Кўз очиб кўрган ўртоғим, синфдошим, сирдош дугонам, қадрдоним Шаҳнозанинг:
— Биз қиёматли дўстмиз, — деган гапини яхши кўраман.
У эса менга айтади:
— «Юракдан», — деган гапингни яхши кўраман, ўртоқ.
Дўстлик ҳам Аллоҳ томонидан бериладиган неъмат. Хурсандчилик кунларимда юрагимда яшаётган барча инсонларим мен билан шерик. Лекин ҳаётда шундай вазиятлар, муаммолар ҳам бўлар эканки, уларни ҳатто ота-онангизга ҳам, жигарларингизга ҳам, умр йўлдошингизга ҳам, фарзандларингизга ҳам айтолмас экансиз. Шундай бир пайтда қиёматли дўстингизга юрак очар экансиз...
Аллоҳ буюрган, У амр этган дўстлик маҳшарда ҳам узилмас экан.
Бир куни қиролга лочин боласини совға қилишди. Қиролнинг қушбоқари уни катта қилди, аммо ҳеч учишга ўргатолмади. Лочин полапонлигида ўтирган дарахт шохини тарк этишни асло хоҳламасди.
Қушбоқар қиролга лочин устидан арз қилиб, уни учишга ўргатолмаётганини, ҳаттоки емишни ҳам қуш ўтирган шохга қўйишга мажбур бўлаётганини айтди.
Қирол жарчи орқали лочинни учишга мажбур қиладиган одам топишни буюрди ва эрталаб қуш боғ устида парвоз қилаётганини кўрди.
— Бу мўъжизанинг сабабчисини олдимга келтиринглар! — деди қирол.
Унинг олдига оддий деҳқонни олиб келишди.
— Уни учишга қандай мажбур қилдинг? Сеҳргармисан? — сўради қирол.
Деҳқон қиролни хурсанд қила олганидан шод эди:
— Бу қийин бўлмади, зоти олийлари. Мен шунчаки лочин ўтирган шохни арралаб ташладим ва у қанотлари борлигини тушуниб уча бошлади.