Бир аёл хикоя қилади.
Бундан 18 йил аввал туғруқхонага кетар эканман, қайнағамнинг қизига бир қутида ранг баранг шарларни тутказиб, мен уйга қайтадиган кун шу шарларни пуфлаб деворларга ёпиштириб қўясизми?
Уйга қайтганимда кайфиятим кўтариладида.
-Хўп келинойи…
Келинойи, айтган гапингизни дадамга айтсам, келинойингга айтиб қўй, қачон ўғилли бўлса ана ўшанда шарлар ясатилади дедилар.
Қиз фарзанд дунёга келтирдим, ўзим берган шарлардан бир донасини хам шишириб хеч йўқ ерларга ташлаб қўйишмабди.
Ўшанда қайноғамнинг гапидан қаттиқ хафа бўлиб, ичимда ўзимга айтган эдим:
Нима, қизбола одам эмасми?
Ўша қизим хозир катта бўлиб отаси ва ўша амакисининг ота онаси, яъни буви бобоси ва менинг ота онам номларига сиз орқали қудуқлар қурдирди.
Мана, каналингизда хам кўряпмиз, жуда хам кўп қиз ва аёллар ота онаси ва бошқа яқинлари номидан қудуқлар, хатто мактаблар қурдиряпти.
Қиз ва аёлларимиз унча бунча амакилар қила олмаётган ишларни қиляпти.
Қиз болаларга иккинчи даражадаги одамга қарагандек қарайдиганларга бу холатлар яхшигина ибрат бўлади.
Ушбу хатимни каналингизда қўйсангиз хурсанд бўламан.