Супур-сидир ишларини биринчи кўчадан бошлардим. Кўча катта. Тут ва ёнғоқ дарахтларининг ҳам тагини супуриш керак. Атрофи ўраб олинган томорқа ҳам бор камига. Томорқадаги кичик водопроводга челакларни галма-галдан қўйиб, ҳаммаёққа шалаббо қилиб сув сепаман. Ҳов машиналар ўтадиган асфальт кўчага ҳам жиққа-жиққа сув сепиш керак. Уйдаги катталарнинг айтишича, шунда чанг босилар эмиш. У ҳам майли, сувнинг салқинига ён-атроф яшнаб, чиройли бўлиб кетади. Ҳовлидан ҳам кўра, кўчага ҳавасга сув сепардим.
Тонгги ғира-шира, супураётган эдим. Туюқус “Ҳой, қиз!” деган овозга чўчиб тушдим. Тепамда паст бўйли, юм-юмалоқ, олтмиш ёшлар атрофидаги аёл илжайиб турарди:
— Ассалому алайкум!
— Алайкум салом! Сан Муҳаррампани келини, Зулпияни қизимисан?
— Ҳа, шунақа... келинг-келинг...
— Ман Мўжуда опоқинг бўламан. Ҳар куни саҳарлаб соат 4 билан 5 орасида шўттан далага ўтаман. Тузу, ҳар куни супуриб, сув сепиб қўйилган бўлади. Келин борлиги билинади. Отинг Саодатмиди?
— Озода.
— Ҳа, Озода. Ў-ў, бир қишда Зулпияни кўрудим: “Қизим силани маҳаллелага келин бўган. Қизил пальто кияди. Муҳаррампа билан Абдуғопиракани кичкина келини”, деганди. Ўшандан бери ким қизил пальто кийиб ўтса, шумикан Зулпияни қизи, деб қарийман, — аёл сариқ тиш тўла оғзини катта очиб, шарақлаб кулди.
— Мўжуда опоқи, уйга киринг, чой ичиб кетасиз.
— Йўқ, йўқ, раҳмат! Далага боришим кере. Салқинлаб ишлийман. Санга замечаниям бор, қизим. Гапимни эшит, — опоқи дўмбоқ қўли билан билагимдан маҳкам тутиб, қўшни тарафга ишора қилди, — мундоқ сувни икки челак у ёққа, икки челак бу ёққа ортиғи билан сепсанг ҳаққинг кетадими ё бир жойинг камайиб қоладими? А? Кучук думини чалгандек, фақат ўзини томонини супуриб, сув сепасан... Мамби дарахтладан ўтказиб, қўшни тарафланиям супур, сув сеп, тузуми? Бу икки томондаги қўшнингга: “Силани ҳурмат қиламан”, деганин бўлади. Бўпти, болам! Кун ёришвотти, далага бора қолий. Зулпияга салом эт!
Мўжуда опоқи тез-тез қадамлар билан гўёки думалай-думалай кетди.
Шу-шу икки қўшни тарафга ҳам супурги урадиган, икки челак ортиқ сув сепадиган бўлдим.
Кейинчалик кўпқаватли уйга кўчиб чиқдим. Ҳар гал подъездни супуриб, пол ва зиналарни артаётганда, Мўжуда опоқини эслайман... Ҳамон ўша насиҳат қулоғимда жаранглайди. Қўшни томонни алоҳида меҳр билан артиб қўяман...
P.S. Ҳикоя Тошкент сўзлашув шевасида ёзилди. Бу ҳолат орфографик хато деб тушунилмасин.