- Мине усындай жағымлы намадан кейин жоқары кейпиятты сақлаған ҳалда дәстүрлеримизди даўам еттиремиз…
Радио баслаўшы сондай деп араға бир неше секундлық музыка қосты және бул арада бағана тутатқан сигаретасынан тағы бир тартып алды.
- Демек, бизде жақынларына сәлем жибериўди нийет еткен тағы бир тыңлаўшымыз бар,- даўам етти оған қоңыраў бар екенин белги берген операторға бас шайқап.- Олар менен танысамыз.
Ассалаўма алейкум!
- Ассалаўма алейкум, радиодағы аға…
Сәлемине қоңыраўдай жағымлы, шамасы төрт-бес жаслардағы қыз баланың даўысы сондай әлик алды. Баслаўшы сол заматы оған ыржыйып турған операторға қарады да, қолын еки тәрепке созып: “Бул неси?” дегендей белги көрсетти. Оператор еки қолын “топанша” етти-де, бир көзин қысып тап баслаўшыға бир неше рет оқ үзгендей етти: “Бапладым ба?” дегендей.
- Алло, радиошы аға?
Кишкене қыздың даўысынан баслаўшы сергек тартты.
- Алло, алло, қызалақ, қасыңда үлкенлеў кисилер барма? Әжағаң-әжапаң яки ата-анаң?
- Жоқ, үйде ҳеш ким жоқ. Қоңсымыз маған қарап турған еди, ол үйине шығып кетти. Мен оның телефонынан қоңыраў етип атырман…
- Мейли, кимге сәлем жибермекшисең?
- Анама.
- Жақсы, анаң қайда?
- Маған үке алып келиўге кеткен еди. Еле қайтпай атыр.
Баслаўшының жүзи күлимсиреди.
- Еле үке таба алмаған шығар онда.
- Жоқ! - деди кишкене қыз енди қатал даўыс пенен. -Үкем кеше келди. Бирақ анам келмеди…
Баслаўшының жүзиндеги күлки әсте жоғала баслады. Қыз болса сөзин даўам етти:
- Үкемди әкем алып келди. Олардан үкени қай жерден тапқанын сорай алмадым. Мени әкемниң қасына киргизбей қойыпты. “Әкеңниң тынышын алма, өзи жағдайы аўыр!” дейди кимнен сорасам. Анамды сорасам да ҳеш ким жуўап бермейди, мени қушақлап алып, жылайды.
Баслаўшы креслоға сүйенип алды, ол көзлерин бир ноқатқа қадағанынша, қаслары түйилген ҳалда қыздың сөзлерин дыққат пенен тыңлар еди.
-Сиз мудамы ҳәммениң сәлемин басқаларға жеткересиз. Мениң де анама сәлемимди жеткериң! Үкем келгенин айтың! Анам еле маған үке излеп жүрме деймен.
Баслаўшы жуўап бермеди. Ол еле сол жағдайда отырар еди.
- Алло, аға. Сәлемимди жеткересиз бе?
- Баслаўшының даўысы қәпелимде дирилдеп кетти:
- Мен сениң сөзлериңди анаңа жеткере алмайман. Кешир!
- Неге? - жыламсырап сорады қыз.
- Неге енди жеткере алмайсыз?
- Өйткени бизиң радиотолқынлар анаң кеткен жерлерге шекем жетип бармайды. Бирақ… - баслаўшы жигит тамағына тығылған жылаў себеппе, сөйлеўге қыйнала баслады.- Бирақ сен өзиң жеткизиўиң мүмкин. Үйретейин бе?
- Үйретиң! Үйретиң! - қуўанып кетти қыз.
Баслаўшы тап сырласына сөйлеп атырғандай тәтәррикленип, әсте сөйлей баслады:
- Ҳәр күни уйықлаўға жатқаныңда, бөлмеде сеннен басқа ҳеш ким қалмағанда, жақсылап жайласып ал да: “Эй Аллаҳым, ҳәзир анам сен менен. Өтиниш, бул сөзлеримди анажаныма жеткериң!” деп ҳәмме сөзлериңди айт! Исене бер, анаң сени әлбетте еситеди.
- Распа? Жуўап та қайтарама?
- Жоқ, бирақ шын жүректен сөйлессең, түсиңе кириўи мүмкин.
Қыздың қуўанғанынан бақырған даўысы еситилди.
Баслаўшы даўыс шығармай жылай баслады.
- Рахмет сизге радиошы аға, рахмет. Бүгин-ақ анама сондай етип хабар жиберемен. Рахмет сизге…
- Қызалақ… - буўылған даўыс пенен тағы гәп баслады баслаўшы.- Енди мен де сеннен бир нәрсе өтиниш етежақпан.
- Мейли, өтиниш етиң! - кеўилли даўыста жуўап берди қыз.
- Анаң менен сөйлесип болғаннан соң… анаң менен сөйлесип болғаннан соң, радиодағы ағаңның баласына да еки аўыз сөзди жеткерип қоясаң ба? Ол да сениң анаң кеткен жақта ҳәзир.
- Яқшы, әлбетте жеткеремен. Ол да өзине үке алыўға кеткенбеди?
- Жоқ… Ол музқаймаққа кеткен еди… Баслаўшы тағы жыламсырай баслады.
- Музқаймаққа? Мейли, оған не деп қояйын?
-Оған ба - барған сайын сөйлеўге қыйнала баслады баслаўшы.
-Оған “әкең менен анаң сени жүдә-жүдә жақсы көреди” де. Кейин жүдә сағынғанымызды да айт. Кейин… Түсимизге де тез-тез кирип турсын. “Әкең сол күни үйге музқаймақ алып келиўди умытқаны ушын еле өкинип жүр екен дең”…
@omir_sabaqlari