Телеграм канал «Razanau»

МАЛАКО

Беларускае м а л а к о смачнейшае за мак і маліну: малым яно дае моц і розум, а старых малодзіць.
Стараславянскае м л ѣ к о як Мекка: усе да яго імкнуцца, усім яно лекі.
Рускае м о л о к о падмацунак касцу і ма-лацьбіту і лакомство катку.
Балгарскае м л я к о мляўкае, як летні сон: яно лашчыць язык і паднябенне.
Праславянскае m e l k o змялелае, як Няміга.
Лужыцкае m l o k o закрашвае локшыну.
Шведскае m j o l k пахне мёдам і зёлкамі.
Нямецкае M і l c h мілае, нібы малітва маці за сваё немаўля.

СОНЦА

Лацінскае s o l — квінтэсенцыя свету, соль рэчаіснасці.
Нямецкае S o n n e знае сэнс (Sinn) усіх з’яў; яно ззяе, як звон, і, як звон сваю звонкасць, выпраменьвае сваё ззянне, свой «зной», на ўсе зоны прасторы.
Стараславянскае слъньце сланяецца ад небасхілу да небасхілу: у ім тая няспешнасць, тая ленасць, якая дазваляе ўсім істотам адчуваць сябе далучанымі да лона вечнасці.
Італьянскао s o l e ў арыі жыцця выконвае сольную партыю.
Рускае с о л н ц е пасылае свае пацалункі ўсім абліччам (лицам), але сланечнікам (подсолнухам) — найахвотней.
Беларускае с о н ц а — бясконцы сон, які абяцае, што некалі ён увасобіцца ў яву.
Чэшскае s l u n c e лунае па самай строміне неба, замкнёнае ў абалонцы — у «лунцы» — смугі, месяцовасці («луннасці»).
Славацкае s l n k o ласкавае і ўсяму, што ёсць у людзях ласкавага, яно адслонена, як акенца.
Сербскае с у н ц е з сумай гаркавых высноў сунецца ў восень, верачы, што там яны выспеюць у ласункі.
Літоўскае s a u l é насяляе сялібы, якія яму відаць і, хроснае гэтаму свету, надзяляе яго сваім найменнем: pasaulis.

ЖМЕНЯ

Жменя — «меня»: тое, чаго не мае, яна бярэ, а тое, што мае, яна аддае і такім чынам усталёўвае раўнавагу паміж парожнім і поўным. Калі жменя бярэ болей, чым яна можа ўмясціць, тады яна ненаежа; калі яна аддае меней, чым узяла, калі нешта ў ёй «зажымаецца», тады яна жмінда. Жменя абмежаваная, і таму яна паўтарае адзін і той рух, памнажаючы яго на ўсю даўжыню чалавечага жыцця. Жменя сее і жменя жне. Жменя мне і жменя табе.

KУДЗЕЛЯ

Kyдзeля кyдлaтaя, нiбы зaвeя-кyдaca. Янa icнye нe caмa пa caбe, нe caмa для cябe, a — кyды i дзeля: дзeля нacтyпныx paдзюжaк, дзяpyжaк, aбpycoў, pyчнiкoў, пepaцякaючы з пpacнiц нa вepaцёны i мaтaвiлы, дзeлячыcя нa pyчai пpaдзiвa. Kyдзeля — paбoтa пacля paбoты, дзeнь пacля дня, янa нe нядзeля i нe пaнядзeлaк, a «пacлядзeлaк», i нa яe збipaюццa, як нa пacядзeлкi. Kaлi дзiдa — yдзeл мyжчыны, тo кyдзeля — жaнчыны, i, пpaдyчы кyдзeлю, жaнчынa, ycлyxoўвaючыcя ў гyдзeннe вepaцянa, пepaжывae ўce згiбы, змeны, пaдзei,"цyдзei" cвaйгo жыцця i пpaдзe cвaю «дзeлю» — дoлю.

Калі ўсе згублены ключы,
калі ні шанцу,
анічога -
усё ж ідзі,
любі,
крычы
і пасягай на перамогу.

І першы промень табе,
і апошні:
мясцовая кірха.

Сцяжынай дайшоў да ракі:
ні моста, ні кладкі.
Далей магчыма
ісці адно толькі
вадою ці — па вадзе.