Үнсіз қаламын ба деп едім, бірақ ішімдегіні жазбасам, жаным ауырып барады.
"Әйел - қырық жанды" дейміз ғой, бірақ оның жүрегін жаралай бергеннен еті тірі болар ма? Неге біздің қоғамда қыз баласын соншалықты төмендетіп өсіреді, неге сол бір отбасының отымен кіріп, күлімен шығу керек?
Осы жасыма дейін қанша дүниеге куә болдым. Қол көтерген еркекті де көрдім, шыдаған әйелді де көрдім. Бәлкім, қазір сол отбасы тыныш өмірін сүріп жүрген шығар, бірақ сол кездегі кеткен нерв пен сабырдың компенсациясын кім өтейді?
Бәрін қой, сондай отбасыда өскен балада дені сау ұрпақ дүниеге келе ме, өзінің қара басы не болады? Ертең сол тағдыр өзінің де өмірінде қайталанбауына кім кепіл? Әлбетте, ешкім.
Ешкім жауап бере де алмайды, себебі біздің қоғам өзін ғана жақсы көретін эгоисттерге толы. Қара басын ғана ойлап, адамды құздан құлата салатын эгоисттерден құралған бейшара жандармыз. "Менің өмірім, менің тағдырым, ұят болады, намыс қайда?" деп жатқанда, тағы қанша әйелдің өмірі қиылады? Білмеймін.
Менің басымнан өтпеген, бірақ жақындарымнан көрдім. Сондықтан, лажы болса ер адамдармен байланысқым келмейді. Ол басқалар үшін жай дүние болып көрінеді, бірақ мен қорқамын.
Сенген адамым, сүйген адамым мені көрге апарады ма деп қорқамын.
Қорқасың, себебі ештеңеге кепілдік ала алмайсың. Бәрінің сырты сұлу, ал іші ше? Беймәлім.
Жұмысқа енді келгенімде бір үлкен арманым бар еді. "Осы компанияда бір еңбегім қалса екен, фамилиямды айтқанда-ақ мені танып, менімен мақтанып жүрсе екен" дейтін едім.
Мә, Теміртауда енді таныс ешкім жоқ қой десем, қызық болды.
Інімді активити паркіне алып келгем, бала көп, у-шу. Сөйтсем, бір фотограф келіп "сіз осы дебатта ұйымдастырушылардың бірі болмадыңыз ба?" деп тұр. Иә десем, бәсе түріңіз таныс дейді.
“Қолыңнан келмес,
тырыспа" - десе айналаң,
Сенімді көзбен,
Өзіңе қара - айнадан.
Айға да ұшқан,
Ойланып тапқан - ұшақты.
Өзгеше емес,
Өзің сияқты - жай адам.