Бир күнлери патшаға еки бүркит палапанлары саўға етилди. Патшаға бүркит палапанлары жүдә унап қалыпты ҳәм оларды жақсы күтиў ушын арнаўлы адамларды тайынлапты. Ҳәр күни бүркитлердиң ушыўын сабырсызлық пенен күтетуғын болды.
Ең ақырында бүркитлердиң биреўи уша баслапты. Өз пәрўазы менен аспанларды қушыпты. Патшаны болса ушпай атырған екинши бүркит тәшўишке салған еди.
Салтанаттағы барлық аңшылар ҳәм тәўиплерди жыйнап бүркиттиң ушпай атырғанының себебин анықлаў ҳәм бүркиттиң ушыўын әмелге асырыў ҳаққында тапсырма берипти. Бирақ барлық ҳәрекетлер зая болып, бүркит бәрибир ушпапты...
Данышпан ўәзир патшаға сарайдағы бағманды бул иске тартыўды мәсләҳәт етипти. Бағманға жағдайды түсиндирип патшаның тапсырмасын жеткерипти. Бағман бүркит жасап атырған бағқа қарай жүрип кетипти. Азырақтан кейин аспанда екинши бүркит көринди. Ол қанатларын қағып бағ үстинде мардыйып ушып жүрер еди. Патша қуўаныш пенен бағманнан сорады:
- Сен тапсырманы жүдә жақсы орынладың, енди айтшы, ҳеш кимниң қолынан келмейтуғын исти қалай иследиң?
- Патшаҳым, мен дерлик ҳеш нәрсе ислемедим. Бары-жоғы бүркит қонып турған шақаны кесип тасладым, бүркит болса илажсыз ушып кетти...
Өмириңиздеги тосқынлық ҳәм машқалаларды жеңип өте алыўыңызға өзиңизге исеним болмаса ҳеш қашан оларды жеңе алмайсыз, өмир бойы шақаға "қонып" отыра бересиз...
Ҳақ кеўил адам басқалардың ығбал-бахтына, олардың хызметине ҳәм оның жеке өмириндеги жеңислерине өзиниң табысы, өзиниң жемиси ретинде қарап, оған қуўанады.
Оның руўхый дүньясында атаққа қумарлық, мақтаншақлық, кисини менсинбеўшилик, тәкаббырлық болмайды...