Мен бир марта қўнғироқ қилгунча, дўстим менга минг марта қўнғироқ қилади. Мендан унга бир сўм юққунича, ундан менга минг сўм юқади. Ортга қарасам, дўстимнинг далдаси, кўмаги, саховати умр йўлларимни нур каби ёритиб турар экан. Унинг дўстлик фазилатларини на айтиб, на ёзиб тугатоламан.
Дўстим ва дўстлик мавзуси мен учун уммон.
«Биз қиёматли дўстмиз», дейди у. Бу дунёда мен дўстимсиз ҳувиллаб қоламан, ўпирилиб тушаман. У дунёда ҳам бир-биримизнинг қўлимиздан тутишимизга қалбан ишонаман.
Шаҳноза, Худо менга берган мукофотим. У шундай бир катта куч, катта тўлқин, катта қалб. Унга қарасам, фақат ёруғлик кўраман. Ҳар қандай ҳолатимда, ҳар қандай шароитимда ёнимда турган, қийинчиликларимни ҳам, оғирликларимни ҳам бирга енгиб ўтган инсоним — дўстим Шаҳноза.
Шаҳноза, илтимос, мен учун касал бўлмагин. Мен учун узоқ-узоқ йил яшагин. Мен учун юксакларда кенг қанот қоқиб учгин.