Вісіць на ўсходзе
чырвонае сонца,
з высокіх комінаў
цягнецца дым...
Людзі ідуць хто-куды
альбо стаяць — гамоняць
і зважаць не зважаюць,
што будучыня ўжо адпрэчвае
гэты дзень.
Калі прыходжу на раздарожжа
i чытаю на камені
надпісы-перасцярогі —
разумею,
што чалавеку нічога не застаецца,
як, зрэшты, выбраць
тую дарогу, якая яго спакон веку чакае,—
дарогу ўгору.