Колькі разоў апынаўся ў складаных, амаль безвыходных, становішчах, і ўсякі раз знаходзіў выйсце — прачынаўся.
Яно заўсёды недзе ёсць, і каб знаходзіць яго, усякі раз належыць выходзіць з сябе — прачынацца.
Усякая з’ява змястоўная не сама па сабе, а тым зместам, які ў яе ўкладаецца.
Ёсць мова і ёсць змест мовы.
Не мовы з’ядноўваюць і раз’ядноўваюць людзей, а зместы, што вымаўляюцца імі.