1. Мен өзимниң жүрек соғыўымды сезип турман. Бул дегени мен тиримен, сезимим бар, тилеклерим, әрманларым бар.
Бул демек бул өмирде мениң еледе орным бар екенин билдиреди.
2.Мен әсте ғана ишиме нәпес алып өзиме келемен. Ҳәр бир жаңа күн- бул сезиўге, дөретиўге мүмкиншилик деген сөз. Өз өмириңди ҳақыйқый өзиң қәлегениңдей жасаў мумкиншилиги дегени.
3.Мен өзиме әтирап тынышлығы, тынысы ҳәм өз сезимлериме дыққат қаратыўым арқалы келемен.
Мен бәрқулла бир жақларға апыл тапыл асығыўым шәрт емес. Мен өз мәнзилимдемен.
4. Бахыт ол узақ бир жақларда емес. Ол мениң турмысымдағы майда-шүйде мәўритлерде - тыныс алыўымда, шаўқымсыз әтирапта, ҳәрекетимде, жыллы сезимде.
Мен өзимди усыларды сезиниўге ҳәрекет етемен. Бул бахыт болады
Гейде турмыс тәшўишлериниң жүги көбейгенде өзимизди басқара алмай перзентлеримизге зәҳәримизди шашамыз: "Сизлерди деп күни-түни ийттей ислеймен!... "Сизлерди деп қыстың суўығы, жаздың мыс қайнаған ыссысында мийнет етемен!... "Сизлерди деп жаман әкеңизгеде шыдап киятырман...", "Сизлерди деп ..."
Бул "Сизлерди деп ... " пенен басланатуғын сөзлерди узақ даўам етиўимиз мүмкин. Сол ўақытта бетимизге муңайып ғана, айыплыдай қарап турған нәрестемиздиң жүрегинде өмири бойы қалып кететуғын жара салып атырғанымызды билерме екенбиз. Және өзимизди ақлаймыз "Дурыста, усыларды деб!...,"
Берекет тапқыр, оны деп, буны деп емес, өзимиз ушын, өз нәпсимиз ушын ислеп атырмыз, жуўырып атырмыз, машаққатларды желкемизге қайта-қайта жүклеп атырмыз. Перзентиңиз болмағанда алма пис, аўзыма түс деп қол қаўсырып отырармедиңиз?! Жоқ, әлбетте!
Балаларыңыз болмағандада ислер едиңиз, мийнет ете берер едиңиз, усы өмир жолдасыңызға тақат етип бирге жасай берер едиңиз. Өз нәпсиңиз ушын өзин отқа-суўға урып, желкесине мингизип алған жүги аўырлық қылғанда балларына минлет етип бақырып- шақыратуғынлар өзлериниң қартайған ўақытлары қандай болатынын көз алдына келтирип көрсин.
Бугинги күни қартайған ата анасына қарай баллары: " Мине, аўкатыңыз ўақытында, бир адым жерге жаяў бармасаңыз, Умраларға барыўыңызға жағдай жаратып қойған болсам, және не қыл дейсиз маған !?" деп сизге айып қойып турған перзент , кишкене ўақытында "Сизлерди деп!..." деген минлет пенен басланатуғын бадабаттан майып болған адам.
Дүнья дийўалына не атсақ, өзимизге сол қайтады. Перзентлеримизди меҳир, опа ҳәм пидайылық пенен соныңдай етип тарбиялап жетистирейик, олардың өзлери "Аллах разы болсын, ата-анамнан, бизлерди деп..." деп турып басланатуғын рийзашылық сөзлерге бизлерди көмип тасласын ...!
Айырым адамлар басқа жаққа көшип кетсем, бахытлы боламан деп ойлайды, бирақ соңынан мынаны түсинеди: қай жерге барсаң да, өзиң менен өзиңди бирге алып кетеди екенсең."