Оила аьзоларингиз ва ўзингизни худдики машинанинг турли қисмлари деб тасаввур қилинг, мисол учун сиз машина шинасисиз, машина юриши учун айланиб туриш, харакатга келтириш вазифасини бажаришингиз керак, лекин сиз айтаяпсизки, менга машинанинг рулини айланишини ёқтирмаяпман, уни бошқаргим келяпти, ёки ойнаси чанг юрмайман демайсиз, ўз ишингизни бажараверасиз. Тафаккур қилиб кўринг, хақиқатда бошқара оласизми, бошқа қисмни ўрнида бўлоласизми, албатта йўқ. Сиз фақат бензин бўлибгина, унга шина бўлибгина уни керакли манзилга етиб олишига кўмаклаша оласиз. Машина ихтирочиси шинани шунинг учун яратган
Шу ерда тафаккур қилинг, оила аьзоларингиз ҳам машинанинг турли қисмлари деб, қайсидир қисми бузилса ёки нимадир бўлса, сиз у бўлолмайсиз, ҳар бир машина қисмининг вазифаси бўлганидек, ҳаётда ҳам хар бир инсоннинг ўз рухий вазифаси бор, Аллоҳ шу вазифаси учуняратган, инсон ўз вазифасини англашга эса, ўзини жонкуяр қилиб кўрсатишдан, исботлашдан, курашдан, қутқаришдан тўхтатганида, вазиятлар олдида таслим бўлганидагина англайди.
Ҳаёт моҳиятини англанг, ҳаётда аёл танасида туғилдингизми, энг буюк вазифангиз аёл бўлиш, ўзингизни қадрлаш, ўзингизни севиш ва шу севгингизни оила аьзаларингизга хизматларингиз орқали намоён қила олишдир.
Кўп инсонлар, бошқалар улар билан яхши муносабатда эмасликларидан нолишади:
"Мени ҳурмат қилишмайди, менга эътибор қаратишмайди, мақташмайди, миннатдор бўлишмайди, тан олишмайди. Мен билан ҳисоб - китоб қилишмайди."
Ва ўзларига хушомад қилиб, бошқалар қандайдир яширин мақсадни кўзлаяпти, деб ўйлашади: "Атрофдагилар мени бошқармоқчи, мендан фойдаланишмоқчи. Ҳеч ким мени яхши кўрмайди".
Агар сиз дунё мени рад этаяпти, деб ўйлаётган бўлсангиз, аслида сиз дунёни рад этаётган бўласиз, чунки ўзингиз бирор нима беришга қодир бўлмаган кичкина заррадек ҳис қиласиз. Ва бу сизга ҳозир-ва-шу-онда бўлишга ҳалақит қилади.
Ўзингизни серобгар ҳис қилишинг учун, қандайдир билимга эга бўлишинг шарт эмас.
Серобгарлик, кимнинг ичида шу туйғу мавжуд бўлса, ўшанга келади. Бу деярли адолатсизликдек туюлади, лекин ундай эмас.
Серобгарлик ҳам, ночорлик ҳам - қандайдир ташқи омил эмас, бу - сизнинг реаллигингизда намоён бўладиган ички ҳолат.
1. Агар инсонлар сиздан - мақтов, юқори баҳо, ёрдам, севгини қизғонаётгандек бўлишса - уларга шуни беринг.
2. Агар сизда нимадир йўқ бўлса, худди шу нарса бордек ҳаракатланинг. Шу нарса келади.
3. Қачонки бера бошласангиз - ола бошлайсиз.
Серобгарлик ва тўкислик ҳолати сиз учун одатий ҳолатга айланади. Бу ичингиздаги доимий савдони тўхтатади, "бу ондан нима оламан ёки олмайман", ва шунчаки ҳозир-ва-шу-онда бўлишга замин яратади.