Телеграм канал «ÒZINGNI ANGLAB YASHA»

💫 Бумеранг -Борлиқ қонуни.

➖Берасиз, қайтади

➖Ёлғонларингиз ёлғон билан қайтади.

➖Кечирсангиз сиз кечириласиз.

➖Хиёнат қилсангиз, сизга хиёнат қилишади

➖Ҳақорат қилсангиз - хафа бўласиз

➖Ҳурмат қилсангиз - сиз ҳурматдасиз.

➖Илоҳий нур каби ёрқин фикрларингиз ажойиб ҳодисалар билан қайтади.

Агар булар ҳақида ўйламаган бўлсангиз, бу ҳақида ўйлаб кўринг.

telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053

Жим бўлиб қолган орзу ҳақида ҳикоя

Бир замонлар бир қизча бор эди.
Унинг ичида жуда кўп орзулари бор эди. Қизча орзулар оғушида яшарди, улғаярди — бири чиройлиқўғирчоқ, бири чиройли сумка, бири қип қизил кўйлак ва ҳоказо...

Ёшликда у ҳар куни шу орзулар боғига кириб, орзулари билан гаплашар, уларга ишонар эди.
Орзу қилиш унга нафас олишдек табиий эди.

Лекин вақт ўтди.

Бир куни у бир орзусини амалга ошишини жуда истади…
ва у орзу амалга ошмади.
Юраги оғриди.

Иккинчи орзуни айтди —
“ортиқча бўлма”, дейишди.
Учинчисини кўрсатди —
“ҳозир вақти эмас”, дейишди.

Шунда у ўзига пичирлади:

«Орзу қилсам, уйдагилар қийналар экан, улар оғрийди экан…
Орзу қилмасам, тинчроқ экан».

Табиийки, у жуда ақлли қизча эди. Шу кундан бошлаб у орзу қилмайдиган бўлди.
Орзуларни ўйлашни тўхтатди.
Уларни кесмади — йўқ,
фақат сукутда қолдирди. Қизча эса қалби билан эмас, ақли билан яшай бошлади.

Қалбда эса шундай ўзгариш бўлди:
орзулар ўлмади,
улар қишга кирди, музлади.

Қиш — ўлим эмас эди.
Қиш — ўзини ҳимоя қилиш эди, омон қолиш эди.

Қизча катта бўлди ва эса ҳаётни юриб ўта бошлади:

масъулиятларни ўз елкасига олди, уларни елкасида кўтарди,
бошқаларни қутқаришга киришди.
ўз юрагини эса секин-секин музлатиб.

Кунлардан бир кун у жуда чарчади.
Шунда ичидан, қалбидан бир овоз чиқди. Жуда паст, жуда нозик:

«Мен ҳали шу ердаман…
Фақат сенинг рухсатингни кутаяпман».

У қўрқди.
Чунки у билади: орзу уйғонса — умид уйғонади.
Умид уйғонса — яна оғриқ бўлиши мумкин.

Лекин у биринчи марта бошқача қилди.
У орзуга:

«Мен сени амалга оширишга ваъда бермайман…
Фақат эшитишга рухсат бераман», деди.

Шу сўзнинг ўзи етарли бўлди.

Қалбда муз бир оз эриди.
Бир майда ниҳол чиқди.
Катта эмас.
Дағал эмас.
Фақат тирик.

Аёл тушунди:
орзу қилиш — натижага мажбур қилиш эмас экан.
Орзу қилиш — юракни тирик сақлаш экан.

У энди катта орзуларни талаб қилмади.
Фақат шундай деди:

«Бугун сен нима хоҳлайсан?»

Шу кундан бошлаб, орзулар аста-секин қайтди.
Шовқин билан эмас.
Даъво билан эмас.
Ишонч билан.

Чунки юрак ниҳоят хавфсиз ва хотиржам эди.

@qalbong_ruhiyat

☀️Aссалому алайкум. Шанба тонги
муборак бўлсин!!!

✨ Тонг чоғида эсиб шаббода,
✨ Дилингизга фараҳбахш этсин!
✨ Қалбдан сизга гўзал тилагим,
✨ Аллоҳим сизни ўзи асрасин!

ХАЙРЛИ ТОНГ мени Азизларим
Олисдаги яқиним гўзал юзли яхшиларим!!!
Яхши дам олдингизми?
дея БИЗ иш фаолятмизни бошладик!!!
Дунёдаги барча барча яхшиликларни тилаб қоламиз
👉айнан СИЗГА!!!🥰
Грухимнинг гўзаллари, Каналмиз мухлислари🙋‍♀
Сизни Аллоҳ асрасин
Фарзандларингиз яқинларингиз Бахтига
соғ ➖саломат бўлинг!!!
албатта бизни хам Бахтмизга Соғ бўлинг!!! ):
telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053

ХАЙРЛИ  ТУН,  АЗИЗЛАР!

Эртанги кунингиз бугунги кунингиздан афзал бўлсин!
Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар ичра эканлигингизни англайсиз.
Аллоҳ барча ёмонликлардан омон сақлаб, тонгга саломат етказсин. Аллоҳга омонатсиз!

        ЯХШИ  ДАМ  ОЛИНГ!

telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053

Кимларнидир гийбатларидан кийналяпсизми?

Сизни ёмонга чиқармоқчи бўлган кимса дунёдаги энг яхши инсон бўлсангиз ҳам сабаб топади...

