Ёши улғайиб қолган жанг санъати устаси қайтиб майдонга тушмасликка қарор қилди. Бироқ бир куни ёш, “манаман” деган полвон уни курашга чорлади. Усто бунга эътибор бермади. Ёш жангчи эса уни масхаралашга, аждодларини ҳақоратлашга тушди. Аммо бу ҳам натижа бермади.
Охир-оқибат ёш полвоннинг ҳафсаласи пир бўлиб, индамай қолди.
Устознинг шогирдлари унинг хатти-ҳаракатидан ҳайрон қолишди, айримлари эса таъна ҳам қилишди:
— Наҳотки, сизга ўзингиз, аждодларингиз шаъни қадрли бўлмаса?!
Устоз бу саволга савол билан жавоб берди:
— Агар сизга бирор нарса совға қилишса-ю, уни олмасангиз, ҳадя кимда қолади?
— Эгасининг ўзида қолади-да, — дейишди улар.
— Ҳасад, ғазаб ва нафрат ҳам худди шундай. Агар биз уларни қабул қилмасак, у ўз эгасида қолади.