Өмир зая, өтер кетер
Балалықтың бәҳәринде мәс едик,
Әлем кеңдей, ҳәр нәрсеге бас едик.
Әке-шеше, аға-ини, қарындас,
Үй ишинде бирге татлы ас едик.
Жаслық келди — атқан таңдай арайлы,
Дос-яранлар қушақ жайып қарайды.
Ойын-күлги, саўық-сайран ишинде,
Күнлер избе-из айды, жылды санайды.
Бирақ өмир бир қәлипте турмады,
Тәшўиш келип, не бир жолға бурмады.
Турмыс жүги, қыйыншылық, машқала,
Сынап бизден сабырлықты сорады.
Бәри артта... Дизгин қолға алынды,
Турмыс қурып, жаңа ошақ жағылды.
Перзент сүйип, ата-ана атандық,
Жаслық шақтың соңғы гонгы қағылды.
Көзди ашып-жумғанша бир дем екен,
Өмир деген толып аққан сел екен.
Кеше бала, бүгин болса әжесең,
Бәри бизге сыйға берген ем екен.
@omir_sabaqlari