❕Ва аксинча, бир инсон сизни кечиришни, севишни истаса дунёдаги энг ёмон инсон бўлсангиз ҳам бир сабаб топади....

❕Фарқи сизнинг яхши ёки ёмонлигингизда эмас, қаршингиздаги инсон учун қадр-қийматингиз қай даражада эканлигида...
Хайрли тонг азизларим.....
telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053

Шекспир айтган эди:
"Мен ҳамиша ўзимни бахтиёр сезаман. Биласанми нега?
• Чунки мен ҳеч қачон, ҳеч кимдан, ҳеч нарса кутмайман! Кутиш бу — азоб. 
• Ҳаёт қисқа. Шундай экан, ўз ҳаётингизни севинг!
• Ҳамиша кулиб боқинг!
• Гапиришдан олдин тингланг!
• Ёзишдан олдин ўйланг!
• Пулни сарфлашдан олдин ишлаб топинг!
• Аразлашдан олдин кечиришни билинг!
• Оғритишдан олдин ҳис қилинг!
• Нафратланишдан олдин севинг!
• Ўлишдан олдин яшанг".

telemetr.me/qalbong_ruhiyat/12053

Овози ўчирилган қиз ҳақида ҳикоя

У синфнинг охирги партасида ўтирарди. Ҳар доимгидек.
Нафаси ичига тушиб, елкалари озгина ичкари кириб кетган. У ерда ўтириш хавфсизроқ эди — кўзга ташланмайди, сабаби бугун уй вазифасини бажаролмаган, кеча уйида вақт йўқ эди, уй ишини бажаришга, шунинг учун чақирилмаслигини жуда истарди.

Лекин ўқитувчи уни доскага чақирди. Овозида меҳр йўқ эди. Қиз юрагида бир зумда совуқ югуриб ўтганини ҳис қилди. У ҳали гап бошламасидан олдин, ичидан бир овоз жим бўлишни уқтирди.
“Жим тур. Қўзғалма”

Ўқитувчи уй вазифасини бажармаганини билиб, уни урушди, нинг оғзидан чиққан заҳотиёқ қизнинг нафаси оғирлашди:
“Ўқимадингми, бу кетишда ким бўласан? Одам—подам бўлмайсан”

Бу сўзлар синф ичида осилиб қолди.
Қиз ўзини ерга кириб кетгудек ҳис қилди. Юраги қулоғига уриларди. Уялиш томоқни қисти. Кўзларига ёш келди, лекин йиғламади. Йиғлаш мумкин эмас эди. Йиғлаш — янада камситилиш дегани эди.

У ўша лаҳзада жим қолди.
На жавоб қайтарди, на қараш қилди.
У фақат жим бўлишни танлади.

Ўша куни у ўз овозини ичига беркитди.
Ўша куни у шундай қарор қилди:
“Менга тегишмасин, фақат тинч қўйишсин.” Шундан кейин жим бўлди, ортиқ гапирмади. Ўқишга ҳам қизиқиши камайди.

Йиллар ўтди.

Қиз улғайди. Ақлли бўлди. Масъулиятли бўлди. Ҳамманинг ишини қилиб юрди. Кам гапирди. Кўп кўтарди. Ичидан чарчади, лекин сиртдан чидамли кўринди. Вақтлар ўтиб, фарзандининг билими ва тарбияси учун мактабга чақиришди. Лекин ич—ичидан мактабга боришни истамасди. Мактаб деган сўзни эшитса, юраги сиқиларди. Танаси орқага тортарди. Ичида ғазаб ҳам бор эди, қўрқув ҳам, уялиш ҳам. Ва эго — уни ўша эшикдан итариб чиқарарди:
“Бу ер сен учун хавфли. Бу ерда сени яна камситишади.”

У узоқ вақт эгосини айблади.
“Нега қўрқаман? Нега қочаман?” деди.

Бир куни у тўхтади.
Юрагини ушлаб, ўша кичик қизни кўрди. Охирги партани. Қисилиб турган елкаларни. Айта олмаган сўзларни.

Ва илк бор бошқача қилди.

У қизни айбламади.
У йиғламади.
У қочмади.

У деди:
“Сен жим қолганинг учун эмас,
сен бор бўлганинг учун кучлисан.”

Ўша пайтда эго олдинга чиқди. У қўрқинчли эмас эди. У ҳимоячи эди. У шундай деди:

“Мен сени уялишдан асрадим.
Мен сени синдиришларига йўл қўймадим.”

Аёл уни илк марта эшитди. Ва шунда юрагида нимадир юмшади.
У англади:
уни мактабдан итараётган нарса манманлик ёки фарзанди учунуялиш эмас эди.
Бу — ҳали шифо топмаган қадр эди.
Энди у катта эди.
Энди у овозини ўчириб ўтиришга мажбур эмас эди.
Энди у қаерда бўлишидан қатъи назар,
ўзини ҳимоя қила олади.

Мактаб энди душман эмас эди.
У фақат эски ярани эслатувчи жой эди.

Ва аёл биларди:
“Мен қачон бу жойга кирсам ҳам,
ўзимни кичик қилмасдан кираман.
Агар чиқиб кетсам ҳам — қочиб эмас, танлаб кетаман.”
Ўша куни овоз қайтди.
Секин.
Лекин рост.

@qalbong_ruhiyat