Устоз ҳар бир дарсга тайёрланар экан, ўзи ҳам қайта ўқийди, янги маълумотлар топади ва билимларини бойитади. Шогирдларнинг саволлари эса устозни янада кўпроқ изланишга ундайди.
Шу маънода «илм бериш билан зиёда бўлади» деган фикр чуқур маънога эга.
Устознинг меҳнат натижаси ва меваси дарҳол эмас, балки йиллар ўтиб намоён бўлади. Илм туфайли ҳаётда ўз ўрнини топиб, элига, Ватанига ва динига нафи тегаётган ҳар бир инсоннинг зафарида устознинг беминнат ҳиссаси бор.
Ҳалоллик — одамлар кўриб, мақташлари учун эмас, балки ҳеч ким кўрмаётган холи вақтда ҳам Аллоҳдан қўрқиб, хиёнатдан тийилиш ва ҳақни ҳақ деб тан олишдир.
Буюк ватандошимиз Имом Термизий раҳматуллоҳи алайҳ ривоят қилган ҳадисда динимиз устозларни нақадар олий мақомга кўтариб қўйганини билиш мумкин: Абу Умома розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Шубҳасиз, Аллоҳ таоло, фаришталар, осмон ва ердаги барча мавжудотлар, ҳаттоки уясидаги чумоли ва денгиздаги балиқлар ҳам инсонларга яхшиликни ўргатган муаллим ҳаққига дуо қиладилар», дедилар».