Роббимизнинг карами шу қадар кенгки, У бизни ҳисобсиз неъматлар билан ўраб қўйган. Бу моддий ва маънавий инъомларни ҳамма кўради, улардан ҳамма фойдаланади. Аммо ҳамма ҳам бу яхшиликларнинг асл манбаини таний олмайди...
Энг катта бахтсизлик — берилган неъматни сабабчилардан, одамлардан ёки фақат ўз меҳнатимиздан деб билишдир. Бу эса шукрнинг эмас, балки неъматга куфр келтиришнинг бошланишидир.
Аллоҳим ! Кўзимизни ва қалбимизни шундай очгинки, ҳар бир эришган ютуғимизда, ҳар бир тотган лаззатимизда фақат ва фақат Сенинг фазлингни, Сенинг иродангни кўрайлик.
Неъматлар бизни Ўзингдан тўсиб қўядиган парда эмас, балки Сенга яқинлаштирадиган васила бўлсин. Акс ҳолда, бу инъомлар биз учун нажот эмас, балки ҳалокатга етакловчи «истидрож» бўлиб қолишидан паноҳ тилаймиз !