Пепе кетди. Дунё — ор-номус, поклик ва виждонини йўқотди...
Уругвайнинг собиқ президенти Хосе Мухика вафот этди. У жимгина, кортежларсиз, президент самолётисиз, Монтевидео четидаги ўз уйида ҳаётдан кўз юмди. Бугун уни сўнгги йўлга кузатишмоқда.
Мамлакат президенти бўлган, аммо оддий кулбада яшашни давом эттирган инсон. 1987 йилги “Жук” машинасида юрар, маошининг 90 фоизини камбағалларга ёрдам учун бериб юборган. У сиёсатда кўришга одатланган нарсаларимизнинг мутлақо тескариси эди: ўғирламасди, ёлғон гапирмасди, қўриқчилар ортига яширинмасди. У оғриқли даражада ҳалол ва чиндан ҳам эркин инсон эди.
Постсовет диктаторлари олтин саройларда яшаб, тириклигидаёқ ўзларига мақбаралар қураётган бир пайтда, Мухика идиш-товоқни ўзи юварди. Улар халқининг оғзини ёпганида, у ўз заифликларини очиқ тан оларди. Улар 95 фоизлик “сайловлар” уюштирганида, Мухика муддати тугагач, шунчаки кетди: ҳеч қандай истерикаларсиз, ҳеч қандай сценарийларсиз.
Энди у йўқ. У билан бирга ҳокимият — хизмат, талон-тарож эмас, деб ишониш мумкин бўлган давр ҳам кетмоқда. Қўлида автомат бўлган инсон ўтмишини ортда қолдириб, қасос эмас, ярашув йўлини танлаши мумкинлигига ишониш мумкин бўлган давр. Камбағал мамлакатда ҳам маънавий жиҳатдан бой етакчи бўлиши мумкинлигига ишониш мумкин бўлган давр. “Хўжайин” эмас, “элбоши” эмас, “миллат отаси” эмас — шунчаки Пепе. Меҳрибон кўзли қария, қамоқ ва қийноқларни бошидан кечирган, аммо барибир гуманист бўлиб қолган инсон.
Бугун рақамли қўғирчоқбозлар, нефт қироллари ва жиноятлашган элиталар ҳукмронлик қилаётган дунё янада қашшоқлашди. Чунки сотиб олинмаган, бойликларини офшорларда яширмаган, ўзини худога айлантирмаган инсон кетди.
Хосе Мухика шундай деган эди:
“Мен камбағал эмасман. Камбағаллар — бу чексиз кўп нарсага муҳтож бўлганлардир. Мен оз нарса билан яшайман, шунда яшашга вақтим қолади”.
Раҳмат сенга, Пепе. Жойинг жаннатда бўлсин. Виждонинг ҳали ҳам эшитишга қодир бўлганлар қалбига кўчсин.