Бір мақсатым болды. 2 жылдан бері сол үшін үздіксіз жұмыс жасап келем. Өкінішке қарай, бұйырмады.
Естігендегі эмоциям: отрицание, шок, боль, разочарование, принятие болды. Пахаешь ради этого, а жизнь дает обратное.
Әдеттегідей, ұйқы келмейтін түннің бірі. Соны ойлап отырғанмын. Кенет миыма сап ете түскен ой мынадай болды:
"Так, мен әуелден тек сол нәрсені ойладым, соны көрдім, айналама қарамадым. Бірақ Алла осы жылы өзім көрмеген сонша дүниені, жетістікті сыйлады. Иә, ауыр, қиын, бүкіл еңбек зая кеткен секілді. Бірақ сен одан ұтылдың ба? Жоқ.
Бәрі жетістікке тез жетсе, сенде де солай болуы керек деген сөз бе? Жоқ.
Онда не парься. Оған дейін де тек өзің үшін, содан соң ғана нәтиже үшін жұмыс жасадың, сондықтан панику не создавай. Құдай беремін десе форточкадан бере салады".
Осы жылы менде біртүрлі трансформация болып жатқанын сезем. 20 жастың құдіреті ме әлде бұрынғы өзімнен шаршағаным ба, білмедім. Әйтсе де, дұрысы осы шығар)
Бұл Алматы трип басқалардан ерекше болды. Қыздармен пойызда барып-қайттық, үй жалдадық, күнде ауа-райына қарамастан қаңғу және сүйікті Сайран❤️🩹
Келген кезде Аяның оқушылары күтіп алғанда, ішімнен мақтаныш сезімі болды "міне, Аягөздің де оқушылары бар" деп. Басқа топтың балалары танып тұрғанда, ерекше риза болады екенсің. Ертесіне жаңбырға қарамастан, апайларымның диплом алу сәтінде бірге болдым.
Алтын той немесе Open air. Масштаб. Сөзсіз шедевр. Бәрі ұйымдасқан, программа фесттерден кем емес. 3 оқушымызға да үй бергендегі эмоцияны айта алмадым🥹 Үздіктер марапатталды. Қорытынды жиналысқа қатысып, марапаттауды көру де, оны алу да арманым еді. Көру бұйыртты, енді алу да бұйырсын деп кеттім. Баянсұлу, Керменбаев, ИК, Дос-Мұқасан қонақ болды. Сосын отшашу✨
1 аптам ертегі сияқты өтті. Осы сәттерді сыйлағаны, көзіммен көрсеткені үшін Құдайға мың да бір шүкір етем. Бару бұйыра берсінші, Алматымен тек қуанышты күндерде жолыққым келеді.
Бұл оқу жылының қорытындысы. Ал өзімнің қорытындымды бұйырса грант тізімі шыққанда жазармын)