Бир шаҳарда машҳур мусиқачи яшар эди. Унинг эски скрипкаси бор эди. Йиллар ўтиб, у чанг босиб, бир бурчакда эътиборсиз қолди.
Бир куни шогирди скрипкани кўриб деди:
— Устоз, бунинг энди қиймати қолмабди. Янгисини олганингиз яхшироқ.
Устоз ҳеч нарса демади. Скрипкани олиб, унинг чангини артди, торларини созлади ва майин куй чала бошлади.
Хона ажойиб навога тўлди.
Шогирд ҳайрат билан деди:
— Мен уни яроқсиз деб ўйлагандим.
Устоз жилмайиб:
— Скрипканинг қадри йўқолмаган эди. Фақат унга эътибор берилмаган. Инсон ҳам худди шундай. Баъзан мағлубият, хато ёки ташвишлар туфайли ўзини қадрсиз деб ўйлайди. Аслида эса унга фақат ўзини қайтадан топиш, қалбини тозалаш ва иқтидорини яна ишга солиш керак бўлади, — деб жавоб берди.
Шогирд чуқур ўйга толди.
У шу кундан бошлаб ҳеч қачон ўзини ҳам, бошқаларни ҳам ташқи кўриниши ёки вақтинчалик ҳолатига қараб баҳоламайдиган бўлди.