Және бир әзиз ҳәм гөззал таң қутлы мүбәрек болсын!
Жаңа таң нәпесинен заўықланып атырған бәршеге басланып атырған бүгинги күн ийгиликли, қайыр-берекетли табыслы, жақсылыққа толы күн болсын деп тилеймиз.
Жақынларыңыздың арасында қәдириңиз жоқары, мәртебеңиз бәлент болып жүре бергейсиз. Дениңиз саў, үйиңизде қәтержамлық болып жаңа таң, жаңа күн сиз ҳәм шаңарағыңыз ушын қайырлы болсын!
— Не ушын сен ашыўланып, өкпелеп жүрсең? Тынышланып, кеширген жақсы емес пе? — деп сорады Устаз.
— Ал не ушын мен оған жақсылық етип, кеширимли болыўым керек, ол болса… — деп ақланбақшы болды шәкирт.
— Кешир, сөзиңди бөлдим, — деди Устаз. — Саған еки сораў бериўиме рухсат ет, сонда мен сениң барлық «қалай» ҳәм «не ушын» деген сораўларыңа жуўап беремен.
Шәкирт мақуллап бас ийзеди.
— Өзиң ашыўланып, өкпелегенде өзиңди жақсы сезесеңбе? — деп сорады Устаз.
— Жоқ, әлбетте, — деди шәкирт.
— Онда гийне сақламай, тынышлық ҳәм кеширим арқалы өзиңе жақсылық еткениңде, буны кимге жасаған боласаң?
Шәкирт бир нәрсе айтпақшы болды, бирақ аўызын ашқаны менен бир сөз де айта алмады. Ол көзлерин жерге қадап турды.
— Есиңде тут, өкпени ямаса кеширимди, азапты ямаса бахытты таңлаў өзиңе байланыслы. Таңлаў өзиңде, — деди Устаз.
— Бирақ айтыңызшы, қалай өкпелемеўге болады? Бул жүдә қыйын ғой.
— Сен ең тийкарын түсин, ҳәр сапары биреўди айыпламақшы ямаса өкпе қамшысы менен урмақшы болғаныңда, қолыңды сермеп турып, ең биринши болып өзиңди уратуғыныңды умытпа.