Өткен жылы өмірімде алғаш рет қарттар үйі мен ерекше балалардың орталығына бардым. Командамен сбор жинап, солай ұйымдасқан түрде болып еді.
Балаларға Жаңа жыл уақытында барғандықтан, олар бізді көргеніне сондаай мәз болды, тілегімізді айтып, сыйлықтарын бердік. Олар ән айтып, өлең оқығанда еріксіз жылағым келді😭
Інім Айбек ерекше бала, бірақ бұл жақтағылардың диагнозы бұдан да ауыр екен, шыққан соң жаным жылады, бір жағынан інім үшін сондай шүкір еттім.
Ал қарттар үйіне барғанда тыым біртүрлі сезімде болды. Өздері бала сияқты, бірақ бәрін түсінеді, арттарынан ешкім келмейтінін біледі, бізге бауыр басқысы келмеді. Тек ортасында Шәмшінің әндерін айтып, олармен билегенде ғана бізге ашыла түсті🥹
Осы екі жерге барғаннан кейін, во мне что-то изменилось.