“Жума куни аср билан шом орасида дуо қилганимда Раббим дуоларимни ижобат қилаверганидан, ҳатто (Раббимдан бирон нарса сўрашга) уяладиган бўлиб қолдим”.
Tовус ибн Кайсон жума куни аср намозини ўқигач, қиблага юзланиб, то кун ботгунига қадар ҳеч ким билан гаплашмас эди.
(“Tариху восит”)
Фазл ибн Фазола жума куни аср намозини ўқигач, масжиднинг бир чеккасига бориб ўтирар ва то қуёш ботгунича дуо қилишдан тўхтамас эди.
(“Aхбарул қудот”)
Саид ибн Жубайр аср намозини ўқигач, то қуёш ботгунига қадар ҳеч ким билан гаплашмас, яъни дуо билан машғул бўлар эди.
(“Зодул маод”, 1/382)
6) Салт ибн Бистомнинг кўзи ожиз бўлиб, кўрмай қолганида биродарлари жума куни аср намозидан кейин ўтириб унинг ҳаққига дуо қилишди. Қуёш ботишидан олдин у бир аксиргач, кўзи яна кўра бошлади.
Ибн Қоййим роҳимаҳуллоҳ дедилар :
“Бу соат асрдан кейинги охирги соат бўлиб, уни умматнинг барча тоифалари улуғлайдилар”.
(“Зодул маод”, 1/384)
Йўлга чиққанингда ёнингда сени тушунадиган, сен билан ҳамфикр бўлган дўстинг бўлиши бу катта бахт. Аммо энг муҳими ўз кўнглинг билан дўст бўлишингдир. Агар кўнглинг сенга душман бўлса, бутун дунё сенга гулдаста тутса ҳам фойдаси йўқ.
Кўнгил шундай бир кўзгуки, унда нафақат ўзингни, балки Буюк Яратганнинг жилвасини ҳам кўришинг мумкин. Бу кўзгуни кибр ва ҳасад чангидан тоза тут, чунки чанг босган кўзгуда ҳақиқат кўринмайди.