Тонг отгач, тунни кутма. Яхши-ёмон ўтган кечаги кунни эмас, ҳали келиб улгурмаган эртани ҳам эмас, яшаётган бугунингни ўйла.
Қуёш чарақлаётган бу кун сеники. Гўё шу бугун туғилиб, шу кунда ўладигандек, ҳаётингни бугунга бағишла. Шундагина ўтмиш ғам-ташвишлари, келажакнинг хатарнок шарпалари юрагингни сиқмайди.
Барча ҳаракатинг, меҳнатингни бугунинг учун сарфла. Хушуъ билан ибодат қил, тадаббур билан тиловат қил, қазойи қадарга рози бўл, ўзгаларга фойда етказ.
Соат ва дақиқаларни йилларга, сонияларни ойларга айлантир, яхшиликни экиб, гўзаллик ҳосилини йиғиб ол, гуноҳларинг кечирилишини сўра, охиратга тайёргарлик кўр. Бу кунни хурсандчилик билан, қайғу-ҳасратсиз, гина-ҳасадсиз ўтказ, ризқу рўзингга, Аллоҳ таоло сенга берган неъматларга розилик кўрсат. Зеро, бу Аллоҳ таолонинг амридир :
“Бас, сенга берганимни (қабул этиб) ол ва шукр қилувчилардан бўлгин!”
(Аъроф сураси, 144 - оят).
Агар шу айтилганларни жиддий, қатъий ирода билан тасдиқласанг, нафсингни :
“Мен фақат бугун яшайман” фикрига бўйсундира оласан. Ва шунда ҳар бир лаҳзадан ўз борлиғингни бино қилишга, иқтидорингни оширишга фойдаланасан ва :
“Бугун тилимни ўнглайман, ёмон сўзлар айтмайман, ғийбат қилмайман, уйимни тартибга келтираман, тозаликка, юриш-туришимга эътибор бераман.
Бугун бошқаларга манфаат етказиш умидида бўламан, ўзгаларга яхшилик қиламан, касаллар ҳолидан хабар оламан, муҳтож, мазлумларга ёрдам бераман”, дейсан.
“Ўтган нарса ўтиб кетди, қуёш каби ботди, ўтмиш, энди сен учун кўзёш тўкиб қайғураётганимни кўрмайсан. Чунки сен бизни тарк этдинг ва асло қайтиб келмайсан.
Эй келажак, сен ғайб оламидасан, шундай экан, мен ҳавойи орзулар билан ҳамкорлик қилмайман ва ҳаётдаги бугунимни хаёлдаги эртага алишмайман, нафсимни тасаввурга сотмайман, келажак учун шошилмайман. Чунки эртанги кун ҳали йўқ, ҳали тилга олгулик нарса эмас”, - дея оласан.
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
Абдуллоҳ ибн Абу Авфо розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам шундай дедилар:
«Кимнинг Аллоҳга ва Бани Одамдан бирортасига ҳожати бўлса, яхшилаб таҳорат қилиб, сўнгра икки ракъат намоз ўқисин. Кейин Аллоҳга сано, Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга саловот айтсин. Кейин :
«Лаа илаҳа иллаллоҳул Ҳалимул Карийм, Субҳааналлоҳи Роббил аршил азийм.Алҳамду лиллаҳи Роббил ъааламин. Ас-алука мужибаати роҳматик, ва азааими мағфиротик, вал ғониймата мин кулли бирр, вас-салаамата мин кулли исм. Лаа тадаъ лий занбан илла ғофартаҳ, ва лаа ҳамман илла фаррожтаҳ, ва лаа ҳаажатан ҳия лака ризоан илла қозойтаҳ, йаа арҳамар-роҳимийн!» десин».
Термизий ва Ибн Можа ривоят қилгишан.
Ибн Можа «йаа арҳамар-роҳимийн» жумласидан сўнг «кейин дунё ва охират ишларини истаганича сўрайди, чунки улар (сўраган нарсалари) унинг тақдирига битилади» деган жумлани қўшимча қилган.
Дуонинг маъноси :
Ҳалимул Карим Аллоҳдан ўзга (ибодатга сазовор) маъбуд йўқ. Улуғ Аршнинг Робби Аллоҳ покдир. Оламларнинг Робби Аллоҳга ҳамдлар бўлсин. Мен Сендан раҳматингни вожиб қилувчи, мағфиратингни тақозо қилувчи нарсаларни сўрайман, барча яхшиликлардан насиба,
барча ёмонликлардан саломат бўлишни сўрайман. Менинг ҳеч бир гуноҳимни қўймай мағфират қилгин, ҳеч бир ғамимни қўймай кушойиш қилгин, Ўзинг рози бўлган ҳеч бир ҳожатимни қўймай албатта раво қилгин, Эй раҳмлиларнинг раҳмлиси!»
Изоҳ : Ҳожат намози мандуб намозлардан саналади. У икки ёки тўрт ракъат ўқилади. Имом Ибн Ҳажар «Бу намозни шанба куни саҳар чоғи ўқиб, сўнг эҳтиёжига кушойиш сўраш мандубдир, чунки Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам :
«Ким шанба куни эрталаб эҳтиёжини сўраса, сўрагани ҳал бўлади. Унинг ҳожати раво бўлишига мен кафилман», деб марҳамат қилганлар», деган.
Усмон ибн Ҳаниф розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Бир кўзи ожиз одам Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига келиб, «Эй Аллоҳнинг Расули, дуо қилинг, (Аллоҳ) кўзимни очсин», деди. У зот: «Шундай қолаверса-чи?» дедилар. У :
«Эй Аллоҳнинг Расули, кўзимнинг ожизлиги менга оғирлик қиляпти», деди. У зот шундай дедилар:
«Бўлмаса, бориб таҳорат ол. Кейин икки ракъат намоз ўқи. Сўнг шундай дегин :
«Аллоҳим, мен Сендан Набиййим, раҳмат набийси Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламни васила қилиб ёлвораман, Сенга таважжуҳ қиламан(юзланаман). Эй Муҳаммад, мен Роббингизга сизни васила қилиб таважжуҳ қиламан, менинг кўзимни очсин. Аллоҳим, у зотни ўзимга воситачи қил. Ўзимни ҳам ўзимга воситачи қил!»
Кейин у кўзи очиқ ҳолда қайтиб кетди».
Термизий, Насоий, Ибн Можа, Ибн Хузайма ва Ҳоким ривоят қилишган. Ҳоким «Бухорий ва Муслимнинг шартларига кўра саҳиҳ», деган. Лафз Насоийники.
Ушбу ҳадислардан олинадиган фойдалар :
1. Ҳожат намозини ўқиш мандубдир. У икки ёки тўрт ракъат ўқилади.
2. Кимнинг Аллоҳдан сўрайдиган ёки бирорта одам билан ҳал бўладиган ҳожати бўлса, яхшилаб таҳорат қилиб, икки ракъат намоз ўқийди. Кейин Аллоҳ таолога ҳамду сано, Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга саловотлар айтади. Кейин юқорида ҳадисда айтилган дуони ўқийди.
3. Бу намозни шанба куни саҳар чоғи ўқиб, ҳожатининг раво бўлишини сўраш мандубдир.
4. Солиҳ одамларни васила қилиб дуо қилиш жоиздир.