«Я не маю звышаптымізму да 2026 года. Будзе цяжка. Але трэба сціснуць зубы і рабіць сваю беларускую справу. Ідзём у новы год з надзеяй»
Галоўны дарадца Святланы Ціханоўскай Франак Вячорка паразмаўляў з «Салідарнасцю» і распавёў пра вынікі працы, як ставіцца да крытыкі і чаго чакае ад 2026-га.
Пра вынікі:
«Працуе гуманітарная інфраструктура дапамогі вызваленым. Дапамога аказваецца тым, хто ўнутры краіны. Былі запушчаныя стыпендыі, абмены, праграмы перакваліфікацыі. Мы спрыялі прыняццю заканадаўства на карысць беларусаў. Мы ўратавалі дзясяткі людзей ад дэпартацыяў, у больш чым 10 краінах вырашылі праблемы з легалізацыяй, пачалі супрацоўніцтва з Інтэрполам, змабілізавалі падтрымку для журналістаў і рэпрэсаваных».
Пра крытыку:
«Усе пяць гадоў былі і крытыка, і расчараванне. Гэта зразумела: калі людзі знаходзяцца ў выгнанні, пазбаўленыя дому, яны часта пачынаюць шукаць вінаватых. І гэта падсвядома перакладаецца на лідараў.
Кожны робіць тое, што можа. Ёсць розныя падыходы — і гэта нармальна. Галоўнае, ва ўсіх сыходзіцца мэта. Крытыку і спрэчкі трэба ўспрымаць спакойна: было б дзіўна, калі б іх не было ў такой складанай сітуацыі».
Пра вызваленні:
«Вызваленні дазваляюць прыцягнуць увагу да сітуацыі ў краіне. Тым, хто выйшаў на свабоду, трэба даць час. Людзі выходзяць з турмаў у цяжкім стане. Першае, што яны павінны атрымаць — спакой, лячэнне, падтрымку блізкіх, час на аднаўленне. Вызваленне Алеся Бяляцкага, Марыі Калеснікавай, Віктара Бабарыкі, Максіма Знака — гэта вяртанне галасоў, якія маюць аўтарытэт і ў Беларусі, і ў свеце. Гэтыя людзі — не «альтэрнатыва» дэмакратычнаму руху, а яго неад’емная частка. Яны ўзмоцняць яго, калі і як самі палічаць патрэбным. І для ўсіх іх у агульнай справе заўсёды ёсць месца».
Інтэрв’ю цалкам — па спасылцы.