Телеграм канал «To My Shore Novel Mmsub»

To My Shore Special Episode-360P

Join Channel
https://t.me/bandbmyanmarmain/3308

To My Shore Special Episode-480P

Join Channel
https://t.me/bandbmyanmarmain/3308

To My Shore Special Episode-720P

Join Channel
https://t.me/bandbmyanmarmain/3308

To My Shore Special Episode-1080P

Join Channel
https://t.me/bandbmyanmarmain/3308

Hello

အခန်း(100) Part-2

တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရုံပဲ ရှိသေး၊ တံခါးခေါက်သံ ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။
ယန်ယဲ့က တစ်ဖက်အခန်းမှာ ရှိနေသေးတော့၊ တံခါးလာခေါက်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။
ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက ဆေးလိပ်ဘူးထဲက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ပြီး ပါးစပ်မှာ ကိုက်လိုက်တယ်။
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေးပဲ "ဝင်လာခဲ့လေ" လို့ အသံပြုလိုက်တယ်။

'ကျီ' ခနဲ တံခါးပွင့်သွားသံနဲ့အတူ၊ ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ထားရင်း မျက်လွှာပင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
စောစောက တစ်ချက်လေးပဲ မြင်လိုက်ရလို့ သေချာ မကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခု တံခါးဝက လူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့... အချစ်ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ သူတောင်မှ

'ယန်ယဲ့ သဘောကျသွားတာ မဆန်းပါဘူး' လို့ ဝန်ခံရမလောက်ပဲ။

အဲဒီလူက အရပ်ရှည်ရှည်၊ မျက်နှာသွယ်သွယ်နဲ့ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်တယ်။ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့ကာ၊
ပညာတတ် တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပါဝင်နေပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ ပုံပေါက်တယ်။

မီးခိုးနုရောင် အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီ အစုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အရမ်းကြီး တရားဝင် မဆန်သလို၊ အရမ်းလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဖြစ်နေဘူး။ လူတစ်ယောက်နဲ့ စတင် သိကျွမ်းပြီး၊ ပိုမို ရင်းနှီးအောင် ဆက်ဆံချင်တဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ အဝတ်အစားမျိုးပဲ။

ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တော့၊ အဲဒီလူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
"မှိုဟင်းရည်အိုးလား။ အနံ့လေးက တော်တော် မွှေးတာပဲ။"

သောက်ကျိုးနည်း လူလည်တွေချည်းပဲ။ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ သူ့သဘောကို ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။ ဆေးလိပ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူလည်း ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ယန်ယဲ့က ခဏနေ အပြင်မှာ သွားစားမှာဆိုတော့၊ ငါ နည်းနည်း များများ ချက်မိသွားသလိုပဲ။"

"နည်းနည်းတော့ ရုတ်တရက် ဆန်သွားမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့၊ အစားအသောက် ကောင်းကောင်းလေးကို မြင်တော့...
မစ္စတာရွှယ်ရဲ့ စားပွဲမှာ ပန်းကန်နဲ့ တူ တစ်စုံလောက် ပိုထည့်ပေးဖို့ အဆင်ပြေမလား လို့ မေးချင်လို့ပါ။"

ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက လက်မနဲ့ ဆေးလိပ်ပြာကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်ချလိုက်ပြီး၊ တံခါးဝဆီကို သိပ်ဂရုမစိုက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ နေဝင်သွားပြီမို့ တံခါးပေါင်ရဲ့ အရိပ်က အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်နေတယ်။ စောစောကမှ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ဝါးပင်လေးလို သန့်ရှင်းယဉ်ကျေးတဲ့ ပုံပေါက်နေတဲ့ လူက၊ အခုတော့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နည်းနည်း မှိုင်းဝေနေသလို ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး၊ အရိပ်ထဲကနေ ထွက်လာကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်တယ်။ "ရမလား။"

"ငါ့မျိုးရိုးနာမည် ရွှယ် ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"ယန်ယဲ့ အရင်က တစ်ခွန်း ပြောဖူးလို့ပါ။"

"တစ်ခွန်း ပြောဖူးလို့..." ရွှယ်ပေါင်ထျန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး၊ ယဉ်ကျေးဟန် ဆောင်ကာ
ပြောလိုက်တယ်။
"စားစရာ ကောင်းကောင်းတွေတော့ မရှိပါဘူး။ မရွံဘူးဆိုရင်..." သူက မျက်နှာချင်းဆိုင် နေရာကို မေးငေါ့ပြလိုက်တယ်။
"ထိုင်လေ။"

