Бир куни бир шогирд устозидан сўради:
— Устоз, инсон ортидан нима қолдириши керак?
Устоз жавоб бериш ўрнига стол устидаги қаламни олди-да, оқ қоғозга бир неча сатр ёзди.
Сўнг қаламни қўйиб, шогирддан сўради:
— Нима кўряпсан?
— Ёзувни.
— Қаламни-чи?
— Йўқ. Мен ёзувга қарадим.
Устоз табассум қилди.
— Ана шу ҳаётнинг ўзи. Қалам ёзиб бўлгач, четга қўйилади. Аммо унинг изи — ёзуви қолади. Инсон ҳам бир кун келиб, бу дунёдан кетади. Лекин унинг яхши амаллари, ҳалоллиги, меҳр-оқибати ва берган тарбияси одамлар қалбида из бўлиб қолади.
Шогирд чуқур ўйга толди.
Устоз яна деди:
— Шундай яшагинки, сен ҳақингда гапиришганда мол-дунёинг эмас, яхшилигинг эсга тушсин.
Шогирд бошини эгиб:
— Энди ҳар бир амалимни яхши из қолдирадиган қаламдай қилишга ҳаракат қиламан, — деди.