اگه میفهمیدیم هیچ شیوهی زندگیای نیست که ما رو در برابر غم ایمن کنه، همهچیز خیلی سادهتر میشد.
فقط باید بفهمیم که غم هم در عمل بخشی از شادیه. نمیشد شادی رو داشت و غم رو نداشت. البته هردوی اینها برای خودشون حد و اندازهای دارند. اما هیچ زندگیای وجود نداره که توش بتونیم غرق شادی محض باشیم. تصور اینکه چنین زندگیای وجود داره فقط باعث میشه توی زندگی فعلیمون بیشتر احساس غم کنیم.