Бир куни шогирд устозидан сўради:
— Устоз, инсоннинг энг катта фазилати нима?
Устоз уни қоронғи хонага олиб кирди. Аввал қўлига кўзгу тутқазди.
— Нима кўряпсан?
— Фақат ўзимни.
Кейин устоз хонага чироқ ёқди.
— Энди-чи?
Шогирд атрофга назар ташлаб деди:
— Энди хонадаги ҳамма нарсани кўряпман.
Устоз жилмайиб деди:
— Кўзгу фақат сени кўрсатади. Чироқ эса ўзини эмас, бошқаларни ёритади. Ҳаётда ҳам фақат ўзини ўйлайдиган инсон кўзгуга ўхшайди. Бошқаларга манфаат етказадиган инсон эса чироқ каби атрофини нурга тўлдиради.
Шогирд бироз ўйланиб сўради:
— Демак, ҳақиқий буюклик ўзим учун эмас, бошқалар учун яшашда экан-да?
Устоз бош ирғади.
— Ҳа. Чироқ ўзини ёқиб, бошқаларга нур беради. Шунинг учун ҳам уни қадрлашади.
Шогирд шу кундан бошлаб ҳар куни камида бир инсонга манфаат етказишга аҳд қилди.
Инсоннинг ҳақиқий қадри ўзи учун қанча яшагани билан эмас, бошқаларнинг ҳаётига қанча нур олиб киргани билан ўлчанади.