Улларың үй болды, қызларың кетти,
Гүл киби жаслығың барлығы өтти,
Таўсылмас тәшўишлер бәршеси питти,
Енди өзиң менен өзиң жасайсаң.
Бир күни той дейсең, бир күн шақырық,
Ақлықты бағарсаң күнде бақырып,
Бир күни келмеске қалса шақырып,
Айт сен өзиң ушын қашан жасайсаң.
Балам деп, қызым деп бунша күйесең,
Өзиңнен сен кешип қәддиң ийесең,
Ғалма-ғал, тәшўишди бунша сүйесең,
Өзиң ушын өзиң қашан жасайсаң.
Өз үйиң, өз көшең соны билесең,
Көп жыллар усында жасап келесең,
Туўылдың усында, сонда өлесең,
Ҳәз етип, ел көрип қашан жасайсаң.
Усы деп ойлайсаң өмир мазмуны,
Маңлайға тәғдийрдиң питкен жазымы,
Не қалды өмирден кетти қызғыны,
Өзиңди сен өзиң қашан ойлайсаң.
Отырсаң ыңкылдап зорға турасаң,
Аяғың ақсаңлап жолда барасаң,
Күн-күннен керексиз адам боларсаң,
Сонда өзиң ушын қашан жасайсаң.
Әлемниң ҳәр мушын барып көрмесең,
Таўларда, теңизде өзиң жүрмесең,
Өмирдиң қызығы қайда билмесең,
Ҳәй, адам ҳәз етийп қашан жасайсаң.
Жасыл жайлаўларда жатсаң керилип,
Қар басқан шоққылар турса көринип,
Бүркит қанат қақса сонда еринип,
Оларды көрместен қалай жасайсаң.
Шыршалар теңселген тоғайлар жасыл,
Бағында мийўелер жерлери ҳасыл,
Бул әлем әжайып сен барып қосыл,
Қашан гөззаллықты сезип жасайсаң.
Үңилсем көп екен мениң өксигим,
Кеўлим жамаў-жамаў көпдур тигисим,
Мени кешире-гөр жаным Нөкисим,
Бул жерден ўаз кешип қәйтип жасайсаң...?
Авторы белгисиз.
@omir_sabaqlari