Алматыдағы өткен 3 күнім түс сияқты болды десем өтірік емес.
Үйге сол таңға жақын келеміз әрдайым. Төсекке жатқанда келетін бірінші ой "мен точно Алматыдамын ба? шынымен 140 балл шықты ма?"
Бәлкім, қияли ой сияқты сезілер, бірақ осы үш күндікте сондааай бақытты болғанымды жасыра алмаймын. Өзім мәзбін, жұрттың жүзіне қарап, менің тағы да төбем көкке жетеді. Бұл шынайы қуана білу шығар, білмедім. Әйтеуір, езуімнен күлкі кетпей, түнге қарай жағымның ауырғаны баар енді🤣
Ұйқыңнан оянасың, ал терезедегі көрініс осындай🥹❤️🩹
Әрине, Алматыдағы өмір керім емес, ожидание/реальность болатындай бар.
Бірақ, барымен жақсы көрем.
4 жыл арманым болғаны үшін,
Мақсатыма жетелегені үшін,
Жеңіліп бара жатқанда өзінің барын есіне салатыны үшін,
Әдемі және жылы кездесулері үшін,
Берген адамдары үшін,
Қайталана бермейтін мүмкіндіктері үшін,
Бар болғаны үшін Алматыны сүйем.
Осымен өмірімнің "пофигист трепаш" тарауы тәмам. Келесі жылы белгісіздіктен қорқып тұрғаным болмаса, алда бәрі бұдан да жақсы болады деген бір сенім бар.
БІРАҚ ЕНДІ АУЫЗЫМНАН ПОВЫШКА ДЕП ШЫҚСА, МЕН ЧЕРТПЫН, БІР СҰРАҚ ФУ
Ештеңе сұрамаған, лафа өткен сессия болды. Жамиля апай 140-пен құттықтағанда ерекше болып қалдым е, все-таки жена декана ес же😉
Қыздармен тамақ ішіп, артынан 4 сағат СТ алып, үйге келіп, енді демалып отырғаным бар.