Бир одам катта дарёдан қайиқда ўтиб борарди. Йўлнинг ярмига етганда, қайиқнинг тагидан сув кира бошлади.
У сувни қўли билан чиқаришга уринар, аммо қайиқ янада тезроқ сувга тўлаётган эди.
Шу пайт унинг ёнидан бошқа бир қайиқчи ўтиб қолди.
— Нега сувни чиқариш билан оворасан? — деб сўради у.
— Қайиққа сув киряпти! — деди одам хавотир билан.
Қайиқчи қайиқнинг тагидаги кичик тешикни кўрсатди:
— Аввало тешикни беркит. Акс ҳолда қанча сув чиқарсанг ҳам, яна тўлаверади.
Одам тешикни беркитди. Шундан кейингина қайиқдаги сувни осонгина чиқариб ташлади.
У шу пайт бир нарсани тушунди:
Инсон ҳаёти муаммонинг оқибати билан курашиб юради, аммо унинг асл сабабини бартараф этишни унутади.
Ғазабни яширишдан кўра, унинг сабабини тушуниш керак. Қарзни беркитишдан кўра, ортиқча харажатни тўғрилаш керак. Хатони оқлашдан кўра, уни тан олиб тузатиш керак.