Муқим бир жойда ишлай олмайдиган, тез-тез иш жойини ўзгартирадиган, иш тополмай қийналадиган мижоз билан ишладик.
Блок шу бўлдики, мижоз ишда ишлашни жамииятга, инсониятга фойдам тегсин, деб эмас, уйдан қочиш учун истар экан, уйни, оилани муқаддас маскан деб эмас, азоб, ғурбат, қийин, оғир ҳаёт деб биларкан ва қанча қочишни ўйласам, шунча уйга боғланиб қоляпман, уйда бахтни хис қила олмайман, деб айтди,
Биз мижозда ГЕНда асл сифатларни, боқувчилик, химоя, куч, серобгарлик, сахийлик каби сифатларини уйғотдик. Сабаби ҳар бири сизда мавжуд, фақатгина ҳаётингиз давомида олган травмалар орқали ёпиб қўйгансиз.
Ўтмишда бўлиб ўтган ҳар бир вазият тўғри берилган, Аллоҳни сизга берган тақдирида хатолик йўқ.
Шунчаки хар бир вазиятни
ҚАБУЛ ҚИЛИШ ва ТАН ОЛИШ жуда мухим.
Мен ҳеч қачон инсоннинг илк хатосида уни муҳокама қилмайман.
Биринчи марта — тушунишга ҳаракат қиламан.
Иккинчи марта — сабр қиламан.
Чунки ҳар ким адашиши, ҳар ким йиқилиши мумкин.
Аммо хато учинчи бор такрорланса, у энди тасодиф эмас —
бу танловга айланади.
Шунда сукут ҳам маъносини йўқотади.
Мен уч мартагача гапирмайман,
лекин учинчи мартадан кейин
ростини айтаман.
Оғриқли бўлса ҳам, ҳақиқатни айтаман.
Чунки абадий сабр — ўзингга хиёнатдир.
Инсонни сақлаб қолиш учун жим қоламан,
ўзимни сақлаб қолиш учун эса
охири гапираман.
http://t.me/qalbong_ruhiyat