Баъзан сичқон илиқлик ва асалнинг ҳидига жалб бўлиб, асалари уясига кириб қолиши мумкин. Асаларилар бунга дарҳол жавоб қайтариб, ўз уясини ҳимоя қилишга киришадилар. Улар биргаликда бегона жонзотга ҳужум қилиб, у ҳаракатдан тўхтагунча курашадилар.
Аммо шундай муаммо пайдо бўладики, уни куч билан ҳал қилиб бўлмайди: ўлган сичқоннинг танаси жуда катта бўлгани учун уни уядан ташқарига олиб чиқиб кетолмайдилар. Агар уни шу ерда қолдиришса, у чирий бошлайди ва бутун колонияга хавф туғдириши мумкин.
Асалариларнинг бу муаммони ҳал қилишнинг ўзига хос усули бор. Улар сичқоннинг танасини қатлам-қатлам қилиб прополис билан қоплайдилар. Прополис — дарахт смолаларидан йиғилган ва асалариларнинг ўз ферментлари билан бойитилган моддадир.
Прополис антибактериал, замбуруғларга қарши ва консерваловчи хусусиятларга эга. У ўлган танани ташқи муҳитдан ажратиб қўяди, ҳид тарқалиши ва чириш жараёнининг олдини олади ҳамда уяни касалликлардан ҳимоя қилади.
Бу — ҳашаротлар оламидаги энг ажойиб гигиена мисолларидан биридир.
Хавфни бутунлай йўқота олмаслик таслим бўлиш дегани эмас. Асаларилар уни зарарсизлантириш йўлини топадилар ва шу тариқа ўз уясида тартиб ҳамда мувозанатни сақлаб қоладилар.