Бир бай кисиниң баласы болған екен. Әкесиниң дәўлетиниң саясында өскен жигит қосжақпас, ериншек болыпты, бирақ жүдә сақый екен. Ақшасы көп, әтирапында толы жора-жолдаслар екен.
Шайханада дослар айланасында ол келмегенше ас сүзилмес екен. Ол ушын мудамы төрден орын тайын. Оның айтқаны айтқан, дегени деген, дослары да мудамы оны қоллап қуўатлап турар екен.
Турмысты көрген әке баласына қанша нәсият етпесин, ҳеш қулағына илмес екен. Әке жақсы сөзлер менен де, жаман мысаллар менен де баласына ҳәр қанша турмысты түсиндирмесин, бала ҳеш жақсы тәрепке өзгермепти. Қолындағы әкесиниң бар байлығын әтираптағы дослары менен кеўил-хошлық етиўге төгип шаша берипти. Жигит қыялында ойлар екен: “Бүгин мениң қолымда байлық бар. Ертең егер мен қыйын жағдайға түсип қалсам, бүгин мениң асымды жеп жүрген жора-жолдасларым мени таслап қоймайды, әлбетте маған жәрдем береди”.
Бай әке төсекке жатып қалыпты. Ол баласын қасына шақырып депти: "Балам! Мениң нәсиятларымды қулағыңа илмедиң. Енди саған өлимим алдынан соңғы нәсиятым. Усылай төгип-шашып ысырап етип жасайтуғын болсаң, мениң саған қалдырған байлығым узаққа жетпейди. Бир күни таўсылады. Сонда сениң көзиңниң майын жеген досларың өзлериниң нағыз жүзлерин көрсетеди. Сен нашар, пулсыз қалғаныңда досларың сениң ҳалыңа күледи. Сен адамлардан пул сорайтуғын дәрежеде мүтәж боласаң. Адамлардан пул сорап тиленшилик еткеннен гөре өзиңди ас. Мен саған малқораға асылатуғын орын таярлап қойдым. Мениң нәсиятларима қулақ салмадың. Бул соңғысы, соны орынла балам"
Бай киси дуньядан өтипти. Дослар ҳәммеси "паленкес байжигит"тиң қасында болыпты. Марҳум әкениң нәсиятындағыдай жыллар өтип, пулы таўсылыпты. Енди илгеридегидей шайханаларда ара күнде досларға ас бере алмаған байжигиттиң орны әсте төрден аўызға өтипти. Енди "пәленкес байжигит" келгенше аста таўсылып қалатуғын, бара бара шайханаға да шақырылмайтуғын болыпты. "Жатып жегенге таў да шыдамайды" дегендей бай әкениң мийрас байлығы да ақырына жетип, байлық келиўши дерек те жоқ болғанлықтан "пәленкес байжигит" жарлы тиленшиге айланыпты.
Кешеги дослар, ағайинлер жүз бурған байжигит әкениң соңғы нәсиятын еследи. "Аўа, кеше ким едим, бүгин ким болдым?! Әкем хақ екен. Өкинишли, әкемниң сөзлерине ўақтында қулақ салмаппан. Бул күнимнен өлгеним абзаллығын әкем билип айтып кеткен екен" деген ойда, мың ҳәсиретлер менен малқораға кирипти. Көзине жас қалқыған "байжигит" арқанды тартып түсирип мойнына салып, әкесиниң қасына туўра бармақшы еди, арқанның екинши ушына байланған бир қалта нәрсе менен жерге қулады.
Жигит не көз бенен қарамасын, жанындағы қалтада пул ҳәм үстинде бир хат бар еди. Ентигип хатты ашып оқый баслады:
"Балам. Мен усы күнге жететуғыныңды сезген едим. Бул өмириңдеги ақырғы сабақ болсын. Енди өмириңде ким кимлигин билген шығарсаң? Ақылыңды жыйнап, пулдан өнимли пайдаланып, аяққа турып ал. Енди ҳеш жығылма, балам!