Тонг отгач, тунни кутма. Яхши-ёмон ўтган кечаги кунни эмас, ҳали келиб улгурмаган эртани ҳам эмас, яшаётган бугунингни ўйла.
Қуёш чарақлаётган бу кун сеники. Гўё шу бугун туғилиб, шу кунда ўладигандек, ҳаётингни бугунга бағишла. Шундагина ўтмиш ғам-ташвишлари, келажакнинг хатарнок шарпалари юрагингни сиқмайди.
Барча ҳаракатинг, меҳнатингни бугунинг учун сарфла. Хушуъ билан ибодат қил, тадаббур билан тиловат қил, қазойи қадарга рози бўл, ўзгаларга фойда етказ.
Соат ва дақиқаларни йилларга, сонияларни ойларга айлантир, яхшиликни экиб, гўзаллик ҳосилини йиғиб ол, гуноҳларинг кечирилишини сўра, охиратга тайёргарлик кўр. Бу кунни хурсандчилик билан, қайғу-ҳасратсиз, гина-ҳасадсиз ўтказ, ризқу рўзингга, Аллоҳ таоло сенга берган неъматларга розилик кўрсат. Зеро, бу Аллоҳ таолонинг амридир :
“Бас, сенга берганимни (қабул этиб) ол ва шукр қилувчилардан бўлгин!”
(Аъроф сураси, 144 - оят).
Агар шу айтилганларни жиддий, қатъий ирода билан тасдиқласанг, нафсингни :
“Мен фақат бугун яшайман” фикрига бўйсундира оласан. Ва шунда ҳар бир лаҳзадан ўз борлиғингни бино қилишга, иқтидорингни оширишга фойдаланасан ва :
“Бугун тилимни ўнглайман, ёмон сўзлар айтмайман, ғийбат қилмайман, уйимни тартибга келтираман, тозаликка, юриш-туришимга эътибор бераман.
Бугун бошқаларга манфаат етказиш умидида бўламан, ўзгаларга яхшилик қиламан, касаллар ҳолидан хабар оламан, муҳтож, мазлумларга ёрдам бераман”, дейсан.
“Ўтган нарса ўтиб кетди, қуёш каби ботди, ўтмиш, энди сен учун кўзёш тўкиб қайғураётганимни кўрмайсан. Чунки сен бизни тарк этдинг ва асло қайтиб келмайсан.
Эй келажак, сен ғайб оламидасан, шундай экан, мен ҳавойи орзулар билан ҳамкорлик қилмайман ва ҳаётдаги бугунимни хаёлдаги эртага алишмайман, нафсимни тасаввурга сотмайман, келажак учун шошилмайман. Чунки эртанги кун ҳали йўқ, ҳали тилга олгулик нарса эмас”, - дея оласан.