Кўп аёллар оилада молиявий қийинчилик бўлганда ўз зиммасига ортиқча масъулият олиб қўяди. Гўёки эркакнинг қарзини ҳам, ташвишини ҳам, масъулиятини ҳам ўзи кўтариши керакдек ҳис қилади.
Лекин аёлнинг асосий кучи ҳар доим ҳам муаммони эркак ўрнига ҳал қилишда эмас.
Баъзан энг катта ёрдам — эркакнинг имкониятига, ақлига ва кучига ишонишдир.
Эркак ўзини қадрланган, ишонилган ва қўллаб-қувватланган ҳис қилганда, ичидаги масъулият ва ечим топиш истаги кучаяди. Чунки ишонч инсоннинг ички қувватини очади.
Албатта, бу кўр-кўрона кутиш ёки ҳеч нарса қилмаслик дегани эмас. Бу — ҳар ким ўз масъулиятини ўзи олиши, бир-бирини ҳурмат қилиши дегани.
Аёл эркакни улғайтиришдан олдин, аввало ўз ичида улғайиши муҳим:
✨ Ўз қадрини ҳис қилиш
✨ Қўрқувлардан эмас, ишончдан яшаш
✨ Назорат қилиш ўрнига ишонишни ўрганиш
✨ Танқид ўрнига қўллаб-қувватлашни танлаш
Ичи кенг, фикри кенг ва руҳан улғайган аёл ёнида эркак ҳам ўсиш учун жой топади.
Чунки улғайган инсон муаммодан қочмайди. У вазиятни баҳолайди, қарор қабул қилади ва қарзини ҳам, масъулиятини ҳам қандай уддалашни билади.
Савол: Сиз эркакни кўпроқ назорат қилишга ҳаракат қиласизми ёки унга ишонишга?
Бир замонлар бир қизча бор эди.
Унинг ичида жуда кўп орзулари бор эди. Қизча орзулар оғушида яшарди, улғаярди — бири чиройлиқўғирчоқ, бири чиройли сумка, бири қип қизил кўйлак ва ҳоказо...
Ёшликда у ҳар куни шу орзулар боғига кириб, орзулари билан гаплашар, уларга ишонар эди.
Орзу қилиш унга нафас олишдек табиий эди.
Лекин вақт ўтди.
Бир куни у бир орзусини амалга ошишини жуда истади…
ва у орзу амалга ошмади.
Юраги оғриди.
«Орзу қилсам, уйдагилар қийналар экан, улар оғрийди экан…
Орзу қилмасам, тинчроқ экан».
Табиийки, у жуда ақлли қизча эди. Шу кундан бошлаб у орзу қилмайдиган бўлди.
Орзуларни ўйлашни тўхтатди.
Уларни кесмади — йўқ,
фақат сукутда қолдирди. Қизча эса қалби билан эмас, ақли билан яшай бошлади.
Қалбда эса шундай ўзгариш бўлди:
орзулар ўлмади,
улар қишга кирди, музлади.
Қиш — ўлим эмас эди.
Қиш — ўзини ҳимоя қилиш эди, омон қолиш эди.
Қизча катта бўлди ва эса ҳаётни юриб ўта бошлади:
масъулиятларни ўз елкасига олди, уларни елкасида кўтарди,
бошқаларни қутқаришга киришди.
ўз юрагини эса секин-секин музлатиб.
Кунлардан бир кун у жуда чарчади.
Шунда ичидан, қалбидан бир овоз чиқди. Жуда паст, жуда нозик:
«Мен ҳали шу ердаман…
Фақат сенинг рухсатингни кутаяпман».
У қўрқди.
Чунки у билади: орзу уйғонса — умид уйғонади.
Умид уйғонса — яна оғриқ бўлиши мумкин.
Лекин у биринчи марта бошқача қилди.
У орзуга:
«Мен сени амалга оширишга ваъда бермайман…
Фақат эшитишга рухсат бераман», деди.
Шу сўзнинг ўзи етарли бўлди.
Қалбда муз бир оз эриди.
Бир майда ниҳол чиқди.
Катта эмас.
Дағал эмас.
Фақат тирик.
Аёл тушунди:
орзу қилиш — натижага мажбур қилиш эмас экан.
Орзу қилиш — юракни тирик сақлаш экан.
У энди катта орзуларни талаб қилмади.
Фақат шундай деди:
«Бугун сен нима хоҳлайсан?»
Шу кундан бошлаб, орзулар аста-секин қайтди.
Шовқин билан эмас.
Даъво билан эмас.
Ишонч билан.
Сизни ёмонга чиқармоқчи бўлган кимса дунёдаги энг яхши инсон бўлсангиз ҳам сабаб топади...
❕Ва аксинча, бир инсон сизни кечиришни, севишни истаса дунёдаги энг ёмон инсон бўлсангиз ҳам бир сабаб топади....
❕Фарқи сизнинг яхши ёки ёмонлигингизда эмас, қаршингиздаги инсон учун қадр-қийматингиз қай даражада эканлигида...
Хайрли тонг азизларим.....
telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053