«Кветкі толькі ад цябе — кветкі», — прызнанне з верша Ніны Мацяш.
У тым, што даецца, прысутнічае той, хто дае, і калі даюцца кветкі, асноўная каштоўнасць якіх у тым, што яны даюцца, разам з кветкамі дае сябе той, хто гэта робіць, і калі той — насампраўдзе той, то кветкі насампраўдзе кветкі.
Верш — кветкі наўзаем.