Аўылға жақынлаған жерде таслақ бар еди. Таслақта өзлериниң аўыр геўделери менен ири, үлкен, гиддиман таслар жатар еди. Олар ҳәммеге кесент берер ҳәм өзлерин көз-көз қылып гәрдийисип жатар еди.
Бир күни кишкене ғана бир туқым оларға сабақ бериўди уйғарыпты. Самал оны қоллап қаттырақ есип туқымды ушырып сол таслардың бириниң астына жеткизипти. Булардың тырысып атырған ҳәрекетин көрип, оларды аяп булттың кеўли бузылып нөсерлетип көз жас төгипти. Куяшта қарап турмапты, олда қыздыра баслапты.
О, қудирет, туқымнан нәзикғана өнип шыққан нәлше күннен күнге өсип үлкен нартқа, оннан ары терекке айланыпты ҳәм көкирегин менменлик жайлаған тасты көтерип кетипти. Оны тек аўдарыўы ғана қалыпты.
Өмирдиң, жасаўдың, тирликтиң барлық нәрседен устем екенин, оған хеш нәрсе қарсы тура алмайтуғынын кишкене ғана туқым усылай етип дәлийллепти.
@omir_sabaqlari