Муҳаммад Раҳимхон Ферузнинг яхши бир одати бор эди. У гоҳо-гоҳо аркони давлат бирла шаҳар айланар, аҳли раиятнинг ҳолидан хабар оларди. Бир куни хон маҳрамлари ила шаҳар сайрига чиқди. Ёнида хос мулозими Ҳасан қайғичи ҳам бор эди. Бир кўчадан ўтаётиб, Ферузнинг кўзи торгина ҳовлига тушди. Ҳовлида кўтарма тандир, тандир олдида бир аёл қўлларига лаппак кийиб нон ёпарди.
Феруз отининг бошини тортиб, бир лаҳза тўхтатди. Таомилга кўра, хон ўтарда шаҳарни жарчининг ҳайқириғи-ю, карнай-сурнайларнинг товуши босиб кетар, барча халқ юмушини ташлаб кўчага отилар, салтанат соҳиби ўтиб кетгунича икки букилиб, таъзим қилиб турарди.
Ғарибона ҳовлидаги бу хотин эса дунёни унутиб нон ёпарди.