- Жалғызлыққа берилмең. Әсиресе, стресс ўақтында адамлар менен бирге болың, досларға қоңыраў етиң, жаңа таныслар табың, шынығыўларыңызды көбейтиң.
- Болып өткен кеўилсиз ўақыяны ойлап, өзиңизге былай сораў бериң: "Проблемаға жүдә үлкен әҳмийет берип атырғаным жоқпа? Усы нәрсе ашыўланыўыма арзыйма? Егер буннан да бетер болғанда, қыйыншылықты жеңип өте алар ма едим?."
Бул сораўларға жуўап табыў жағдайға қалыс, парахат баҳа бериўге үйретеди.
Бүгин де саўда жақсы болмады. Ҳәр күни тапқанын есаплайды. Дуканның кирейине, ертеңги жол кирейине ҳәм түслигине ақша ажыратты, пайда жоқ есабы. Бундайда қарызға кирип кетпесе болды. Жүдә шаршады. Саат түнги 3:00 де шығып кетип, кешки 20:00 де қайтып атыр. Анасы азанда "Өт қабым тынышсызландырып атыр," деген еди, жолдан алма сатып алды.
Еплеп маршруткаға минип алды. Сонда ғана шаршағанлықтан аяқлары қалтырап атырғанын сезди. Және анасын еследи. "Жигиттиң күши билегинде-ислеп шаршамайды."
-Бирақ шаршадым, апа. Өзинше сөйледи ол. Көзи жумылып кетти.
--Келдиң, иним. Шофёрлар да оны танып қалған. Ақырында түседи.
Тағы жигирма минут жаяў жүрсе, үйине жетип барады.
Саррас саат 22:00 де үйине кирип барды. Анасы алманы көрип қуўанып кетти. Ҳәр қашанғыдай қысқа пәтия етти. "Илайым атақлы болғайсаң, балам."
Мыйық тартып күлди "күним базарда өтсе, қалай атақлы боламан," Анасына "Илайым, айтқаныңыз келсин,"деди.
Аўқатланып болғаннан кейин, телефонында бир нәрселерди жаза баслады.
Мектепте жақсы оқыды, колледжге ҳүжжет тапсырды да, бир күн де оқыўға бармады, базарға шығып кетти.
Анасы жатып қалған, шаңараққа жәрдем бериў керек. Колледж дипломын еплеп қолға киргизди, бирақ усының менен оқыў тамамланды. Арзыўлар әрман болып қалды...
Бес жыл өмири кийим тасыў менен өтти. Бос ўақыт тапса, қарыйдар азайса, китап оқыйды.
Дүкән ийеси ижара баҳасын жүдә көтерип жиберди, бул жағдайда ислеп болмайды. Кетиўди шешти. Затларын жыйнастырып, қарызларын төледи, жыллар даўамында қәдирдан болып қалған дүкәншы ҳаяллар менен хошласты.
"Енди не қыламан, қолымда дурыслы өнерим жоқ, дипломым жоқ." Азғын қыяллар жүрегин қысып баратыр.
-Апа, ҳәммеси питти, саўда меники емес екен, енди дипломым да, өнерим де жоқ, мен наданды кешириң. Ол көз жасын көрсетпесе де, анасы баласының азапларын сезди, бирақ өзин иркип, әсте сөйледи.
-Үмитжан, улым, ҳәммеси жақсы болады, мен саған пәтия бергенмен. Сен еле атақлы болыўың керек. Дурыс, оқымадың, бирақ сенде Алла берген талант бар, билемен, қаралап жазып жүргенлериңди баспаханаларға апар, жүрегим сезип тур, ҳәммеси жақсы болады
Бир жыл өтпей-ақ, китабы қолдан-қолға өтип кеткен Умиджан Каттабековтың кейинги шығармаларын да баспа басып шығаратуғынын мәлим етти. Сыртқы билимлендириўге оқыўға кирген Умиджан жолдан анасына алма сатып алып атырып, "Илайым, атақлы болғайсаң балам," деген сөзин және еситерин ойлап, жүзине күлимсиреди.
"Алҳамдулиллаҳ!"