Аллохим барчамизни барча ёмонликлардан ўз панохида ўзи асрасин! Тунингиз осуда бўлсин, пок орзу-ниятларингиз албатта ушалсин!
Барчани Аллох ўз панохида асрасин🤲
Биз фақат бугун билан яшаймиз — айнан шу ҳозирги лаҳза билан. Келинг, уни ҳеч қачон алоҳида ёки такрорланмас онларни кутган ҳолда бекорга сарфламайлик.
Келинг, уни ўтмишга бўлган соғинч ёки келажакдан қўрқиш билан бузиб қўймайлик. Чунки агар биз истасак, яшаб ўтилган ҳар бир лаҳза ўзига хос ва қимматли бўлиши мумкин.
Жуда кўп фарзандларимизнинг дангасалигидан, хеч нарсага қизиқиши йўқлигидан нолиймиз. Фақат телефонга боғланиб қолганлигини кўрамиз.
Бунга фақат бола айбдор бўлавермайди, кўп холатларда ота—она орқали берилган вазият ҳам сабаб бўлади.
Иши юришмаётган, ўзига ишончи пасайиб кетган, мени хеч ким ишга қабул қилмайди. Мен эплолмайман, бу каби ишончсизликлар мижозга қаердан келган экан, мижоз билан суҳбатлашдик, мижоз болалигини эслади, илк марта дадасини ёнида қарашмоқчи бўлиб, қўлига болға ва мих олганда дадаси қаттиқ урушиб берган, (аслида боласига нимадир бўлишидан химоя қилган) лекин боланинг онг остида мени ёрдаиим керак эмас, мен хеч кимга керак эмасман, блоки шакллангмн, шундан сўнг ниманидир бажариб кўришдан қўрқиб, оқибатда овунчоғи телефон бўлган.
Фарзандларимиз нозик гулга ўхшайди, доим уларни химоя қиламиз, асраб авайлаймиз, лекин у ўз имтихонидан барибир ўтиши керак бўлади, ёш улғайганда эса имтихонлар қийинлашиб кетади. Шундай экан, фарзандларимизга ёшликдан меҳнатга қизиқиш уйғотайлик. Ишимиз, касбимиздан нолимайлик, шунда фарзандларда ҳам касбга садоқат, меҳр уйғонади.