Хайрли тонг, қадрдон!
Янги хафтанинг илк куни барчамизга муборак булсин!
Бу кунда Аллоҳ дуоларимизга ижобат, фарзандларимизга салоҳият, ибодатларимизга гўзаллик, ризқимизга барака берсин! Ўзи қўллаб, ишларимизни осон ва унумли қилсин!
— Хатоларингизни табиий ҳол деб қабул қилинг. Бу, янглиш ишлардан тўғри хулоса чиқаришга ёрдам беради.
— Кучингизни тўғри тақсимланг, муҳим ишлар биринчи даражали, қолганлари кейинги ўринларда турсин. Эришган ютуқларингиздан хурсанд бўлишни ўрганинг.
— Ёлғизликка берилманг. Айниқса, стресс вақтида одамлар билан бирга бўлинг, дўстларга қўнғироқ қилинг, янги танишлар орттиринг, машғулотларингизни кўпайтиринг.
— Бўлиб ўтган кўнгилсиз воқеани ўйлаб, ўзингизга шундай савол беринг: “Муаммога жуда катта аҳамият бериб юбормаяпманми? Шу нарса асабийлашишимга арзийдими? Бундан баттар бўлганида, қийинчиликни енгиб ўта олармидим?".
Бу саволларга жавоб топиш вазиятга холис, хотиржам баҳо беришга ўргатади.
Бир замонлар бир қизча бор эди.
Унинг ичида жуда кўп орзулари бор эди. Қизча орзулар оғушида яшарди, улғаярди — бири чиройлиқўғирчоқ, бири чиройли сумка, бири қип қизил кўйлак ва ҳоказо...
Ёшликда у ҳар куни шу орзулар боғига кириб, орзулари билан гаплашар, уларга ишонар эди.
Орзу қилиш унга нафас олишдек табиий эди.
Лекин вақт ўтди.
Бир куни у бир орзусини амалга ошишини жуда истади…
ва у орзу амалга ошмади.
Юраги оғриди.
«Орзу қилсам, уйдагилар қийналар экан, улар оғрийди экан…
Орзу қилмасам, тинчроқ экан».
Табиийки, у жуда ақлли қизча эди. Шу кундан бошлаб у орзу қилмайдиган бўлди.
Орзуларни ўйлашни тўхтатди.
Уларни кесмади — йўқ,
фақат сукутда қолдирди. Қизча эса қалби билан эмас, ақли билан яшай бошлади.
Қалбда эса шундай ўзгариш бўлди:
орзулар ўлмади,
улар қишга кирди, музлади.
Қиш — ўлим эмас эди.
Қиш — ўзини ҳимоя қилиш эди, омон қолиш эди.
Қизча катта бўлди ва эса ҳаётни юриб ўта бошлади:
масъулиятларни ўз елкасига олди, уларни елкасида кўтарди,
бошқаларни қутқаришга киришди.
ўз юрагини эса секин-секин музлатиб.
Кунлардан бир кун у жуда чарчади.
Шунда ичидан, қалбидан бир овоз чиқди. Жуда паст, жуда нозик:
«Мен ҳали шу ердаман…
Фақат сенинг рухсатингни кутаяпман».
У қўрқди.
Чунки у билади: орзу уйғонса — умид уйғонади.
Умид уйғонса — яна оғриқ бўлиши мумкин.
Лекин у биринчи марта бошқача қилди.
У орзуга:
«Мен сени амалга оширишга ваъда бермайман…
Фақат эшитишга рухсат бераман», деди.
Шу сўзнинг ўзи етарли бўлди.
Қалбда муз бир оз эриди.
Бир майда ниҳол чиқди.
Катта эмас.
Дағал эмас.
Фақат тирик.
Аёл тушунди:
орзу қилиш — натижага мажбур қилиш эмас экан.
Орзу қилиш — юракни тирик сақлаш экан.
У энди катта орзуларни талаб қилмади.
Фақат шундай деди:
«Бугун сен нима хоҳлайсан?»
Шу кундан бошлаб, орзулар аста-секин қайтди.
Шовқин билан эмас.
Даъво билан эмас.
Ишонч билан.
Чунки юрак ниҳоят хавфсиз ва хотиржам эди.
@qalbong_ruhiyat