АҚЛЛИ АЁЛ БЎЛИШ ЯХШИ,ДОНО АЁЛ БЎЛИШ УНДАН ҲАМ ЯХШИРОҚ!
Ақлли аёл эрининг хатосини билса, юзига солади. Ҳар гал шу тарзда эрини тўғри йўлга солишга уринади.
Доно аёл эрининг хатосини билса, ўзини пайқамагандек тутади. Эрига оғир ботмайдиган шаклда уни тузатишда елкадош бўлади.
Ақлли аёл оиласи иқтисодий тангликка дуч келса, рўзғор тизгинини қўлга олмоқчи бўлади, хонадон раисига қандай йўл тутиш ҳақида сабоқ бера бошлайди.
Доно аёл бундай ҳолатда оила бошлиғи ким эканини асло унутмаган тарзда мақсадга интилади. Эрининг қалбига зарра озор етказмасдан, нозик йўллар билан тўғри йўлга тушишига кўмак беради.
Ақлли аёл фарзандларига математика каби аниқ фанлардан ҳеч нарсага қарамай, болаларини эшитмай, гўё шуларсиз ҳеч нарсага эришиб бўлмайдигандек қатъият билан сабоқ ўргатади.
Доно аёл фарзандлари қалбига қулоқ тутади, ҳар бирига алоҳида мукаммал шахс сифатида қарайди. Уларни тинглайди, кичкиналигидан тафаккур дунёсини бойитишга уринади.
Ақлли аёл ҳамма жойда яхши бўлишга, хато қилмасликка ҳаракат қилади. Шунинг учун унга атрофидагилар эҳтиёткорлик билан қарашади.
Доно аёл қаерда бўлмасин самимий муҳит яратишга уринади. У кирган жой меҳр-оқибат, муҳаббатга тўлади. Самимияти натижасида кўпнинг ҳурматини қозонади.
Ақлли аёл фарзандлари улғайганида ҳам шахсий ҳаётига худбинлик билан таъсирини ўтказмоқчи бўлаверади. Қандай яшаш ҳақида йўл-йўриқ кўрсатади, маслаҳат бераверади.
Доно аёл эса болаларига яшаш давомида орттирган ҳаётий тажрибаларини қўллашлари учун имкон яратади. Керакли жойда ёрдамлашади. Бироқ ҳар қоқилганида турғазиш учун югуравермайди, йиқилганида ўзи туришга ўрганиши зарурлигини уқтиради.
Ақлли аёл қайнота-қайнона насиҳатларини турмушига аралашиш деб билади, буни чеклашга ҳаракат қилади. Чунки унинг мустақил оила ҳақида ўз қарашлари бор.
Доно аёл ҳар қандай ҳолатда табассумни ўзига қурол қилади. Қайнота-қайнона ўгитларини (гарчи улар ноҳақ бўлса ҳам) сабр билан тинглайди. Яхши маслаҳатга қулоқ тутади. Ўз қарорини тўғри деб билса, муҳаббат ва самимият билан уни амалга оширишга киришади. Атрофидагилар билан тортишмайди.
Ақлли аёл дунёни ўзгартириш, яқинларини қайта тарбиялаш пайига тушади.
Доно аёл ўзини ўзгартиришга киришади. Атрофидагиларни қандай бўлса, шундай қабул қилади.
Ўзингга иғволарга жавоб қайтармасликка рухсат бер.
Рухсат бер, ўзингни оқламасликка, исботламасликка, қайта ишонтирмасликка.
Ўзингга қўйиб юборишга рухсат бер. Ва тарк этишга. Сен билан бир йўлда бўлмаганларни. Сени рад этадиганларни. Сени севмайдиганлар ва сен севмайдиганларни.....
Тонгда уйғонишнинг ўзи бир мўъжиза! Биз буни доим такрорлангани учун ҳам унча ҳис этмаймиз.
Эрта тонгда Роббинг сени уйғотдими, демак, сени Ўзи рози бўладиган амаллардан кўпроқ қилиб олиб, нафақат бу дунёда, охиратда ҳам чексиз неъматлари ила икром қилишни хоҳлаган. Бундан унумли фойдаланиб қолиш эса ўзимизга боғлиқ.
Бир инсон бутун умри давомида бахтли яшабди. У ҳар доим жилмаяр, кулар, ҳеч ким ва ҳеч қачон уни хафа ҳолда кўрмас экан. Баъзан инсонлар бу борада унга турли хил саволлар берар эди.
— Нега сиз ҳеч қачон хафа бўлмайсиз? Қандай қилиб ҳар доим хурсанд ҳолда юрасиз? Бахтингизни сири нимада?
— Қачонлардир мен ҳам сен каби ғамгин эдим. Шунда тўсатдан англаб қолдим: ахир бу менинг ТАНЛОВИМ, менинг ҲАЁТИМ! Ахир, бу танлов меники: ҳар кун, ҳар соат, ҳар дақиқада. Ўша ондан буён ҳар тонг, уйқудан туриб, мен ўзимга савол бераман: "Хўш, мен бугун нимани танлайман: қайғу ёки қувонч?" ва ҳар куни шундай бўладики, мен қувончни танлайман.
Хуш, сиз-чи?
Сиз нимани танлайсиз, қайғуними ёки қувончними?