ҚАЛБИНГНИ СУЙДИМ…
Йигит ҳансираганча зинапоялардан чиқди. Аҳволи қўрқинчли тушга ўхшайди. Қаерга борса, ўша кекса аёл олдидан чиқаверади. Нимадир сўрамоқчи бўлса, жавоб бермасдан олдин қўлларини йигитнинг кўксига қўйиб:
— Ўғлим, ўғлим,- дея йиғлайди. Бу ҳолат метрода, овқатланаётганида тамаддихонада, ҳатто университет олдида ҳам рўй берди. Аёл мени ўғлига ўхшатяпти, деб ўзини ишонтирган бўлди. “Эҳтимол ўғли йўқолиб қолгандир. Балки бехайр, ноқобил фарзанд чиққандир...” дея кўнглидан кечирди. Агар яна аёлни учратадиган бўлса меҳрибонроқ, рамҳлироқ муносабатда бўлишим керак, дея ўзига ўзи сўз берди. Яхши муомала қилишга қилардию, аёл унинг олдидан чиққанида йиғлайвериб, тили сўзга келишмасди-да.
Бетоб бўлгани учун шифокорлар руҳий зиқликдан сақланиши даркорлигини таъкидлаган эди. Ҳар қанча диққатпазликдан узоқ туришга ҳаракат қилса ҳам, бу ҳолат йигитни бутунлай хавотирга қўя бошлади. Кўча-кўйда учратганида уни қучиб олиб, тинимсиз йиғлайдиган ўша кекса аёл энди тушларига ҳам кирадиган бўлди…
Қайси куни соҳилда чой ичиб, смит еб ўтирганди яна ўша аёл ёнгинасида пайдо бўлди. Хатти-ҳаракатлари ҳар доимгидек ғалати эди. Яна қўлини йигитнинг юраги устига қўйиб ҳўнграганча йиғлай бошлади. Йигит ортиқ чидаб туролмади ва аёлнинг қўлини тутиб:
— Нима қиляпсиз, холажон? Қаерга борсам олдимдан чиқасиз. Фақат кўксимга қўлингизни қўясиз. Мақсадингиз нима ўзи?- дея ўзини бошқаролмай, асабий ҳолатда кетма-кет саволлар бера бошлади.
Кекса аёлнинг кўзларидан селоб оққан ёшлар юзини юва бошлади. Биринчи бор йигитга гапириш учун оғиз жуфтлади:
— Мен сенинг қалбингни яхши кўраман, болам. Ўтинаман, мендан жаҳлинг чиқмасин, юрагинг тепишини эшитайин. Ўтган йили жарроҳлик амалиётини бошдан кечирдинг. Сенга менинг ўғлимнинг юрагини кўчириб ўтказишди. Юрагингни яхши кўраман сени. Яна бироз эшитайин, болам. Бу дунёда сенга қолдирилган ва фарзандимдан ортда қолган ягона тирик нарса сенинг юрагинг...
https://t.me/MUZIKANTLARSUPER0101
https://t.me/bolajonmusiqa34567