Сыртым саў болса да, ишим өлип қалыпты.
Ашыўлансам, ызалана алмайман. Күлсем, қуўана алмайман. Сөйлегеним өз сөзим емес, күлгеним өз күлkим емес, бәри де әллекимдики...
Кайырлы тун дослар! Түн — дем алыў ушын ғана емес, ертеңги гөззал күнге күш жыйнаў ушын да берилген сый. Жақсы дем алып, шийрин түслер көринг! Ертең сизди жақсы жаңалықлар күтип тур! 💫
"Бир ҳаялды таныйтуғын едим, күйеўиниң дәўиринде жүдә жайнап-жаснап кеўилли жасады. Тәғдир екен өмирлик жолдасы ертерек қайтыс болып қалды. Сонда сол ҳаял азалаў мүддетин сақлаўды лазым көрмеди. Ол соншелли өз нәпсиниң тәсиринде болып, саяхатқа шығып кетти. Бул да надурыс, балам.
Жақын достымның күйеўи надан еди, ерте өтип кетти. Азаға бардым. Достым босағада хошласты. "Аржағына шыға алмайман. Кешир аза сақлап отырман!" Инсанның тәбияты өзгермейди, бирақ айырым жағдайлар ушын өзиңнен кешиўди билиў керек болады. Марҳумның да ҳүрметин етиў керек.
Апам сонда өзин болжап айтқандай еди.
Мен мине усындай жағдайда жаңа үйиме кирип бардым. Бир жағында аза, бир жағында той.
Үш ул перзент бар еди бул үйде. Мени қыздай қабыл етти. Ҳәмме ушын сүйикли едим. Жаңа үйимдегилердиң қолынан жумысын, аўзынан асын алдым. Үйден сыртқа шықпайтуғын едим, бирақ күйеўимниң қызғанышы ушын бул жеткиликли емес еди. Ҳәр бир қәдемиме жуўап беретуғын едим, денемниң бир жерин урып алыўдан қорқатуғын едим. Денемде бир жер көгерип кетсе, қәҳәрли түрде сондай сораўлар жаўылатуғын еди, өзимди ақлаўға сөз таппай қалар едим. Расын айтқанда, тынымсыз жуўырып жүргенликтен қай жерге урып алғанымды еслей алмас едим.
Күйеўимниң алдында айыплыдай бас ийип турар екенмен, негедур өзимди айыплыдай сезер едим.
Жумыстан босағаным жақсы болған екен, сонша ҳәрекет етсем де үлкен хожалықтың жумысы ҳеш таўсылмайтуғын еди.
Арадан бир жыл өтип ҳәмиледар болдым, ҳәмме қуўанышлы, әсиресе, зайыбым, бирақ ден саўлығымда машқала пайда болған, ыссылығым шығып, ҳеш түспес еди, сонда да ҳеш кимге билдирмей жумысларды орынлап жүре бердим.
Сол күни дым ҳалым болмады. Менде ишки қан кетиў басланған еди. Соннан кейин шыпакерге алып барды. Биз кешиккен едик. Операция исленип, қайта ҳәмиледар болыў итималы елиў процентке жоғалған еди. Тәшўишленейин дедим...
Өмир даўам ете берди.
Күн атар-атпастан тынымсыз мийнетке сүңгип кетемен, кеште болдырып үсти-басымды аўмастырыўға да ҳалым келмей уйықлап қаламан.
Ерте азаннан ҳәммеси қайтадан басланады.
Соңғы ўақытлары жас болсам да бир нәрсени сезип қалдым. Адамлар өзимшил болады екен. Ҳеш кимниң саған реҳими келмейди, тартып атырған азабыңды денесинде сезбейди екен. Мен сол биринши жоғалтыўдан кейин бес жыл ҳәмледар болмадым. Бул арада еки қайнағам үйленип, биреўи ижараға, бир абысыным ата-анасының жәрдеми менен ипотека үйге шығып кетти. Еки жеңгем де изли-изинен перзентли болды, ал бизде еле жаңалық болмай атыр еди. Еле мал-ҳал, сыпырып тазалаў, ыссыханадағы помидор-қыярды тәрбиялаў мениң мойнымда. Гейде абысынларым келеди. Үсти-басы орны-орнында. Ең соңғы модада кийинген, қолында нәрестеси. Олардың мөлдир, тынық жүзлерине телмиремен. Аппақ қоллар, пардозланған бетлер. Соң өзиме қарайман. Соңғы ўақытлары және де толысып, ебетейсиз болып кеткен сыяқлыман. Қолларым да турпайыласып кеткен. Өзим ушын сирә кийим-кеншек ала алмайман.
- Кимге сулыў көринбекшисең? - деген гәптен қорқаман.
Жеңгелеримниң томпақ ғана балларын көрип, қудайдан перзент сорайман.
Бир көтергим келеди, томпақ бетлеринен сүйип-сүйип алғым келеди, бирақ сораўға қысынаман. Азғана қарасқан болып үйли-үйине кетеди олар.
Кеўлим өксип қалады, жүрегим төгилип.
Жылап-жылап уйқылап қаламан.
Усы ай өзгеше болдым. Кеўлим айнып, басым айланып. Ана болармекенмен. Кеўлимде қуўаныш пенен бирге қәўетер де бар еди.
"Бул да түсип қалса не қыламан?!"
Жыллар өтсе де кеўлим өзгермеген, жаман ойлар санама қайта-қайта келип соқлығысатуғын еди.