Дунёдаги энг оғир юмуш — фарзанд тарбияси, деб биламан. Бола-чақанинг қорнини тўйғазиш, уст-бошини бутлаш, ўқитиш, уйли-жойли қилиш биз ўйлаганчалик қийин жараён эмас. Қимирлаган инсон бунинг уддасидан чиқади. Моддият ҳаракатга яраша сотиб олинадиган нарса. Бироқ маънавиятни сотиб ололмайсиз. Фаҳму фаросат, одоб-ахлоқ ҳеч қайси дўкон ёки бозорда сотилмайди. Сотилмайдики, болангизга ҳадя этсангиз.
Маънавий-ахлоқий, диний ва эстетик тарбия жиҳатдан ота-она елкасида тоғнинг юки туради. Тасаввур қилинг, тоғнинг юки... Ўғилдир-қиздир тарбиянинг юки бир хил. Фарзанд тарбиясида, аввало, ота-онанинг ўзи тарбияли бўлиши керак. Дурдан дур туғилади. Яъни ота-онанинг ўзи фарзанд учун кўзгудир. Кечирасиз, лойқа сув ичиб улғайган бола...
Бир она мисолида айтаманки, фарзанд тарбияси санъатлар ичра санъат, машаққатлар ичра машаққат, саботлар ичра сабот экан.