"Ошна, шу десанг, ўтган йили қишлоққа борсам, кўпчилик қурбонлик қилаётган экан. Қишлоқдошларим номи мусулмон аталса-да, асли, Исломдан жуда узоқ одамлар эди. Хурсанд бўлдим, ҳавасим келди. Ўшанда ният қилдим: “Худо хоҳласа, мен ҳам кейинги йил қурбонлик қиламан!”
Эр-хотин ишлаб, унча-мунча пул жамғаришга ҳам улгурдик. Қўйларни суриштира бошладим: икки ярим миллион билан уч ярим миллион орасида, пулингизга қараб танлайверасиз. Қурбонлик қила олишимизга кўзимиз етди, аммо байрам кунлари яқинлашаверган сари пулимни қизғана бошладим. “Мен бой эмасман, ана, бойлар сўяверсин”, деб ўзимни ўзим алдашга ўтдим…
Хуллас, қурбонлик қилмадик. Орадан бир ҳафта ўтиб, машинамни уриб олдим. Устага олиб борсам, уч ярим миллионга тузатиб беришини айтди…
Ўшанда зиқналик қилмай, қурбонлик қилганимда, ҳозир ҳам улкан савоб олардим, ҳам шунча машмашадан қутулган бўлардим…
Кейинги йили, иншааллоҳ, қурбонликка қўй сўяман!»