Телеграм канал «Mohammad Discovery»

تصمیماتمون هم جنسش بر اساس ارزش هامون هست، در واقعا اولیت های ارزشی،
گاهی فکر می کنم هیچ گرمی به خوبی بغل کردن دوستم برام ازشمند نیست، انگار وقتی توی شرایطی قرار گرفتی، رنج و بدتر از اون دردش بخشی از اون تلخی های واقعیت هست، می فهمم گاهی وقتی مثل قتل عام دی ماه، حس خفگی و حضور نداشتن و شوک، جوری بهمون فشار میاره که چرا باید اینجوری باشه،
اما توی این شرایط ارزش کنار هم بودن، همدلی و همراهی چنان قدرتمند میشه که حس می کنی چیزی غیر از این نمی خوای،
من که چارچوب ذهنیم بر اساس هزینه فایده س کلا، به این پذیرش رسیدم که فانتزی های دوران بچگیم سال هاس تمام شده، من هیچ وقت فوتبالیست نمیشم، هیچ وقت قرار نیست برم آکسفورد درس بخونم، من، من بودم و زندگیش به همه اشتباهاتش اینی هست که هست، درسته هیچ درکی از دارک بودن شرایط در آینده دور و نزدیک ندارم، به همون اندازه جنسی از جاه طلبی شخصی خودم ندارم،
دوس دارم حال خوب خلق کنم و در ادامه ش حال منم خوب میشه،
همین، رسالت زندگیم همین باشه کافیه و روی خوش زندگی برای من اینه که این حال خوب رو می تونم توی هر شرایطی از ایران توش اثرگذار باشم، به هر حال نیمی از این عمر گذشته، همین مسیر رو تا ته برم، مهاجرت داشته باشم که اینترنت داشته باشم؟ نه که حقم نیست، نه که از نبودش حس نفرت درونم شکل نمی گیره، اما جمع می کنم توی همون زندگی عشاری توی عشایر دشت عالی که ٩ ماه توی پنج سالی توش زندگی کردم و سعی می کنم باهاش تطبیق بشم،
امیدوارم حرفام از جنس این نباشه من تسلیم بر اساس هر مدلی که دیکتاتور میگه تطبیق بدم،
حرفم این بود، جاه طلبی و بلند پروازی جهانی ندارم،
قلبم وقتی بوی خاک بارون نم زده رو حس می کنه انگاز جون دوباره می گیره، یه وقتی مهروبونی و حمایت دوست مهربونم رو تجربه می کنم هیچ جنس جاه طلبی برام معنا دار نیست و اینکه می خوام با کیفیت زندگی کنم، کیفیت از جنس نوعی از اصالت و امنیت نه لزوما لوکس و بالاشهری،
خودش نوعی مبازه س و بهش توی ایران نیاز داریم،
دوس ندارم جسمم رو از این وطن خارج کنم و چارچوب ذهنیم تغییر کنه و دائم بین این تضادهای فرهنکی جابه جا بشه، هنوز دوس دارم تعارف داشته باشیم و اون چایی عصرونه وقتی مادرم درسته می کنه و توی اون نور ظریف آفتاب از پشت ابر نوش جان میشه، زندگی متوقف بشه،
انگار جنس جاه طلبی های خیلی بزرک برای زمان ما نیست،
تهش تعلق به همون جایی دارم که یه زمانی از مرز ترکیه وقتی زمینی وارد ایران شدم و هم وطن اهل ماکو وقتی فهمید من ترکی بلد نیستم، کنار من وایساد و کل فرآیند منو راهنمایی کرد و منو تنها گذاشت، که شاید این جنس رو هیچ وقت خارج از ایران تجربه نمی کردم و انگار معنای زندگی و مسیر زندگی من کشف و تجربه همین حس بود، نه لزوما جاه طلبی های کسب و کاری که حس می کنم انرژی و انگیزه ش رو ندارم، که حتی اگه دستاوردی هم برام داشته باشه، فکر می کنم نگاه هزینه فایده ایم قدرتمندتر میشه و نخوام با عینک ایرانی به خیلی مسائل نگاه کنم، همون عینکی که جنس بخل و نبخشیدن و حمایت نکردن توش جایگاهی نداره.

تقریبا دو سالی یه بحران هویتی رو باهاش روبه رو هستم، مثل چرخه عمر محصول هست که بعد از شکل گیری و رشد به یه بلوغی می رسه، بعد یهو به یه حالت ایستا میرسه و یهو با اشتباهات بدیهی رو به افول می گذاره، همه آدما توی برهه های مختلف زندگی تجربه ش می کنن، از قبل بهش آگاه بودم و اتفاقا سعی کردم با بعضی کارای خلاقانه وارد فاز بعد بشم، اما مسئله بیش از اونکه عملیاتی باشه، ذهنی هست، جنس نگرش متفاوتی رو می خواد و به مرور دارم بهتر درکش می کنم، واقعیتش اینه همه ما توی زندگی توی بعدهای مختلف به منتور/ راهنما هایی نیاز داریم که توی برهه های مختلف زندگی کمکمون کنه، به روش خودشون،
توی فیلما و کارتن ها هم اینو زیاد دیدیم،
پاندا و استاد شیفو
هری پاتر و دامبلدور
فرودو و گندالف

این بحران هویت پر از بالا و پایین برام بوده این دو سال، خیلی خوشحال نبودم ازش، جنسی از عدم رضایت درونی هم به همراه داشته،
اما بخشی از مسیره و باید طی بشه،
نمی دونم توی این شرایط کنونی جنسش به چه سمتی بره ولی همچنان برام ارزشمنده و مسیرش رو با تلخی هاش می پذیرم، دوس دارم اشتباهاتم رو اصلاح کنم و مانع از مسیر افول بشم، نه اینکه باهاش بجنگم، براش بجنگم.

