#Ҳикоя
✔️ КОПТОК
Онасини яқиндагина тупроққа берган хоразмлик бир қадрдоним дардини тўкиб қолди:
— Онамдан кейин нураб тушдим. Ҳар куни ҳолимдан хабар олувчи онам эди. Ўзи қўнғироқ қилиб, мен билан ёзилиб гаплашгиси келарди. Уй-рўзғор ташвишлари, давлат ишлари билан бўлиб, йилда икки мартагина ота ҳовлига бориб келардим.
— Тошкент билан Хоразм ўртасида яхшигина масофа бор-да, опа.
— Озода, менга алам қиладигани озиб-ёзиб уйга бир борганимда, уйдаги келин онамни гап билан чақиб-чақиб олишларида, силталаб ташлашларида... Йилда бир-икки бориб, шу нарсани сезиб турсам, йўғимда билмадим...
— Опа, куйинманг, бу дунёнинг қайтими ўн ҳисса.
— Бечора онам ўлимидан бир кун олдин ранги қорайиб кетибди. Келин ҳаммасини кўриб-билиб туриб, лоақал дорисини ҳам бермабди-да. Яна жаноза куни киши кўзига йиғи-сиғи қилиб, ҳаммага ўзини меҳрибон қилиб кўрсатяпти.
— Майли, опа, сиқилманг. Дорини берса-бермаса, пешонага ёзилган қазои қадар. Онажоннинг у дунёлари роҳат бўлсин!
— Эҳ-ҳ, Озода. Онам беозор аёл эди. Келинга фойдаси тегса-тегардики, зиёни йўқ эди.
— Худонинг арифметикаси шунақа: бир яхшига бир ёмон.
— Онам келинга юрагини олдириб қўйган экан-у, мен иш билан бўлиб...
— Опа, келинда нечта бола?
— Учта ўғли бор.
— Қиз йўқми?
— Йўқ, учта ўғил.
— Жоним опам, бўлди, юрагингизга олаверманг. Худо Ўзи ҳаммасини тўғирлаб турибди-ку. Ҳали мени айтди дейсиз, озиб-ёзиб укангизни йўқлаб, Хоразмга борасиз. Ўшанда учта жиян келинпошша келинингизни бир-бирига копток қилиб тепаётган бўлади. Эслайсиз шу гапимни: «Ошир менга, ошир менга», деб тепаётган бўлади.
— Сиз билан гаплашсам маза қиламан-да, Озода.
— Опа, дард-аламларни ичингизга ютаверманг. Бедаво касалликлар қайдан: сиқилишдан, куйинишдан. Ҳамма-ҳаммасини Олий Ҳакамга топшириб қўйинг!
— Раҳмат, синглим, дардимни аритдингиз.
— Бу дунёнинг ҳеч бир ноҳақликлари, дилозорликлари Буюк Зотнинг жавобисиз қолмайди.
— Ҳа-а.
— Опам, сиз билан мен ақлли аёллармиз. Ҳаммасини Худога таваккул топширамиз-у, ўз йўлимиздан кетаверамиз. Тўғрими?
— Тўғри, ажойибсиз-да, Озода.
— Сиздан онажонга борадигани бир калима Қуръон!
Озода ШОБИЛОЛОВА