«Писари азизам омад,
Писари ғазалнависам омад».

Ту дигар фирор кардӣ ба ҷаҳони сарду хомӯш,
Ту дигар намекушоӣ ба наберагонат оғӯш,
Ки диҳӣ дуои иқбол,
Ки бибахшӣ неруи пару бол.

Зи канори хок будӣ, ба канори хок рафтӣ,
Зи деҳи Мазор будӣ, ба мазори пок рафтӣ,
Шудӣ ёди ҷовидонӣ
Ба мадори бемадори зиндагонӣ.

Чу ба хонаат дароям, ҳама бӯйи дард ояд,
Дили ман ба дард ояд зи хурӯҷи дардҳоят.
Шунавам фиғони шабҳот
Зи баҳамфишурда лабҳот.

Чу ба ёд оварам ман ҳама он азоби ҷонат,
Табу сӯзи устухонат, фалаҷи аҷалнишонат,
Қаламам фалаҷ шавад зуд,
Ҳама ҳастиям кунад дуд…

Зи тавофи кулбаи ту дили ман зи ҳам бирезад,
Ба ҳама ҷаҳон ситезад писари ғазалнависат,
Ки куҷост модари ман,
Ки куҷост модари диловари ман?

Писари ғазалнависат акнун ғазали азо бигӯяд,
Ғазале агар бигӯяд, ғазали туро бигӯяд,
Ки куҷост модари ман,
Ки куҷост давлати сари ман?

Ту куҷоӣ модари ҷон? Паси дар намебаройӣ,
Ва дигар ба шеваи худ бари ман намесаройӣ:
«Писари азизам омад,
Писари ғазалнависам омад…»

Шодравон Лоиқ Шералӣ


https://t.me/gazaltj

Пеши мо расми шикастан набувад аҳди вафоро,
Аллаҳ-Аллаҳ, ту фаромӯш макун суҳбати моро. …

پیش ما رسمِ شکستن نبود عهد وفا
الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را

قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد
سست‌عهدی که تحمل نکند بار جفا را

گر مُخَیَّر بکنندم به قیامت که چه خواهی
دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

گر سرم می‌رود از عهد تو سر بازنپیچم
تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را

خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید
دردمندان به چنین درد نخواهند دوا را

باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن
تا بدانی که چه بودست گرفتار بلا را

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد
به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

سر انگشت تَحَیُّر بگزد عقل به دندان
چون تأمل کند این صورت انگشت‌نما را

آرزو می‌کندم شمع‌صفت پیش وجودت
که سراپای بسوزند من بی سر و پا را

چشم کوته‌نظران بر ورق صورت خوبان
خط همی‌بیند و عارف قلم صنع خدا را

همه را دیده به رویت نگرانست ولیکن
خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را

مهربانی ز من آموز و گرم عمر نماند
به سر تربت سعدی بطلب مهرْگیا را

هیچ هشیار ملامت نکند مستی ما را
قُل لِصاحٍ تَرَکَ النّاسَ مِن الوَجْدِ سُکاریٰ

«سعدی»

Пеши мо расми шикастан набувад аҳди вафоро,
Аллаҳ-Аллаҳ, ту фаромӯш макун суҳбати моро.

Қимати ишқ надонад, қадами сидқ надорад,
Сустаҳде ки таҳаммул накунад бори ҷафоро.

Гар мухайяр1 бикунандам ба қиёмат, ки чӣ хоҳӣ,
Дӯст морову ҳама неъмати фирдавс шуморо.

Гар сарам меравад, аз аҳди ту сар бознапечам,
То нагӯянд пас аз ман, ки ба сар бурд вафоро.

Хунук2 он дард, ки ёрам ба иёдат ба сар ояд,
Дардмандон ба чунин дард нахоҳанд даворо.

Бовар аз мот набошад, ту дар оина нигаҳ кун,
То бидонӣ, ки чӣ будаст гирифтори балоро.

Аз сари зулфи арӯсони чаман даст бидорад,
Ба сари зулфи ту гар даст расад боди саборо.

Сари ангушти таҳайюр бигазад ақл ба дандон,
Чу тааммул кунад ин сурати ангуштнаморо.

Орзу мекунадам шамъсифат пеши вуҷудат,
Ки саропой бисӯзанд мани бесарупоро.

Чашми кӯтаҳназарон бар варақи сурати хубон
Хат ҳамебинаду ориф қалами сунъи Худоро.

Ҳамаро дида ба рӯят нигарон аст, валекин
Худпарастон зи ҳақиқат нашиносанд ҳаворо.

Меҳрбонӣ зи ман омӯзу гарам умр намонад,
Ба сари турбати Саъдӣ биталаб меҳргиёро.

Ҳеч ҳушёр маломат накунад мастии моро,
Қул ли соҳин тараканноса минал ваҷди сукоро.
(Шайх Саъдии Шерозӣ )

https://t.me/gazaltj

https://t.me/gazaltj

Меравам аз кӯи ту бо ҷони пурғам, хайр бод!
Бо дили пуроташу бо чашми пурнам, хайр бод!

Аҳли оламро зи ман гар буд дар хотир ғубор,
Ман зи олам меравам, бар аҳли олам, хайр бод!

Он парӣ дар вақти рафтан аз сари меҳру вафо,
Восифии хастаро мегуфт ҳар дам: «Хайр бод»!
(Зайниддин Маҳмуди Восифӣ)

https://t.me/gazaltj