Бир күни еки дос тартысып қалды, олардан бири екиншисиниң жүзине шапалақ пенен урып жиберди. Азар шеккени, ҳеш нәрсе демей қумға жазды:
– Бүгин мениң ең жақын достым мени шапалақ пенен урды.
Олар жолда даўам етти, алдынан шыққан суўға шомылмақшы болды. Шапалақ жеген жигиттиң шөгип кетиўине аз қалды, досты оны қутқарып қалды. Ол өзине келгеннен кейин, тасқа былайынша сөзлерди жазып қойды:
– Бүгин мени ең жақын достым мени өлимнен сақлап қалды.
Сонда, достын шапалақ пенен урып, кейин өмирин сақлап қалған жигит сорады:
– Сени ренжиткенимде қумға жаздың. Енди болса, тасқа жазып атырсаң. Неге?
Досты жуўап берди:
– Кимдур бизди ренжиткенде буны самал ушырып кетиўи ушын қумға жазыўымыз керек. Лекин, кимдур бизге жақсылық еткенде буны тасқа ойып жазыўымыз керек. Ҳеш қандай самал өшире алмаўы ушын.