Телеграм канал «Mohammad Discovery»

ایرانیا و به خصوص دیاسپورای ایرانی یه روزی از این کلمه مصلحت هم میگذرن، اونجا که با تهدید زدن زیرساخت ها و برگشتن به عصر حجر باید واکنش نشون می دادن،
حتما ظرافت خاص خودش رو داره، ولی کلا فهم همینکه تو گاهی سر یه موضوعی ممکنه با دشمنت اشتراک منافع بیشتری داشته باشی تا دوستت، خیلی می تونه برای ما مردم ایران ضروری باشه.
سر همون یه موضوع، باید چونه بزنی و برای منافعت تلاش کنی، بله ظرافت و حساسیت های خاص خودش رو داره، مثل رقصیدن و فحش دادن و بعضی شعارهایی که گاهی اختلاف هم میندازه هم ساده نیست.

@Hafezeyejang

بهترین تحلیل این چند وقت اخیر بود

روز بیست و چهارم جنگ تموم شده(از مشاهده و افکارم تا این روز رو می نویسم، بعدها ممکنه اصلاح بشن)

پس از خبر اوایل روز بیست و سوم برای زدن زیرساخت ها، آدم های داخل ایران بیشتر ترسیدن، نه اینکه لزوما آب و برق مدتی نداشته باشن، بیشتر برای اینکه شرایط منطقه ای پیچیده تر بشه و همه چیز از کنترل همه خارج بشه،
کم کم سوال های بیشتری مطرح می کنن، اگه جنگ قرار باشه چند ماه و یا چند سال طول بکشه آیا باید موافق جنگ بود؟ در واقع بخش زیادی جنگ رو در یک بازه یکی دو ماهه می دیدن، اما شواهد خیلی نشون نمیده قراره توی این بازه یک طرف به پیروزی برسه،
بیشتر فرسایشی میشه و منطق جنگ از نگاه ترامپ بیش از اینکه بستن یک پرونده باشه بر مبنای هزینه فایده اقتصادیه، در واقع با عینک کسب و کاری هم جنگ رو می بینه، نه نگاه رقابت، سیاست، قدرت و نگاه بلند مدت حاکمیت امریکا.
به همین دلیل با جنگ بیشتر بازی می کنه، جنگ نظامی رو هم مثل تعرفه ها می بینه که با فرمان هاش شدتش رو بالا و پایین می کنه، اما واقعیت اینه که منطق اقتصادی توی جنگ این مدلی خیلی وقت ها جواب نمی ده، فهم من می گه که در جنگ نظامی غرور و عزت و لجبازی و این جنس کلمات هم وزن دارن، همش سود و زیان اقتصادی نیست.
امروز خبر مذاکره پشت پرده رو هم ازش صحبت کرد، واقعا نمیشه فهمید چه طور می خوان به توافق برسن، اما اگه یکی از شرط هاش رفع تخاصم ایران با امریکا و اسرائیل باشه و تحریم ها هم برداشته بشه، مردم تا مدت ها اعتراضی نداشته باشن، جاویدشاه رو فراموش کنن و دیگه از آخرین نبرد نگن، شاید بعضی این حرف رو دوس نداشته باشن، اما باید یه واقعیت رو بپذیریم، روراست باشیم و بپذیریم که مردم عموما در بازی قدرت نقش زیادی ندارن، یا حداقل در شرایط کنونی نداریم، نه پول داریم و نه اسلحه و نه از لحاظ ذهنی برای یه زندگی چریکی آماده شدیم،
ترورهای هدفمند شاید هر روحیه و ساختاری رو از ضعیف کنه اما هیچ ساختاری رو از بین نمی بره،
وجود چند تا پهپاد توی آسمون شاید برای برخی مراکز استرس بیاره ولی هیچ وقت باعث حضور مردم در خیابان نمیشه، به نظر میرسه فراخوان پایانی که قرار بود خیلی زود باشه، روز به روز دیرتر میشه،
هر چند گفته میشه بخش زیادی از لانچرها و موشکها منهدم شدن، ولی هنوز هم میشه تا چندین ماه لانچر و موشک داشت، اگه فقط روزی چند تا شلیک بشه،
تنگه هرمز رو اگه با عملیات زمینی هم بگیرن، به نظر میاد باز هم می تونه برای ماه ها نا امن بشه، برای جمهوری اسلامی مهم نیست چقدر آسیب می بینه، حرفش اینه به من آسیب بزنی منم برات هزینه درست می کنم، نشون هم داده که می تونه هزینه درست کنه،
به نظر میاد این قسمت هنوز راه حل قطعی نداره و سعی کردن توافق های نانوشته و تنش های کنترل شده داشته باشن.

اما شرایط مطلوب برای مردم چیه؟
صادقانه جز توافق جامع، بقیه گزینه ها مطلوب نیست،
اگه توافقی نباشه، باید قبول کنیم که ما بین جنگی قرار گرفتیم که آسیب دیدنمون اجتناب ناپذیره.

روز هجدهم هم تموم شده،

جنگ هنوز یه مسیر مشخص پیدا نکرده، خستگی، بی حوصلگی، بلاتکلیفی و هر کلمه بی روحی خودش رو بیشتر نشون میده،
افکار ترسناک هم کم نیستن، نگرانی و دلهره از آینده هم خاموش نیست و همه اینا پشت کلمه ترس قایم شدن و هر از گاهی پر رنگ تر میشن،
روزها می گذرن، خبرها میاد و میره ولی این حس معلق بودن ثابته،
امید هست، ولی چون مردم هیچ کنترلی روی شرایط ندارن بیشتر از جنس شانس بهش نگاه می کنن، نوروز داره میاد ولی کمترین شباهت رو به یه روز نو نداره.
اس ام اس های احوال پرسی و تماس ها کمتر شدن، پویایی ارتباط بین آدم ها از بین رفته و آدما به دور از جمع ها و دیدن آدم های دیگه دارن نوع دیگه ای از زندگی رو تحمل می کنن،
انگار همه دارن آروم تر نفس می کشن، کمتر می خندن، کمتر حرف می زنن، بیشتر توی خودشون فرو میرن و سعی می کنن فقط روز رو رد کنن، همه چیز به تعویق افتاده، تصمیم ها، برنامه ها،حرف ها، همه گذاشتن بعد از وقتی که، که معلوم نیست کی هست،

بعضی لحظات بیشتر صبر می کنیم
بعضی لحظات رو بیشتر تحمل می کنیم
و گاهی به اون سرنوشت همیشه بدشانسمون با نگاه بدبینانه ای نگاه می کنیم،
ممکنه این بار دارک تر نباشه !!!