အဲဒီလူက လျှောက်လာပြီး၊ ထမင်းစားပွဲ ရှေ့မှာ ရပ်ကာ လက်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ "လင်းကျစ်ယိ ပါ။"
ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက ထိုင်ရာကနေ မထဘဲ၊ မျက်လွှာပင့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်တယ်။ "လင်း ဘာလဲ။"

"ကျီယိယဲ့ချန်ကျားချင့်၊ သော်ကျိုက်ရှီရှူးလီရိမင် (မျိုးဆက်အဆက်ဆက် အမွေခံပြီး မိသားစု ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုတာ၊ စာပေနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား အိမ်တော်တွေမှာပဲ အများဆုံး တွေ့ရတတ်တယ်) ဆိုတဲ့ ကဗျာထဲက၊
လင်းကျစ်ယိ ပါ။"

ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက နားထဲကို စာလုံးတွေ အများကြီး ဝင်လာတော့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ "နာမည်ကောင်းလေးပဲ။"
သူက လက်ကို လှမ်းပေးလိုက်ပြီး "ရွှယ်ပေါင်ထျန်း... အစ်ကိုလင်းက ငါ့နာမည်ကိုလည်း ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက် ဖွဲ့ပေးပါလား။"

လင်းကျစ်ယိက ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ "ပေါင်ချွမ်ရှန်းကျင့်ယောင်းရှန်းကျင့်၊ ထျန်းကျိုဟွေ့တိန်းချုံခိုင်ယန့် (ရတနာသင်္ဘောကြီး နီးကပ်လာတော့ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်၊ အရက်ထပ်ဖြည့်ပြီး မီးအိမ်ကို လှည့်ကာ ပွဲကို ပြန်စကြတယ်)"

အခန်း(100) Part-1

အင်္ကျီတွေ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ယန်ယဲ့က ကျန်တဲ့ ကြယ်သီးတွေကို ဆက်မတပ်တော့ဘဲ၊
ရွှယ်ပေါင်ထျန်းဆီကို လျှောက်လာတယ်။ သူက မျက်နှာရဲနေသေးပေမဲ့ အမူအရာကတော့ အေးစက်နေတယ်။
ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းလောက်နဲ့ ရွှယ်ပေါင်ထျန်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊
စောစောက သူအရေးကြီးတဲ့ နေရာကို ကွယ်ဖို့ သုံးခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတဲ့ မှိုကြီးကို ကောက်ယူကာ၊
ရွှယ်ပေါင်ထျန်းရဲ့ လက်ထဲကို အတင်း ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်တင်ပြီး၊ အဲဒီမှိုကြီးကို ရွှယ်ပေါင်ထျန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ် အားကုန် ဖိကပ်ပစ်လိုက်တယ်။

ဒီလောက်လုပ်ပြီးတာနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အမျိုးသားက သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး၊ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ အခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတော့တယ်။

"ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် အဝတ်အစားလေး လဲလိုက်ဦးမယ်။"

ယန်ယဲ့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့အတူ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းတံခါး ပိတ်သွားသံကို ရွှယ်ပေါင်ထျန်း ကြားလိုက်ရတယ်။
"ရပါတယ်၊ မလောပါဘူး။"

ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံလေးက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ခုနက မြင်ကွင်းကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ရသလိုပဲ၊ အနေရခက်တာ၊ မသက်မသာ ဖြစ်တာမျိုး အသံထဲမှာ တစ်စက်ကလေးမှ မပါဘူး။

ရွှယ်ပေါင်ထျန်းက လက်ထဲက မှိုကြီးကို အသာအယာ ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထမင်းစားပွဲဆီ ပြန်လျှောက်သွားတယ်။ အိုးထဲက ဟင်းဖတ်တွေကို နည်းနည်း အထီးကျန်ဆန်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ရင်း၊ သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"ရွှယ်ပေါင်ထျန်း... အချစ်ရေး ကိစ္စတွေက အစကတည်းက မင်းနဲ့ မကိုက်ညီခဲ့ပါဘူး၊ ဗိုက်ဝအောင် အရင်စားလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။"