Бир замонлар бир қизча бор эди.
Унинг ичида жуда кўп орзулари бор эди. Қизча орзулар оғушида яшарди, улғаярди — бири чиройлиқўғирчоқ, бири чиройли сумка, бири қип қизил кўйлак ва ҳоказо...
Ёшликда у ҳар куни шу орзулар боғига кириб, орзулари билан гаплашар, уларга ишонар эди.
Орзу қилиш унга нафас олишдек табиий эди.
Лекин вақт ўтди.
Бир куни у бир орзусини амалга ошишини жуда истади…
ва у орзу амалга ошмади.
Юраги оғриди.
«Орзу қилсам, уйдагилар қийналар экан, улар оғрийди экан…
Орзу қилмасам, тинчроқ экан».
Табиийки, у жуда ақлли қизча эди. Шу кундан бошлаб у орзу қилмайдиган бўлди.
Орзуларни ўйлашни тўхтатди.
Уларни кесмади — йўқ,
фақат сукутда қолдирди. Қизча эса қалби билан эмас, ақли билан яшай бошлади.
Қалбда эса шундай ўзгариш бўлди:
орзулар ўлмади,
улар қишга кирди, музлади.
Қиш — ўлим эмас эди.
Қиш — ўзини ҳимоя қилиш эди, омон қолиш эди.
Қизча катта бўлди ва эса ҳаётни юриб ўта бошлади:
масъулиятларни ўз елкасига олди, уларни елкасида кўтарди,
бошқаларни қутқаришга киришди.
ўз юрагини эса секин-секин музлатиб.
Кунлардан бир кун у жуда чарчади.
Шунда ичидан, қалбидан бир овоз чиқди. Жуда паст, жуда нозик:
«Мен ҳали шу ердаман…
Фақат сенинг рухсатингни кутаяпман».
У қўрқди.
Чунки у билади: орзу уйғонса — умид уйғонади.
Умид уйғонса — яна оғриқ бўлиши мумкин.
Лекин у биринчи марта бошқача қилди.
У орзуга:
«Мен сени амалга оширишга ваъда бермайман…
Фақат эшитишга рухсат бераман», деди.
Шу сўзнинг ўзи етарли бўлди.
Қалбда муз бир оз эриди.
Бир майда ниҳол чиқди.
Катта эмас.
Дағал эмас.
Фақат тирик.
Аёл тушунди:
орзу қилиш — натижага мажбур қилиш эмас экан.
Орзу қилиш — юракни тирик сақлаш экан.
У энди катта орзуларни талаб қилмади.
Фақат шундай деди:
«Бугун сен нима хоҳлайсан?»
Шу кундан бошлаб, орзулар аста-секин қайтди.
Шовқин билан эмас.
Даъво билан эмас.
Ишонч билан.
Чунки юрак ниҳоят хавфсиз ва хотиржам эди.
@qalbong_ruhiyat
🍃Ассалому алайкум, азизларим, барчамизни яна бир гўзал тонгга етказган, Роббимизга ҳамду санолар бўлсин!
🍃Яратган эгамнинг дийдорига фақат салим қалб билан етиш мумкинлигини башорат этган ва бу йўлда инсониятга намуна бўлган ҳабиб Пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссаломга, унинг аҳли байтлари ва асҳобига салавоту саломлар бўлсин!
✍️ Баланд бўйли инсонлар деярли ҳеч вақт бўғин кўчириб ўтказмасликка ҳаракат қилади, ёзувида чалкашлик йўқ, чизиқлар тортилмаган тоза оқ қоғозга ҳам бир текисда, чиройли ёза олади.
✍️ Паст бўйли инсонлар сўзни тўлиқ ёзишга жой етса ҳам бўғин кўчириш одати бор, ҳарф ва сўзларни чўзиброқ ёзишади, илмоқларни узун-узун қўйишади.
✍️ Ўрта бўйли инсонлар сўзларни қисқартириб ёзиш одати бор, қатор охиридаги сўз ё ҳарфлар пастгача тушиб кетади.
✍️ Оқ-сариқдан келган, малла сочли инсонларнинг ёзуви аниқ, дид билан ёзилган, ҳарф ва сўзлари майда, чўзилмаган бўлади. Қатор чизилмаган вароққа ҳам бир текисда чиройли ёза олади. Уларнинг кўпчилигининг ҳуснихати чиройли.
✍️ Қора сочли инсонлар улардан фарқли равишда, қатор чизилмаган қоғозга бир текисда ёза олишмайди, кўпинча ҳуснихатлари тепага қараб чиқиб кетади. Шунга қарамай, чиройли ёзишга уринишлар сезилиб туради. Улар бош ҳарфларни ажратиб кўрсатишни хоҳлашади, баъзан кераксиз жойда ҳам бош ҳарфни ишлатади.
✍️ Давлат ишида ишловчи кишилар ҳарфлар формасига эътиборсиз ёзишади.
✍️ Пала-партиш ёзувлар эса кўпинча ишчи, ҳунарманд ва хизматчиларга тегишли бўлади.
✍️ Фаолияти бевосита пул билан боғлиқ, масалан, сотувчи, дорихона хизматчиси, тадбиркорлар кўп ўчиришади, бўяшади. Умуман олганда, уларнинг ҳуснихати камдан-кам холларда чиройли бўлади.
Ҳаётда қанча синовлар, муаммолар бўлмасин, инсон шукр билан яшаса, ҳар кунида бир нур, бир гўзаллик, бир бахт сабаби албатта топилади. Баъзан бу бир табассум, бир яхши сўз, соғлик, яқинларимизнинг борлиги, ёки қўлдаги бор неъматлар бўлиши мумкин. Шуни кўра билиш — ҳақиқий бахтнинг калитидир.
Бахт — катта нарса эмас, балки бор нарсани қадрлашдадир.
http://t.me/qalbong_ruhiyat