Сизни ёмонга чиқармоқчи бўлган кимса дунёдаги энг яхши инсон бўлсангиз ҳам сабаб топади...
❕Ва аксинча, бир инсон сизни кечиришни, севишни истаса дунёдаги энг ёмон инсон бўлсангиз ҳам бир сабаб топади....
❕Фарқи сизнинг яхши ёки ёмонлигингизда эмас, қаршингиздаги инсон учун қадр-қийматингиз қай даражада эканлигида...
Хайрли тонг азизларим.....
telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053
У синфнинг охирги партасида ўтирарди. Ҳар доимгидек.
Нафаси ичига тушиб, елкалари озгина ичкари кириб кетган. У ерда ўтириш хавфсизроқ эди — кўзга ташланмайди, сабаби бугун уй вазифасини бажаролмаган, кеча уйида вақт йўқ эди, уй ишини бажаришга, шунинг учун чақирилмаслигини жуда истарди.
Лекин ўқитувчи уни доскага чақирди. Овозида меҳр йўқ эди. Қиз юрагида бир зумда совуқ югуриб ўтганини ҳис қилди. У ҳали гап бошламасидан олдин, ичидан бир овоз жим бўлишни уқтирди.
“Жим тур. Қўзғалма”
Ўқитувчи уй вазифасини бажармаганини билиб, уни урушди, нинг оғзидан чиққан заҳотиёқ қизнинг нафаси оғирлашди:
“Ўқимадингми, бу кетишда ким бўласан? Одам—подам бўлмайсан”
Бу сўзлар синф ичида осилиб қолди.
Қиз ўзини ерга кириб кетгудек ҳис қилди. Юраги қулоғига уриларди. Уялиш томоқни қисти. Кўзларига ёш келди, лекин йиғламади. Йиғлаш мумкин эмас эди. Йиғлаш — янада камситилиш дегани эди.
У ўша лаҳзада жим қолди.
На жавоб қайтарди, на қараш қилди.
У фақат жим бўлишни танлади.
Ўша куни у ўз овозини ичига беркитди.
Ўша куни у шундай қарор қилди:
“Менга тегишмасин, фақат тинч қўйишсин.” Шундан кейин жим бўлди, ортиқ гапирмади. Ўқишга ҳам қизиқиши камайди.
Йиллар ўтди.
Қиз улғайди. Ақлли бўлди. Масъулиятли бўлди. Ҳамманинг ишини қилиб юрди. Кам гапирди. Кўп кўтарди. Ичидан чарчади, лекин сиртдан чидамли кўринди. Вақтлар ўтиб, фарзандининг билими ва тарбияси учун мактабга чақиришди. Лекин ич—ичидан мактабга боришни истамасди. Мактаб деган сўзни эшитса, юраги сиқиларди. Танаси орқага тортарди. Ичида ғазаб ҳам бор эди, қўрқув ҳам, уялиш ҳам. Ва эго — уни ўша эшикдан итариб чиқарарди:
“Бу ер сен учун хавфли. Бу ерда сени яна камситишади.”
У узоқ вақт эгосини айблади.
“Нега қўрқаман? Нега қочаман?” деди.
Бир куни у тўхтади.
Юрагини ушлаб, ўша кичик қизни кўрди. Охирги партани. Қисилиб турган елкаларни. Айта олмаган сўзларни.
Ва илк бор бошқача қилди.
У қизни айбламади.
У йиғламади.
У қочмади.
У деди:
“Сен жим қолганинг учун эмас,
сен бор бўлганинг учун кучлисан.”
Ўша пайтда эго олдинга чиқди. У қўрқинчли эмас эди. У ҳимоячи эди. У шундай деди:
“Мен сени уялишдан асрадим.
Мен сени синдиришларига йўл қўймадим.”
Аёл уни илк марта эшитди. Ва шунда юрагида нимадир юмшади.
У англади:
уни мактабдан итараётган нарса манманлик ёки фарзанди учунуялиш эмас эди.
Бу — ҳали шифо топмаган қадр эди.
Энди у катта эди.
Энди у овозини ўчириб ўтиришга мажбур эмас эди.
Энди у қаерда бўлишидан қатъи назар,
ўзини ҳимоя қила олади.
Мактаб энди душман эмас эди.
У фақат эски ярани эслатувчи жой эди.
Ва аёл биларди:
“Мен қачон бу жойга кирсам ҳам,
ўзимни кичик қилмасдан кираман.
Агар чиқиб кетсам ҳам — қочиб эмас, танлаб кетаман.”
Ўша куни овоз қайтди.
Секин.
Лекин рост.