Недавно мэр В. Кухарев (ну ладно, председатель…) давал интервью «Вечернему Минску», из которого стало понятно, что он большой поклонник мостов и путепроводов. Что нам только на руку.
В ближайшее время начнется стройка мостов и путепроводов, которые соединят ул. Монюшко с ул. Малинина, а также Монюшко и Серова. Очевидно, что это сделает неприметную ул. Монюшко скоростной трассой, которая будет соединять Серебрянку с Курасовщиной.
Ну и супер! Пробок станет меньше, а дорога домой станет короче!
Кроме того, из строек будущего нас может заинтересовать прорыв ул. Бабушкина до МКАД2. А так де путепровод, который соединит ул. Свислочскую с ул. Селицкого.
Это точно избавит отрезок кольцевой от Лошицы до Партизанского проспекта звания «самого адского места пятничного вечера».
Апошняя капліца нашай эры. Ізноў мы вернемся да яе толькі пасля рэканструкцыі.
Капліца ў Лошыцы. 1907г.
Эпоха садавіна-агароднінай дыктатуры Яўстаха Любанскага. Самі бачыце – і штучныя разоры з дошак, і клумбы па-над узроўнем глебы, які толькі зараз уваходзяць у моду. Ды нават нешта, падобнае на сонечныя батарэі (да прабачаць нас вернікі).
Цяпліц не бачна, але ж недзе ёсць.
Ну а капліца?
Прыгожая. Дагледжаная. І ў адрозненні ад будучай адноўленай – уся ў крыжах. Крыжы і на даху, і на вокнах.
Заўтра, 9 верасня, вул. Чыжэўскіх 17. Бясплатна. Можна з дзецьмі.
Выступления артистов, встреча с блогерами, диджей-сеты, розыгрыши подарков, интерактивы и аква-грим.
Прозвішча селебрыці не называюць, але ж мы, як заўжды, скрыжавалі пальцы за Саладуху!🤘
Не забываемся пра фоткі, якія потым трэба нам даслаць. Ну і памятаем пра тое, што серада – гэта маленькая пятніца. Таму, як кажа хлопец на відэа: можна і "зажэч"!
Тыдзень таму ў каменты дадалі фотку, якую мы планавалі апублікаваць менавіта сёння. Але ж нам не крыўдна. Крыўдна, калі ў каментах пустэча.
4 верасня – 195 год са дня смерці Юзэфа Пешкі.
Лошыцкая сядзіба. 1810г.
З дзяцінства мы ведаем Рэпіна, Васняцова, ды іншых рускіх “ферзёў”. А вось Пешку не ведаем. А гэты таленавіты польскі мастак быў сябрам Беларусі. Нават крыху мог па-беларуску размаўляць. Сябраваў з Любанскімі, Радзівіламі, Манюшкам, Прушынскім. Даволі часта наведваў нашыя мясціны.
Маляваў не толькі Маякоўку) У яго шмат прац тагачаснага Мінску. Перавагу аддаваў акварэлі.
Дарэчы, менавіта малюнак Пешкі стаў узорам для рэстаўратараў. Адроджаная капліца будзе мець колеры з малюнка польскага мастака!