Дарё ўртасидаги мўъжазгина оролда иккита эчки ўтлаётган эди. Бирдан сув кўпайиб, оролни кўма бошлади. Эчкилар жон талвасасида ҳар ёққа ўзларини ура бошлашди.
Бу ҳолатни қирғоқда қассоб зимдан кузатиб турган эди, тезда болтасини ишга солиб, қирғоқдаги катта бир дарахтни қулатиб, оролга кўприк қилиб ташлади. Эчкилардан бири кўприкка сакраб чиқиб, қассоб сари чопқиллаб кетди. Иккинчиси ўзини пўртана бўлиб оқаётган тўлқинлар бағрига отди.
Қассоб ўзидан нажот истаб келган эчкини ҳаш-паш дегунча сўйиб, гўштини нимталади. Иккинчи Эчки эса сувда узоқ-узоқларга оқиб, анча азият чекди-ю, аммо бир амаллаб қирғоққа чиқиб олиб, тирик қолди.
Гоҳида бизлар ҳам оғир вазиятларда осон ечимни танлаймиз. Таваккал қилиб, Аллоҳга ихтиёримизни топшириш ўрнига, ҳалоскор деб қассоб сари чопамиз.