Вёска Вязынь стаіць на маляўнічым беразе Вілейскага вадасховішча. У вёсцы захаваліся два храмы і абодва, хаця належаць да розных канфесій (праваслаўнай і каталіцкай), пабудаваны дзякуючы аднаму чалавеку – мясцоваму пану Іпаліту Гечэвічу.
Гечэвічы ў Вязыні з'явіліся ў пачатку ХІХ стагоддзя. Прадстаўнік гэтага роду Вінцэнт Гечэвіч увайшоў у гісторыю як вельмі практычны і незвычайна выкрутлівы чалавек. Ён прымудрыўся яшчэ ў часы Рэчы Паспалітай займаць высокія пасады ў Варшаве, потым падняцца па кар'ернай лесвіцы ўжо ў Расійскай Імперыі.
У 1812 годзе Гечэвіч актыўна дапамагаў напалеонаўскім войскам, але гэта зусім не пашкодзіла яго кар'еры, і ў 1820-х гадах ён стаў расійскім сенатарам. Вінцэнт Гечэвіч займаўся арганізацыяй дарог і недзе падчас сваіх падарожжаў заўважыў вёсачку Вязынь на маляўнічым беразе ракі Ілья (вадасховішча тады яшчэ не было). Ён пабудаваў тут багатую сядзібу, заклаў парк і зрабіў гэты непрыкметны населены пункт адным з месцаў збору мясцовай шляхты.
Яго ўнук Іпаліт Гечэвіч у канцы XIX стагоддзя моцна дапамог у будаўніцтве драўлянай царквы Покрыва Прасвятой Багародзіцы, якая зараз стаіць у цэнтры вёскі. І тут яму прыйшлося, верагодна, ісці на вялікія кампрамісы - як і яго дзеду. Да сярэдзіны ХІХ стагоддзя на гэтым месцы стаяў стары драўляны каталіцкі касцёл, які пасля 1863 года перадалі праваслаўным нягледзячы на тое, што ў Вязыні паўстанцаў не было. Храм гэты састарэў і да канца XIX стагоддзі яго вырашылі перабудаваць. І вось каталіцкі шляхціц паўдзельнічаў у разбурэнні старога будынка былога касцёла, які забралі ў яго аднаверцаў, і даў лес для пабудовы новай царквы. Мусіць, на рубяжы новага стагоддзя гэта ўжо не мела вялікага значэння.
Але пра каталікоў Гечэвіч не забыўся. У 1909 годзе на сваёй сядзібнай тэрыторыі ён пабудаваў маленькі, але вельмі незвычайны мадэрновы неагатычны. касцёл, які зараз з'яўляецца галоўным каталіцкім храмам вёскі.
ХХ стагоддзе прынесла Вязыні шмат разбурэнняў: сядзібу спалілі партызаны ў 1943 годзе, самі Гецэвічы, хоць і паспелі ўцячы ад бальшавікоў у 1939 годзе, загінулі ў Польшчы падчас вайны, царкву і касцёл закрылі ў пасляваенны час і прыстасавалі для розных грамадска карысных патрэб.
Цяпер абодва храмы вярнулі вернікам, і яны несумненна вартыя увагі.