Пасля першага посту ў #Арт_на_Лугавой нам прыйшлі сотні раз’юшаных паведамленняў, галоўны мэсседж якіх:
“Чаму пра культуру на рускай!!!”
Ну, насамрэч не было ніводнага паведамлення, але ж мы навучыліся разумець ваш настрой ментальна. І адчулі ўсю вашу злосць за пакрыўджаную мову.
Таму мы будзем лічыць, што вы абурыліся, а вы лічыце, што мы выбачаемся.
Карацей, працягваем гуляць вакол Лугавой, у пошуках сапраўдных цікавасцяў, якія хутка страцім.
Пра ЭлітБанк сто год таму ў нас было ў рубрыцы #ламповая_маяковка. На жаль, гэтая рубрыка ў нас зараз занядбаная, але ж на бліжэйшай радзе “Клуба рэдактараў НМ”, дзе ў нас будзе ЭлітСтол з ЭлітЗакускай, мы паставім на від каму трэба.
Што да ЭлітБанка, то ён праіснаваў з 1994га па 1997ы. Дапамагаў малому бізнесу.
Што яго вывеска робіць на доме па вул. Аранжарэйная?
У часы былыя, Мінск-Паўднёвы быў маналітным мястэчкам. І як усё, у часы росквіту, лічыў сябе “адзіным ды непабядзімым”. Але ж зараз вул. Вільямса – гэта Мінск-Свет. Са сваім светапоглядам ды вайбам. А “Паўднёвы” застаўся часткай Маякоўкі. Са сваімі “катэджамі” ды чабурэкамі ў буфеце чыгуначнай станцыі.
А мяжа чыгунцы падзяляе не толькі Ленінскі ды Кастрычніцкі раёны. Яна падзяляе вул. Фізкультурную ды завулак Фізкультурны. Вул. Германаўскую ды завулак Германаўскі. Пакідаючы нам гэтыя рудыменты, гісторыя паказвае нам, што яе не падманеш.