Дар ҳар шароите зиндагӣ кунед, ба ҳамон одат мекунед, бо ҳар одамоне нишасту бархост кунед, одати онҳоро ёд мегиред.
Вақте бо афроди нодон ҳамнишин мешавед, ҳолатҳои рӯҳии онҳо ба шумо таъсир мерасонанд.
Нагузоред, ки фақр ва маҳдудият барои шумо одӣ шавад.
Агар ба бадбахтиҳо одат кунед, тағйир барои шумо дарднок мегардад ва мехоҳед дар ҳамон ҳолат боқӣ монед. Ҳатто бовар мекунед, ки зиндагӣ дар ҳамон шароит дурусттар аст.
Кореро анҷом диҳед ва дар ҷое бошед, ки шуморо хушбахт ва шод гардонад.
Бо касоне бошед, ки шуморо ба сӯи муваффақият, некӣ ва зебоӣ роҳнамоӣ мекунанд.