Ман надонистам аз аввал, ки ту бемеҳру вафоӣ,
Аҳд нобастан аз он беҳ, ки бубандиву напойӣ.
Дӯстон айб кунандам, ки чаро дил ба ту додам,
Бояд аввал ба ту гуфтан, ки «чунин хуб чароӣ?»
Ай ки гуфтӣ «марав андар пайи хубони замона»,
Мо куҷоем дар ин баҳри тафаккур, ту куҷоӣ?!
Он на хол асту занахдону сари зулфи парешон,
Ки дили аҳли назар бурд, ки сиррест худоӣ.
Парда бардор, ки бегона худ ин рӯй набинад,
Ту бузургиву дар оинаи кӯчак нанамойӣ!
Ҳалқа бар дар натавонам задан аз дасти рақибон,
Ин тавонам, ки биёям ба маҳаллат ба гадоӣ.
Ишқу дарвешиву ангуштнамойиву маломат,
Ҳама саҳл аст, таҳаммул накунам бори ҷудоӣ.
Рӯзи саҳрову самоъ асту лаби ҷӯю тамошо,
Дар ҳама шаҳр диле нест, ки дигар бирабойӣ.
Гуфта будам, чу биёӣ, ғами дил бо ту бигӯям,
Чӣ бигӯям, ки ғам аз дил биравад, чун ту биёӣ!
Шамъро бояд аз ин хона бадар бурдану куштан,
То ба ҳамсоя нагӯяд, ки ту дар хонаи моӣ.
Саъдӣ он нест, ки, ҳаргиз, зи камандат бигурезад,
Ки бидонист, ки дар банди ту хуштар, ки раҳоӣ.
Халқ гӯянд: «Бирав, дил ба ҳавои дигаре деҳ!»
Накунам, хосса дар айёми Атобак дуҳавоӣ.
(Шайх Саъдии Шерозӣ)
…Ман надонистам аз аввал, ки ту бе меҳру вафои…
telemetr.me/gazaltj