Осы жазда көп ойландым, алайда ой біреу ғана: неге мен ГеоДжт-ны толық грантқа түсіре алмадым?
Фактор әртүрлі, 4 таңдау тағы бар, ескеретіні сол.
Бірақ бір нәрсеге көзім жетті: менің сол уақытта сынып, өзіме сенбегенімнің бір ұшы оларға да тиді.
Өкінетінім сол, бәрі көктемде басталғаны. Отбасылық проблема, өзіме көңілім толмау, бір сөзбен работала ради галочки. Но ради кого? Не знаю.
Назарым да оқушылардан сол уақытта ауып, жеткілікті түрде қадағаламай қалуым, мотивация бермеуім осыған алып келді.
100% емес әлбетте, бірақ белгілі бір деңгейде мендегі ситуация осылай әсер етті.
Түйгенім мынау: жұмыс пен жеке өмірде шекара орнату. Өлетін бала молаға қарай жүгіреді демекші, ішке ештеңені жинамай, проблеманы бөлісу және шешу.
Сосын бір нәрсе. Никогда. Слышите, никогда отбасыңда болып жатқан жайды жаныңа жақын қабылдама.
Ертең бәрі жақсы жаққа шешіледі, олар оны ұмытып я еске алмай кетеді, ал сенің шынымен депрессия күйінде болып, жылап, өлейін жүрген кезінді ешкім білмейді. В худшем случае конечно развод, но вы будете готовы к этому. Айтасың ба не сен оларға не сезініп жүргеніңді? Әрине жоқ.
Сондықтан, өзіңді таңда. Всегда и везде. Олардың таңдауы - олардың өмірі, ботам❤️🩹