Ағам болса деп армандаймын. Жаныңа демеу болар, қолдауын білдіретін, сөзсіз түсінетін жан болса. Сырыңды ақтарып, "менің қарындасым" деп абыройымды көтеріп, ешкімнен кем қылмаса.
Тик токтағы ағасымақтар сияқты емес, маған сенетін және еркіндік ұсынатын жан болар еді ол.
Бүгін кездейсоқ 2024-тік инфомат оқушымды кездестіріп қалдым. "Сізді алыстан танып қойдым" дегенде, жүрегім елжіреп кетті.
Бір сәтке өзімді 1-курстағы Аружан сезіндім. Астананы да, Енуды да жек көретін, тарихтан нәтиже керек деп жүріп, тіл-21'дегі оқушыларын да ұмытпайтын, театр мен дораманың гүлі есіме түсті.
Көп сөйлеспедік, бірақ біршама сәтті еске алып, сол аралықта болған жаңалықтармен бөлістік. Оффтың алғашқы жылы қиын болғанымен, ең қамқор оқушы-достарды бере алды❤️
Бірнәрсеге гиперфиксация жасасам, соның вайбы мен дүниелерінен шыға алмай қалам.
Мысалы, қазір менің миымда: Алматы, Турция, Табылды, ҰБТ, келесі оқу жылы деген сияқты дүниелер тұр.
Өкінішке қарай, ондай нәрсе сабаққа келгенде дыым өтпейді, ну и пусть.