Ўзбек Миллий академик драма театри устоз санъаткори, Ўзбекистон халқ артисти Саида Раметованинг волидаи муҳтарамаси Заҳрохон она Солиева табаррук 90 ёшида бандаликни бажо келтирдилар.
Театр жамоаси Саида Раметова ҳамда унинг оила аъзоларига ҳамдардлик билдиради.
Аллоҳнинг иродаси экан, раҳматлининг ортидан қолувчиларга Ўзи чиройли сабр берсин. Марҳумани Ўз раҳматига олиб, шойистаи жаннат қилсин.
Узук билан боғлиқ икки воқеа бир умр хотирамга муҳрланди. Ҳозир бирини ҳикоя қилиб бераман.
Қўшни маҳалладаги амақимникида катта меҳмондорчилик бўлди. Мен ўшанда иккинчи курсда ўқирдим. Демак, 2001–2002 йиллар экан. Изғирин совуқ кунлар эди: ё кеч куз, ё қиш.
Амақимнинг рўпарасидаги қўшни қиз Камола билан ошхонада «дежур» турдик. Ошхонага ҳали кран олиб кирилмагани учун идиш-товоқларни сув иситиб, тоғорада ювардик, кейин уларни водопроводда чаярдик. Идишларнинг кети узилмасди. Бармоқларимда учта тилла узук бор эди. Узукларни мағзава сувдан аяб, туздон устига ечиб қўйдим.
Камола билан деярли тенгқур бўлганимиз учун гапимиз гапимизга тушиб, бир дунё идишларни ювиб, саранжомлаб қўйибмиз.
Меҳмондорчилик тугади. Онам билан маҳаллада анча йўл босиб қўйгандик. Узоқдан кимдир чақиргандек бўлди. Ортимга ўгирилдим. Камола «тўхтанг» ишораси билан биз томон югуриб келарди.
Онам:
— Тинчлимикан? Ҳеч нарсанг қолиб кетмадими? Сумкангни олдингми?
— Ҳа, мана, олганман. Билмасам, нега чақиряпти.
Югуриб, қизиб кетибди. Икки юзи қип-қизил, ҳансираб гапиролмаяпти ҳам.
— Камолахон, асал қизим, раҳмат! Барака топинг. Сизни роса овора қилдиг-а. Ўзингизда тура турса бўларди. Айтсангиз, Озодани ўзи олиб кетарди, болажон, — дейди онам.
— Эй-й, йўқолмасин дедим-да...
Кейинчалик Камола билан бир маҳаллага келин бўлдик. У билан кўпинча боғчада кўришиб қолардик. Икки боласини етаклаганча, кулиб, салом-алик қилиб ўтарди.
Мана шу узук воқеаси Камолани менга улуғвор, нурли, файзли ва ғоятда чиройли кўрсатарди.