23 верасня 1935 года ў у турме г.Уфа Башкірскай АССР загінуў ураджэнец Вілейшчыны, беларускі палітычны дзеяч, дыпламат, дзеяч ураду Беларускай Народнай Рэспублікі ЛЯВОН ЯЗЭПАВІЧ ЗАЯЦ (1890 - 1935).
Нарадзіўся ў мястэчку Даўгінава Вілейскага павета.
У 1910 г. закончыў пецярбургскую каталіцкую семінарыю, у 1914 г. - юрыдычны факультэт Пецярбургскага універсітэта.
За часамі вучобы ўдзельнічаў у беларускім студэнцкім руху, сябра Беларускага навукова-літаратурнага гуртка студэнтаў Санкт-Пецярбурга.
Удзельнічаў у тэатральных пастаноўках, вядома што ў 1911 годзе выконваў ролю Падарожнага ў спектаклі паводле твора Элізы Ажэшкі «У зімовы вечар», у 1913 годзе граў Якіма Сароку ў пастаноўцы «Паўлінка» паводле Янкі Купалы.
У 1916—1917 гадах працаваў у Мінску ва Усерасійскім земсаюзе на пасадзе адказнага сакратара. Пачынае кантактаваць з беларускім рухам, удзельнічае ў сходах «Беларускай хаткі» на Захар’еўскай вуліцы, сябруе з Максімам Багдановічам. Супрацоўнічаў з мінскім аддзяленнем Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны.
З траўня 1917 года ў Беларускай народнай партыі сацыялістаў.
7—9 красавіка (25–27 сакавіка) 1917 года як прадстаўнік БНПС удзельнічаў у З’ездзе беларускіх нацыянальных арганізацый у Мінску, якія выступалі за аўтаномію Беларусі ў складзе дэмакратычнай Расійскай федэрацыі. На з’ездзе абраны сябрам прэзідыума Беларускага нацыянальнага камітэта (БНК). Ён належаў да вышэйшага кіраўніцтва гэтай арганізацыі, якое вызначала кірунак яе дзейнасці.
У ліпені 1917 года Лявон Заяц па спісе Беларускай народнай партыі сацыялістаў абраны дэпутатам Мінскай гарадской думы.
Удзельнік Усебеларускага з’езда, які праходзіў 18—30 снежня 1917 года ў Мінску. У час яго 26 снежня абраны сябрам Рады з’езда. Па разгоне з’езда бальшавікамі, 21 снежня 1917 (3 студзеня 1918) абраны ў склад Выканаўчага камітэта Рады Усебеларускага з’езда, выконваў функцыі кіраўніка справа.
21 лютага 1918 года заняў пасаду кіраўніка спраў у Народным Сакратарыяце Беларусі, створаным Выканаўчым камітэтам Рады Усебеларускага з’езда, які стаў урадам БНР. Працягваў сваю працу на гэтай пасадзе па абвяшчэнні незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі 25 сакавіка 1918 года.
22 ліпеня 1918 года ўвайшоў у склад 3-га Урада БНР, пад кіраўніцтвам Івана Серады, заняўшы пасаду старшыні канцылярыі, адначасова працаваў у Камісіі міжнародных спраў. 22 лістапада 1918 года была ўхваленая праграма 4-га ўрада БНР — Рады Народных Міністраў пад кіраўніцтвам Антона Луцкевіча, Лявон Заяц у новым урадзе заняў пасаду дзяржаўнага кантралёра.
3 снежня Рада і ўрад БНР праз наступ бальшавікоў на Менск пераязджаюць у Вільню, а пасля ў Горадню. Пасьля Лявон Заяц знаходзіцца ў эміграцыі ў Нямеччыне, Літве, Чэхаславакіі на розных пасадаў ва ўрадзе Беларускай Народнай Рэспублікі.
У 1926 годзе паверыў бальшавікам, што ў БССР ствараецца сапраўдная беларуская народная дзяржава і вярнуўся ў Менск. Працаваў кансультант-інспектарам бюджэтнага ўпраўлення Наркамата фінансаў БССР.
18 ліпеня 1930 года арыштаваны ДПУ БССР па справе "Саюза вызвалення Беларусі" і прыналежнасці да "Беларускага брацтва".
10 красавіка 1931 г. асуджаны і сасланы на 5 гадоў ва Уфу.
25 ліпеня 1935 г. паўторна арыштаваны, памёр у турме пад час следства (афіцыйная версія - ад хваробы нырак).
Пасмяротна рэабілітаваны Вярхоўным БССР 10 чэрвеня 1988 года.
Вилейским РОВД разыскивается пропавший без вести Сухоставский Павел Сергеевич, 20.03.1986 г.р., который 28.07.2026 уехал на заработки в Российскую Федерацию и, находясь в г. Наро-Фоминск Московской области, 31.08.2026 перестал выходить на связь.
📞Просим лиц, располагающих сведениями о местонахождении Сухоставского П.С., сообщить о его местонахождении в Вилейский РОВД по номеру +375-29-507-66-86 либо по телефону 102.