هرچیزی که در دنیای ما وجودیت میگیره، علتی شرطی شده از ماقبل خودش داره.
مثل صنایعِ فیلمسازی دنیای ما که از موقعی که به عرصه بوجود پا گذاشتن، بیوقفه امیال و گرایشات و تمایلات و علاقمندی های سیری ناپذیره انفاس/ایگوهای بشری رو تامین و سیراب میکنن و بازتابش میدن که اونم مثل هر چیز دیگری در دنیای ما بهایی داره که باید پرداخته بشه و در حال حاضر هزینه هاش به اوج نجومی خودش رسیده که مغز آدمی در مقابلش صوت میزنه😳
این کنجکاوی و شیفتگی به داستانها که بشکل فیلم پخش میشن، برای نفس ما بسیار مجذوب کننده هستند. قبل از دم و دستگاه ها مثل رادیو و تلویزیون و الان اینترنت، داستانها سینه به سینه بین نسلها انتقال داده میشدن بعد تو کتابها و الان تو فیلمها و با اینکه میدونیم واقعی نیستن ولی دوست داریم باورشون کنیم و از فیلمهایی که از کودکی تا به امروز دیدم بشنیم واسه هم تعریف کنیم.
ولی بهتره که بدونیم که ذهن و مغز ما قدرت تشخیص و تمایز واقعی و غیره واقعی رو نداره هرچیز تصویری که وارد ذهن و مغز بشه، واقعی تلقی و پنداشته میشه و تو سینمای سر میمونه.
پروژکتور ذهن هر انسانی، فیلم منحصربفرد و بی نظیر زندگی شو در این دنیای رویایی پخش میکنه که تو سینمای سرش میبینه و خاطراتشو تا به این لحظه بیاد میاره.
مراقب فیلم زندگی تون که برای خودتون خلق میکنید، باشید چون مثل هر فیلمی که تا حالا دیدید، روزی به پایان میرسه. در عالم رویاها، هیچی جاودانگی نداره و با مرگ پایان می یابه.
هشیار، شاهد و مراقبگون به پروژکتور ذهنتون باشید تا بیاد بیارید که شما فیلم زندگی تون نیستید بلکه هوشی پویا و آگاهی نامیرا در پس زمینه پروژکتور هستید.
وجود لایتناهی ما برای ذهنِ شرطی شده ما، یک معمای حل ناشدنی ست چون وجودیتِ ذهن با فکر و باور کار میکنه ولی آنچه هستیم، درست در پس زمینه فکر و باورهای نکاویده ماست که فراموشش کردیم و باید بیادش بیاریم.
اونایی که قدری زودتر از بقیه بیدار میشن و حقیقت براشون عیان و آشکار میشه، یادآوره آنچه هستید ولی فراموشش کردید، میشن.
وقتی با گوشی هاتون وارده مجازی ها میشید یعنی دید و بازدیدی از مجازی ها میکنید که میشه گفت هم چک و اسکنِ هویت های آنلاینیِ و هم دسترسی به اطلاعات و مطالبی که در اختیاره همه قرار گرفته.
وقتی گوشی هاتونو خاموش میکنید، کیستید؟