شاید هم فاز شدی باهاش

اونجا که میگه
بیاین با هم بشیم یاور
همه همراه و هم باور

تقریبا از ١٨ دی بیش از سه ماه گذشته و چه آدمای خوش خیالی بودیم، فکر می کردیم با اون تجمعات می تونیم انقلاب کنیم، غافل از اینکه فکرش رو هم نمی کردیم اینجوری قتل عام بشیم، ما شدیم مردمی که افتادیم وسط بازی قدرت سلاح به دستان، اون یکی گفت وسط بازی هواتون رو داریم، اون یکی گفت اگه بهتون شلیک کنن حسابشون رو میرسیم، یکی هم با گارد جاویدان نمی دونم چیکار کرد، به هر حال جنگ شد، جنگی که سال ها هم از اینور و هم از اونور منتظرش بودن، این وسط باز مردم بی اهمیت ترین شدن، یکی روز اول اینترنت رو روشون بست و به انواع روش ها تهدیدشون کرد، اون یکی هم هر روز با زدن زیرساخت ها تهدیدشون کرد، مردم هم خوش خیال منتظر پهپادها و فراخوان موندن،
این مقدمه رو که گفتم نه برای اینکه ادامه داشته باشه موضوعش، صرفا خواستم بگم، تجمع و اعتراض و هر چی خودش یه کارکردی داره، اگه مکمل های قوی نداشته باشه یه کار بی معنی و پوچه، مردم اینجا توی ایران از رنج و فشار زیاد و مشکلات اقتصادی به زودی دیگه نمی دونن چیکار کنن، بچه های اونور هم نگران وطن و خونواده و ایرانن و از این شهر به اون شهر و کشور دارن تجمع می کنن، ولی واقعیتش اینه دیگه بی معناس، جمعیت داشتن و جمع شدن دیگه ابزار موثر نیست، چون دیگه کاری نمی کنه، با تمام احترام به دوستام وقتی این شعار کینگ رضا پهلوی هم کنارش قرار می گیره،
آدم اگه یه مقدار با خودش هم صادق باشه، میگه الان اگه ما شاه داریم واقعا شاهمون کجای ایرانه، چه تصمیمی رو داره براش میگیره، برای مردمش داره چیکار می کنه،
اگه بر اساس سنت هم بخوای ببینی، یه شاه می رفت توی دل میدون که قدرتش رو پس بگیره، فعلا ما مردم داخل و خارج هیچ جای این تصمیمات و بازی قدرت نیستیم، تهش یه نماینده دوران گذار هست، که برخی بهش می گن شاه و جوری با هیجان و ذوق صدا می کنن که انگار هیچ حسی نسبت به فضای مردمی که توی ایران زندگی می کنن ندارن،
از اینا بگذرم،
بحث اتحاد و اینام دیگه گذشته،
بحث نماینده معرفی کردن هم گذشته،
رضا پهلوی یه سرمایه س برای این کشور،
که می تونست/می تونه ایران ساز باشه،
نه که من ادم عجولی باشم، ولی به نظر نمیاد ما افق روشنی برای این گذار داشته باشیم، قبلا نقد می کردن شما برنامه ندارین، گفتن بیا اینم دفترچه دوران گذار، ولی همینجا هم نفهمیدن مردم رو،
مردم می گن شما برنامه ای برای رسیدن به دوران گذار ندارین،
برای عبور از شرایط فعلی ندارین، نه بعد از عبور برنامه بدین،
واقعا برنامه جدی نیست، جز کمپین های تبلیغاتی،
سه ماه از هجده و نوزده گذشته،
ما مردم کجای کاریم، اپوزیسیون کجای کاره؟
واقعا ایده ش برای عبور از شرایط کنونی چیه؟
یکی نیست بپرسه مگه شما نماینده مردم نیستین، چیکار قراره بکنین.
منتظر فراخوان باشن؟
بعد اگه مردم اومدن خیابون، زشت نیست یکی توی لندن، به یکی که لس آنجلس هست برای مردمی که توی ایران زیر بمباران و گلوله س بگن کینگ رضا پهلوی؟

ایرانیا و به خصوص دیاسپورای ایرانی یه روزی از این کلمه مصلحت هم میگذرن، اونجا که با تهدید زدن زیرساخت ها و برگشتن به عصر حجر باید واکنش نشون می دادن،
حتما ظرافت خاص خودش رو داره، ولی کلا فهم همینکه تو گاهی سر یه موضوعی ممکنه با دشمنت اشتراک منافع بیشتری داشته باشی تا دوستت، خیلی می تونه برای ما مردم ایران ضروری باشه.
سر همون یه موضوع، باید چونه بزنی و برای منافعت تلاش کنی، بله ظرافت و حساسیت های خاص خودش رو داره، مثل رقصیدن و فحش دادن و بعضی شعارهایی که گاهی اختلاف هم میندازه هم ساده نیست.