— Не ушын сен ашыўланып, өкпелеп жүрсең? Тынышланып, кеширген жақсы емес пе? — деп сорады Устаз.
— Ал не ушын мен оған жақсылық етип, кеширимли болыўым керек, ол болса… — деп ақланбақшы болды шәкирт.
— Кешир, сөзиңди бөлдим, — деди Устаз. — Саған еки сораў бериўиме рухсат ет, сонда мен сениң барлық «қалай» ҳәм «не ушын» деген сораўларыңа жуўап беремен.
Шәкирт мақуллап бас ийзеди.
— Өзиң ашыўланып, өкпелегенде өзиңди жақсы сезесеңбе? — деп сорады Устаз.
— Жоқ, әлбетте, — деди шәкирт.
— Онда гийне сақламай, тынышлық ҳәм кеширим арқалы өзиңе жақсылық еткениңде, буны кимге жасаған боласаң?
Шәкирт бир нәрсе айтпақшы болды, бирақ аўызын ашқаны менен бир сөз де айта алмады. Ол көзлерин жерге қадап турды.
— Есиңде тут, өкпени ямаса кеширимди, азапты ямаса бахытты таңлаў өзиңе байланыслы. Таңлаў өзиңде, — деди Устаз.
— Бирақ айтыңызшы, қалай өкпелемеўге болады? Бул жүдә қыйын ғой.
— Сен ең тийкарын түсин, ҳәр сапары биреўди айыпламақшы ямаса өкпе қамшысы менен урмақшы болғаныңда, қолыңды сермеп турып, ең биринши болып өзиңди уратуғыныңды умытпа.
Инсанның өмирин безейтуғын, оған бахыт, дәўлет келтиретуғын байлық ҳәм абаданлық бағышлайтуғын күш - мийнет.
Инсан мийнетте, тек мийнетте бийик көринеди.
Талаплы елге нур жаўар...
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
Ассалаўма алейкум қәдирданлар.
Бүгинги күниңиз қуўанышлы, мазмунлы , еткен мийнетлериңиз жеңил өтип берекетин берсин.
SARBON — Yangi Toshkentning zamonaviy timsoli sifatida yaratilgan turar-joy majmuasi. Loyiha meʼmoriy ifodaviylik, madaniy meros va puxta oʻylangan shahar ritmini birlashtirib, estetika, qulaylik va uy hissi yaxlit bir butunlikka aylanadigan makonni shakllantiradi.