Ананың мәртлиги. (гүрриң)
Бир заманлары бир ҳаялдың еки улы болыпты. Заманның таршылығы, жетиспеўшилик өсип киятырған нәрестелерге тәсир етти. Балалардың ден-саўлықлары төменлеп кетти. Олардың әкеси болса, қыйыншылықлардан қорқып, жаўапкершиликтен қашты. Ол өзиниң наўқас перзентлерин ҳәм қыйналған ҳаялын таслап үйинен кетип қалды.
Ана бийшара жалғыз қалса да, мойымады. Ол аўыр мийнет пенен балаларын аяққа турғызды. Оларға үлгили тәрбия берди. Мийнетке үйретти. Жаслайынан турмыс тақыўметин көрген балалар ер жете келе спортқа ықлас қойды. Күндиз мийнет етип, кеште шынығыўлар ислеп, олар үлкен жетискенликлерге еристи. Ўақыт өтип, еки ул да чемпион болып елге танылды.
Бул хабарды еситкен нәмәрт әке, балаларының атақ-абройынан пайдаланғысы келип, үйге қайтып келди. Ол бәри бурынғыдай болады деп ойлаған еди. Бирақ енди кеш болған еди.
Оны босағада күтип алған улларының ҳәм ҳаялының көзлеринде меҳир емес, ал суўықлық бар еди. Олардың жүреклери әкеге қарай әлдеқашан музлап үлгерген, ол жерде сатқынлық ушын орын қалмаған еди.
@omir_sabaqlari