Телеграм канал «Zulfiqori aziz Зулфикори азиз»

Бинмо ҷамоли ҷонфазо, ё раҳматал лил оъламин.
Дар хоби муштоқон даро, ё раҳматал лил оъламин.

Дар мотамат ҷамъи малак, нолон ба фавқи ҳар фалак,
Аз аршу фаршу то самак, ё раҳматал лил оъламин.

Бе шамъи ту парвонаҳо, аз сӯзи дил девонаҳо,
Наъразанон мастонаҳо, ё раҳматал лил оъламин.

Рӯи гулат то шуд хазон, ҳасрат ба ҷони булбулон,
Дар ҳар чаман шӯру фиғон, ё раҳматал лил оъламин.

Шайдои рӯят ҳар замон, аз доғ ояд дар фиғон,
Бигзаштаанд аз хону мон, ё раҳматал лил оъламин.

Бечорагони хастаро, дармондаи бишкастаро,
Ҳал карда уқди бастаро, ё раҳматал лил оъламин.

Ҳурону ғилмон ҳар тараф, гирди мазорат баста саф,
Сад шишаи шарбат ба каф, ё раҳматал лил оъламин.

Ризвон ба хизмат мунтазир, хони наъими дилпазир,
Бар тахти фирдавси амир, ё раҳматал лил оъламин.

Ҷони Ҷунун қурбони ту, бо ҷумлаи ёрони ту,
Бо аҳли хонадони ту, ё раҳматал лил оъламин.
(Мавлавӣ Ҷунунӣ)

telemetr.me/gazaltj

Ҳар кӣ сар зад ба гулхани пурдуд,
Ҷомааш бӯйи дуд гирад зуд.

Нашав хоҷа ҳамнишини бадон,
То нагардӣ зи хели бехирадон.

В-он кӣ бо гулханӣ шавад ҳампой,
Ҷуз ба хоки сиях нагирад ҷой.

Ҳар кӣ атвори неку бад гирад,
Ҳама аз ҳамнишини худ гирад.
（Камолиддин Биноӣ)

telemetr.me/gazaltj

Гирифт хоҳам зулфайни анбарини туро,
Ба бӯса нақш кунам барги ёсамини туро.

Ҳар он замин, ки ту як раҳ бар ӯ қадам биниҳӣ,
Ҳазор саҷда барам хоки он замини туро.

Ҳазор бӯса диҳам бар сиҳои номаи ту,
Агар бибинам бар муҳри ӯ нигини туро.

Ба теғи ҳиндӣ, гӯ, дасти ман ҷудо бикунанд,
Агар нигарам рӯзе ман остини туро.

Агарчи хомуш мардум, ки шеър бояд гуфт,
Забони ман ба равӣ гардад офарини туро!
(Абуабдуллоҳ Рӯдакӣ)

telemetr.me/gazaltj

Ман надонистам аз аввал, ки ту бемеҳру вафоӣ,
Аҳд нобастан аз он беҳ, ки бубандиву напойӣ.

Дӯстон айб кунандам, ки чаро дил ба ту додам,
Бояд аввал ба ту гуфтан, ки «чунин хуб чароӣ?»

Ай ки гуфтӣ «марав андар пайи хубони замона»,
Мо куҷоем дар ин баҳри тафаккур, ту куҷоӣ?!

Он на хол асту занахдону сари зулфи парешон,
Ки дили аҳли назар бурд, ки сиррест худоӣ.

Парда бардор, ки бегона худ ин рӯй набинад,
Ту бузургиву дар оинаи кӯчак нанамойӣ!


Ҳалқа бар дар натавонам задан аз дасти рақибон,
Ин тавонам, ки биёям ба маҳаллат ба гадоӣ.

Ишқу дарвешиву ангуштнамойиву маломат,
Ҳама саҳл аст, таҳаммул накунам бори ҷудоӣ.

Рӯзи саҳрову самоъ асту лаби ҷӯю тамошо,
Дар ҳама шаҳр диле нест, ки дигар бирабойӣ.

Гуфта будам, чу биёӣ, ғами дил бо ту бигӯям,
Чӣ бигӯям, ки ғам аз дил биравад, чун ту биёӣ!

Шамъро бояд аз ин хона бадар бурдану куштан,
То ба ҳамсоя нагӯяд, ки ту дар хонаи моӣ.

Саъдӣ он нест, ки, ҳаргиз, зи камандат бигурезад,
Ки бидонист, ки дар банди ту хуштар, ки раҳоӣ.

Халқ гӯянд: «Бирав, дил ба ҳавои дигаре деҳ!»
Накунам, хосса дар айёми Атобак дуҳавоӣ.
(Шайх Саъдии Шерозӣ)
…Ман надонистам аз аввал, ки ту бе меҳру вафои…

telemetr.me/gazaltj