Гейде үнсизлик қышкырғаннан бетер күшли тәсир етеди.
Хошласпастан кетилсе, әпиўайы ғана жазғанды тоқтатады қояды.
Болғаны.
Түсиндирипте жүрилмейди. Тек тым-тырыслық .
- Ең жақсы саўға не? - деп сорады данышпаннан.
- Меҳир-муҳаббат, - деп жуўап берди данышпан.
- Не ушын?
- Себеби биреўге беретуғын екенсең, сол сәтте өзиңе қайтып келеди.
Ең күшли адамлар көз жас төгип жыламайтуғын адамлар емес. Ал жылап жүрседе жолын даўам ете беретуғынлар. Ҳәр күни, тынбастан. Ҳеш кимге көринбей,...
хошаметлерсиз....
Кисиниң мәсләҳәти көбинесе өзиңниң жүрегиңненде бәлент еситиледи.
Бирақ ҳақыйқат ҳәмме ўақыт иште болады.
Соның ушын тек қулағың менен емес, ал ишлей өзиңди тыңлап үйрениўиң керек.