Ўшанда 2006 йилнинг жазирама ёзи эди. Дарахт салқинида бир бола музқаймоқ сотиб ўтирарди. Музлатгичдан ўша кўнглим тусаган музқаймоқни танладим ва ҳамёнимдан пул олаётгандим. Худди шу пайт бир йигит келиб, музқаймоқ танлади. Мен эса ҳамёнимдан майда пул чиқариш билан овора эдим. Йигит қўлимдаги музқаймоққа ишора қилиб, сотувчи боладан:
— Бу мороженое неча пул? — деб сўради.
Сўнг:
— Мана, бешта мороженоега пул, — деб мендан аввал музқаймоқлар учун тўлов қилди-да, кетди.
— Укам, мана, пулни олинг, — дедим сотувчига пул узатиб.
— Бўлди, опа, мороженоега пул тўламанг.
— Нега?
— Ака сизга ҳам тўлов қилиб кетдилар.
— Вой, нега?
Дарров ортимга қарадим. Чамаси йигирма беш-ўттиз ёшлардаги ҳалиги йигит Nexia машинасининг орқа эшигини очиб, музқаймоқларни ичкаридагиларга узатди. Кейин эса рулга ўтирди-да, машинани ҳайдаб кетди. Қизиғи, музқаймоқ олаётганимизда на у менга қаради, на мен унга.