Телеграм канал «پاسخ به شبهات و پرسش ها - متن»

برخی می‌گویند:
«چرا وقتی کسی می‌گوید:"وطن پرست یا ناموس پرست هستم" کسی به او انتقاد نمی‌کند ولی اگر گفته شود "حسین پرست هستم" به گوینده ی آن ایراد گرفته می‌شود در حالی که منظور از "پرستش" در اینجا اعتقاد به خدایی امام حسین(ع) نیست. چرا اینقدر حساسیت روی این موضوع وجود دارد؟

پاسخ:
این حساسیت کاملا درست است و باید حفظ شود زیرا موضوع پرستش انسان به عنوان خدا و خالق، یک عقیده سابقه دار در بین بشر بوده و هست ولی هیچکس، ناموس یا وطن را واقعا خدا نمی‌دانسته و نمی‌داند و همه می‌فهمند که میهن پرستی یعنی تعهد و تعصب نسبت به میهن و دفاع جانانه از آن‌.
مثلا عموم مسیحیان، حضرت عیسی(علیه السلام) را واقعاً «رَبّ» و «خدای حقیقی» می‌دانند و قرآن به شدت با این عقیده مبارزه کرده است.
همچنین در میان مسلمانان، فرقه هایی بودند و هستند که علی(علیه السلام) را «خود خدا» و «ذات خدا» و «خالق کائنات» میدانند در حالی که این عقاید، شرک و موجب لعن و نفرین معصومین است. اهل بیت(علیهم السلام)، صریحاً این فرقه های غالی(غلوکننده) را مشرک و ملعون نامیده‌اند و به شدت در مورد همنشینی با افرادی که چنین انحرافاتی را به عنوان عقاید تشیع ترویج می‌کنند، هشدار داده‌اند.
امروز اگر کسی بگوید: «من حسین پرست هستم» ممکن است تصور شود یعنی «واقعا امام حسین را خدا میدانم» مثل فرقه «علي اللهی» ها و «غُلاة نُصَیریه» که علی علیه السلام را خدا می‌دانند یا معتقدند «خدا در علی حلول کرده است»!!

ما در اظهار احترام به پیامبر (ص) و اهل بیت(ع) باید از همان شیوه ها و جملاتی استفاده کنیم که خودشان به ما آموزش داده اند. مثلا در تشهد نماز می‌گوییم «و أشهَدُ أنَّ محمداً عَبدُهُ و رَسولُه» یعنی گواهی می‌دهم حضرت محمد(ص) بنده و فرستاده خداست.
همچنین در مورد امام علی (علیه السلام) به ما دستور داده اند که بگوییم ایشان أمین الله و ثأرالله و حجة الله و وليّ الله است پس خودِ خدا و ذاتِ خدا نیست بلکه بنده برگزیده و متفاوت از افراد عادی است زیرا خداوند برای او حساب بسیار ویژه ای باز کرده است.

ما اگر در تمجید از معصومین(ع)، اغراق و غُلُوّ در پیش بگیریم هیچ خدمتی به اهل بیت(ع) نخواهیم کرد بلکه کمک به وهابیت تکفیری است تا این «جملاتِ دوپهلو» و حتی «برخی مبالغه های شاعرانه» را «بهانه» ای برای «تکفیر شیعه» و «بدنام کردن محبان اهل بیت(ع)» قرار دهند.
علاوه بر این، «ادب توحیدی در پیشگاه خدای بزرگ» می‌طلبد در مورد هیچ‌ مخلوقی - هرچند پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله باشد - به نحوی صحبت نکنیم که حتی در لفظ یا در زبان شعر و در مقام مبالغه، شبیه خدای بی همتا وانمود گردد.
متأسفانه در منبرها و مداحی های ما به آیات قرآن و احادیث معصومین(ع) در مورد «نهی از غلو» و «ادب توحیدی شیعی»، کم توجهی می‌شود و کمتر کسی آیات و احادیث مربوط به این بحث را برای مردم توضیح می‌دهد.

