- Аға, қалайсыз, әдеўир тәўир болып қалдыңыз ба? Абдулла бели жарақатланып, төсектен тура алмай жатырған ағасының қасына дизерлеп, қолларын алақанлары арасына алып ҳал сорасты. Наўқас адам ынжық болып қалады. Сулайман инисиниң қыстаўы менен ол әкелген, өзи сүйген лағманнан бир-еки қасық жеген болды.
- Өзиң шаршамадың ба, жумысың аўыр, күн бойы тик аяқта турасаң, нанбайшылық аңсат емес, және биреўдиң қолында ислейсең? Инисиниң меҳиринен бара-бара шырайы ашылды ағаның. Абдулла шаршаған болса да, өзин тетик тутыўға ҳәрекет етти, қалтасынан пул алып ағасының қолларына беккем қысты.
- Бүгинги пулым сизге аға, аўзыңызға жаққан бир нәрсе әкелдирип жең!-деди.
- Мениң ҳәмме нәрсем жеткиликли, өзиңе керек, бир өзиң ислейсең, үйиңе алып бар!
Қарсылық еткени менен иниси ақшаны таслап кетти...
Елге оба келип, ҳәмме үйге қамалды. Абдулланың жалланып ислейтуғын нанбайхана ийеси де елине кетип қалды. Ағасы Сулайман аяққа турып иске кирисип кеткен. Бүгин де айлық мийнет ҳақысын алып өзиниң үйине, иниси Абдулланың үйине де қәрежет етип келди.
- Сиз жақсы адамсыз, перзентлеримиз де сизге уқсасын, - деди ҳаялы, -усындай аўыр күнлерде иниңизди таслап кетпедиңиз.
- Инимниң алдындағы қарызымды өтей алмадым, ол сол ўақытлары Аллаҳға тәўекел етип қалтасындағы бар пулын маған таслап кеткен еди, ал мен өзимнен аўысқанын оған жумсадым!-басын төмен ийди Сулайман.
Бир ҳәкимнен:
Не ушын сизге жаманлық еткен адамнан өш алмайсыз? деп сорады, данышпан күлимсиреп былай деди:
Ийт мени тислесе, менде оны тислеўим керек пе?