Мен ўзимга «қаламкаш» деган нисбатни берсам, нокамтарлик бўлар. Аммо у-бу нарсаларни қоралаб тураман.
Талабалик пайтимда мутахассислик фанларида пьесалар ва спектаклларни таҳлил қилардик.
Ёзганларимни биринчи бўлиб онамга ўқиб берардим. Илмда ҳам, ижодда ҳам илк тингловчим — онам.
Адабиёт ва театр — ҳаёт устига қурилган кўнгил маскани. Пьесаларни ҳам, спектаклларни ҳам қийналиб таҳлил қилардим, аммо бу завқли жараён эди. Ҳозир ўйлаб қарасам, илмни ҳам, ижодни ҳам машаққати билан яхши кўрар эканман.
Касбий ва ижодий машаққатларимга онам гувоҳ бўлгани учунми, менга юксак баҳо берувчи инсон ҳам — онам.
Бебаҳо онам шундай дейди:
«Ҳеч ким сандака зўр ёзолмайди. Ман учун биттасан, ягонасан. Ҳали кўпдан-кўп китоблар ёзасан. Ўлмай турсам, китобларингни биринчи бўлиб ўзим ўқийман...»
Кўряпсизми, қизларга онадан зўр мотиватор, онадан кучли психолог йўқ.