Телеграм канал «Навіны Вілейка»

Вилейка

В Вилейском отделе Департамента охраны МВД – новый начальник. Им стал уроженец и житель Вилейки Александр Зыбко.

На должность начальника Вилейского отдела Департамента охраны МВД майор милиции Александр Зыбко был назначен приказом Министра внутренних дел Республики Беларусь от 27 мая.

#Вилейка #Вілейка #Вялейка

Вилейка

Добрый вечер, может быть кто нибудь находил телефон? В черном чехле (книжка), редми 13, черный, с разбитым экраном. Утерян в районе 1 школы.

тел для связи +375 29 872 57 67

#Вилейка #Вілейка #Вялейка

Вілейка. 1930-я гады.

Сям'я Нехвядовічаў. Здымак фотаатэлье сям'і Берман. Перазняты ў 1940-х. Датыроўка здымкі і месца здымкі вызначаны па аналагічных фота сям'і Берман.

Крыніца: https://vk.ru/staraja_vilejka

#Вілейка #Вялейка #Вилейка #нехвядович #Нехвядовіч #Берман #старыяфота #старыефото

Твор вілейскага мастака Эдуарда Уладзіміравіча Мацюшонка

"У бабулі".
Палатно, алей, 50*70.

#Мацюшонак #Вілейка #Вялейка #Вилейка

При прокладке Бологое - Полоцко - Седлецкой железной дороги возникла необходимость строительства станции для обслуживания местечка Кривичи. Выбор пал на площадку в семи километрах к юго-западу у имения Княгинин. Станция в итоге поспособствовала росту поселка рабочих, слившегося затем с несколькими небольшими населенными пунктами, и образовав в итоге относительно крупную деревню, ныне агрогородок: https://blisch.by/myadel-knyaginin

#Княгінін #Княгинин

28 траўня 1863 года ў баі з царскімі войскамі загінуў Вінцэнты Козел-Паклеўскі - адзін з кіраўнікоў паўстання 1863 года.

Нарадзіўся ў 1838 г. у маёнтку Вялікі Сэрвач Вілейскага павету. Як і яго старэйшы брат Ян, да 1852 г. быў на хатнім выхаванні. У 1852 г. разам з Янам паступіў у школу гвардзейскіх падпрапаршчыкаў у Пецярбург. Пасля яе заканчэння (у 1856г.) застаўся вучыцца ў Пецярбургу на вайсковага інжынера разам з братам. Падчас вучобы належаў да афіцэрскай рэвалюцыйнай арганізацыі пад кіраўніцтвам З. Серакоўскага і Я. Дамброўскага. У 1858 г. скончыў Акадэмію і быў накіраваны на службу ў Вільню. Праз год пераведзены ў фінскі Свеаборг, дзе і служыў ваенным інжынерам да канца 1860 г. У 1860 г. пакідае службу ў званні штабс-капітана. На пачатку 1861г. па даручэнню кіраўніка віленскіх "чырвоных” Л. Звяждоўскага едзе ў Познань, каб наладзіць стасункі з тамтэйшымі патрыётамі. У сакавіку 1861г. вяртаецца на радзіму, дзе стварае рэвалюцыйную арганізацыю ў Вілейскім павеце.

У студзені 1863 г. прызначаны ваенным кіраўніком роднага Вілейскага павета, шырока прапагандаваў сярод насельніцтва праграмныя дакументы паўстання. Паводле ўспамінаў удзельніка тых падзей на Міншчыне В. Кошчыца, паўстанцкая арганізацыя ў Вілейскім павеце дзякуючы Козелу стаяла на самым высокім узроўні, прынамсі праца тут была наладжана лепш, чым у большасці паветаў Мінскай губерні. На пачатку мая 1863 г. згуртаваў і ўзначаліў паўстанцкі атрад, у якім налічвалася 200-250 чалавек.

28 мая 1863 г. загінуў у бітве з царскімі войскамі каля вёскі Уладыкі. Разам з ім палегла большая частка яго атраду. Паўстанцкая публіцыстыка ставіла Вінцэнта Козела ў адзін шэраг з кіраўніком лідскіх паўстанцаў Людвікам Нарбутам і называла " Літоўскім Леанідам” ( па аналогіі са спартанскім царом, знакамітым героем Фермапіл ). Пахаваны Вінцэнт Козел-Паклеўскі быў у брацкай магіле каля вёскі Уладыкі, разам з іншымі загінуўшымі ў тым баі паўстанцамі. Але існуюць звесткі аб тым, што яго бацька Ян Козел, уладальнік Сэрвачы, употай перапахаваў цела Вінцэнта і яго малодшага брата Міхала, таксама загінуўшага пад Уладыкамі, ў родным Сэрвачы, пад касцёлам,каб не знайшлі расейскія ўлады. Касцёл той у пачатку 1950-х разабралі і перавезлі ў вёску Давыдкі, пад клуб.

Цяпер на месцы колішняга касцёлу ў Сэрвачы знаходзіцца невялічкі пагорак, а на ім металічны крыж. Гэта і ёсцьмесца пахавання камандзіра вілейскіх паўстанцаў. Ён загінуў, але да гэтага часу з пакалення ў пакаленне перадаюцца яго апошнія словы: " Не мы, дык нашыя косці здабудуць вольнасць”.