#امام_حسین #غلاة #شیعه

عضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇
@pasokhvoice
@pasokhtext
@shenakhtehadis

آیا پیامبر (ص) وفات کرده اند یا به شهادت رسیده اند؟

پرسش:
پیامبر اکرم (ص) وفات کرده اند یا در اثر زهر به شهادت رسیده اند؟ اگر شهید شده اند آیا قاتل ایشان معلوم است؟ آیا روایتی که می گوید پیامبر (ص) به دست دو تن از زنان خود (یعنی عایشه و حفصه ) مسموم شده اند دارای سند قوی است؟

پاسخ:
این نظریه که پیامبر اکرم (ص) در اثر مسمومیت به شهادت رسیده باشند با شواهد متعدد تاریخی قابل تقویت است اما هویت قاتلان ایشان روشن نبوده و نیست و بر اساس یک روایت ضعیف یا تحلیل ها و حدس ها نمی توان نظر قاطعی ابراز کرد.

روایتی که می گوید 2 تن از همسران پیامبر (ص) به ایشان زهر نوشانده اند تنها در تفسیر عیاشی با سندی منقطع و ضعیف آمده است(تفسیر العیاشی، ص200، روایت شماره 152). نسخه ای که از این تفسیر بر جای مانده ، یک نسخه ناقص است که اسانید روایاتش تلخیص شده اند و معمولا در سند هر یک از روایاتش هویت 3 الی 4 واسطه که بین مؤلف و معصوم(ع) قرار داشته اند نامعلوم است. به گفته نجاشی(رجال شناس بزرگ شیعه) ، مؤلف تفسیر عیاشی گرچه خودش راستگو بوده ولی بسیار از افراد ضعیف نقل می کرد: « كان يروي عن الضعفاء كثيرا » ( رجال النجاشي ، ص٣٥٠).
بنابراین وقتی هویت 3 یا 4 تن واسطه های میان عیاشی تا معصوم(ع) مشخص نیستند نمی توانیم سند این روایت را صحیح یا موثق بنامیم و حجت شرعی برای «نسبت دادنِ قاطعانه این روایت به معصومان(ع)» نداریم.

وانگهی روایتی که در تفسیر عیاشی آمده تنها یک روایت است و در موضوع مهمی همچون « هویت قاتل رسول الله ص » نمی توان به آن اکتفا کرد.این موضوع برای شیعه مهم بوده و قاعدتا اگر معصومان(ع) احادیثی در این مورد فرموده بودند باید با روایات و اسانید متعدد نقل می شد نه اینکه تنها با یک سند منقطع و ضعیف نقل شود. بر فرض اگر کسانی چنین توجیه کنند که اهل بیت(ع) به دلایلی از بیان مکرر و علنی این موضوع خودداری کرده اند ، باید به آنان گفت: پس ما نیز مأمور به «گمانه زنی» نیستیم.

ازسوی دیگر ، مضمون این روایت در آثار بر جای مانده از کلینی ، صدوق ، شیخ مفید ، سید مرتضی و شیخ طوسی دیده نمی شود حال آنکه اگر یک روایت مشهور بود مخصوصا باید در ابواب التاریخ در کتاب کافی کلینی نقل می شد. البته بعدها کتاب های روایی قرن 11 و 12 یعنی تفسیر الصافی ، بحارالانوار ، تفسیر البرهان و تفسیر نورالثقلین همین یک روایت را از تفسیر عیاشی اخذ و مجددا نقل کرده اند که این نیز دلیل کافی بر صحت سند یا متن آن روایت نخواهد بود زیرا مؤلفان این آثار تقریبا هر روایتی که یقین به جعلی بودنش نداشتند نقل می کرده اند.

در هر حال ، اعتقاد به «دست داشتن دو تن از همسران پیامبر(ص) در مسموم کردن آن حضرت» یک دیدگاه مشهور و مورد تأیید و تأکید عموم علمای شیعه نبوده است. تنها سخنی که می توانیم با « احتمال قوی » بیان کنیم اینست که « پیامبر اکرم(ص) در اثر مسموم شدن به شهادت رسیده اند » اما اسناد و مدارک کافی برای تعیین هویت عاملان و طراحان پشت پرده این توطئه نداریم بنابراین باید از اظهارنظر شتابزده و قاطعانه بپرهیزیم.

#شهادت_پیامبر صلی الله علیه وآله
#وفات_پیامبر (ص)
#شهادت_پیامبر_اکرم (ص)

عضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇
@pasokhvoice
@pasokhtext
@shenakhtehadis