Көз алдымнан кетпес гүлим шырайлы кулкиң,
Бирге жүрген жоллар еслетеди хар қәдемде көркин,
Ақшамлары айда көринеди жарқын жүзлериң,
Мени мәжнун қылган қара қаслы моншақ көзлерин🌹
Гейде адам бәринен шаршаўы мүмкин. Өзи қәлейтуғын барлық нәрседен. сүйиўден де, жақсы көриўден де, күтиўден де, сағыныўдан да. Барлығына қол силтеўи де мумкин. Бул әпиуайы жағдай шығар. Бирақ хәмме нәрсениң пайдасыз екенин түсинип, әтирапқа қараған ўақыт жүрегиңнен бир нәрсени үзилип, бослықта қалғаныңды сезинген демлер өмирдеги ең қыйын сәт шығар ойымша. Мүмкин барлығы жақсылыққа шығар. Мумкин алдыда усы күнлердиң өкиниште өткенине қуўанатуғын мәўритлерде жақын шығар. Бирақ, өмир өтиўде, инсан кеўили қалып атыр, исеним жоғалып атыр, сезимлер өлмекте. Булар әпиуайи нәрселер емес. Ҳәр қашан алдымда еки жол турады. Биринши жол ойлағанымнанда зияда жақсы болатуғынын билсемде, мен бәрқулла екинши жолды таңлайман. Неге? Себеби? бул жолда қанша қыйыншылық болсада мен өзим қәлейтуғын қәдирли инсанларым бар еди. Бугинлигимде кимге исендим деген сөз жүрегимниң түп-түбинде жанымды жаралайды. Бәрқулла күшли болып көриниўден шаршайды екенсең. Гейде муңыңды еситетуғын қулақ, жәрдем созатын қол, түсинетуғын жүрек керек екен...
Жақсылықтың себеби болса бул жақсылық есапланбайды. Егер нәтийжеси сыйлық болса, бул да жақсылық есапланбайды. Жақсылық себепсиз ҳәм нәтийжесиз исленеди.