#Митти_ҳикоя
✔️ «ГУЛИНИНГ ҲОЛВАЙТАРИ»
Онамнинг ҳол-аҳволидан хабар олай деб қўнғироқ қилдим:
— Бугун соат 16 ларда театрга ўтаман. Директоримизнинг туғилган куни, табаррук 80 ёш. Катта тадбир бўлади.
— Бугун Гулиниям туғилган куни...
— Ҳа-а, эрталаб эсловдим, Гуля опамни...
— Ҳаёт бўлганида 61 га тўларди... Энди 61... Ўтганигаям 16 йил бўпти, бирпасда-я...
— Худо раҳматига олсин... Роса яхши аёл эдилар...
— Бошқача эди, мани гўзал Гулим... Таҳажжудга турдим, намозни узооқ ўқидим. Бомдодга ҳали вақт бор экан. Гулига, Гулчеҳга атаб Қуръон тиловат қилдим. Бомдоддан кейин ҳеч кўзимга уйқу келмаса-я... «Ҳолвайтар қила қолай» деб турдим. Аданг: «Эрталабдан ҳолвайтар пишириб қопсан?» деб ҳайронлар. «Бугун Гулининг туғилган куни. Бу Гулининг ҳолвайтари», деб ҳаммани дастурхонга чақирдим. Бирма-бир Қуръон тиловат қилдик. Кичкиналар ҳам балодек жаранглатиб, Қуръон ўқишди. Гулини биргалашиб эсладик. Гулиниям, Гулчеҳниям эсламаган куним йўқ. Намозларимда, Қуръонларимда иккаласи шундоқ ёнимда тургандек бўлади... Гулчеҳ-ку, учала ўғлини уйлантириб, ҳар ҳолда орзу-ҳавас кўрди, неваралар суйди. Гули-чи, Гули? Худодан тилаб олган болларининг тўйини кўрмай кетди...
— Кечроқ кўрдилар-да болларини...
— Турмушининг олтинчи йили, 25 ёшида Жавоҳирни, 29 ёшида Гавҳарни кўрди. Мундоқ қараса, кечмас. Ўзи умри қисқа экан, улгурмади тўйларга...
— Илоҳим, у дунёларда ярлақасин!
— Омин, жаннати беҳиштларда бўлсин, жигарим!
Онам билан хайр-хўш қилдик. Ўйлаб қолдим: жигаргўшаликда қон ростдан ҳам жигардан оқар экан...
P.s.: Ҳикоя Тошкент сўзлашув шевасида ёзилди. Бу ҳолат орфографик хато деб тушунилмасин.
Озода ШОБИЛОЛОВА