در این روزهای سخت که سایهی فشار و تنگنایی بر سرزمینمان گسترده شده، یادمان باشد که ایران همیشه از دل همین سختیها جان تازه گرفته است. ما مردمانی هستیم با هزاران رنگ و صدا: کرد و لر، ترک و بلوچ، فارس و گیلکی، عرب و ترکمن؛ لهجههایمان متفاوت است، اما قلبهایمان یکی میزند برای این خاک.
ما یک ملتیم ... با هر لهجه و دین و مسلک ای که داریم یک پیکر واحد هستیم. این اتحاد، بزرگترین سرمایهی ماست. همان اتحادی که در طول تاریخ، از کورش تا امروز، ما را در برابر هر طوفانی استوار نگه داشته است.
امروز هم، در میان این زمستان سخت، بهار در دلهای ما زنده است. به یاد بیاوریم سفرههای هفتسین را که هر سال، از هر گوشهی این سرزمین، پهن میکردیم. آن سفرهها فقط پارچهای رنگین نبودند؛ نماد زندگی دوباره، نماد آزادی و شادی مشترک بودند.
ما دوباره آن سفرهها را پهن خواهیم کرد. نه فقط در خانههایمان، بلکه در کوچهها و خیابان هایمان . آزادی نزدیک است ... وقتی همهی ما ایرانی ها یک حرف میزنند: «ایران مال ماست»، آنگاه هیچ قدرتی نمیتواند جلوی ما را بگیرد.
بهار خواهد آمد. سفرههای هفتسین دوباره پهن خواهند شد، پر از نور و لبخند. و این بار، آزادی هم بر سر آن سفره خواهد نشست.