Бир куни камбағал бир бола оч қолган ҳолда уйма-уй юриб, озиқ-овқат сўрарди. У бир уй эшигини тақиллатди.
Эшикни бир аёл очди. Боланинг ҳолини кўриб, унга бир коса сут берди.
Бола косани икки қўли билан ушлаб:
— Бунинг учун қанча тўлашим керак? — деб сўради.
Аёл жилмайиб деди:
— Ҳеч қанча. Онам менга: «Яхшиликни ҳисоб-китоб билан қилма», деб ўргатган.
Бола сутни ичиб, раҳмат айтди ва кетди.
Орадан кўп йиллар ўтди. Ўша бола катта бўлиб, моҳир шифокорга айланди.
Бир куни унинг олдига оғир аҳволда бир аёл олиб келинди. Шифокор беморни кўриб, уни таниди. Бу ўша йиллар аввал унга бир коса сут берган аёл эди.
Шифокор беморни даволади.
Аёл касалхонадан чиқиш олдидан катта ҳисоб-фактурани кўриб, ҳайратда қолди. Ҳисобнинг пастида эса шундай ёзув бор эди:
«Барча даволаш харажатлари бир коса сут билан тўланган».
Аёлнинг кўзларига ёш келди.
У йиллар аввал қилган кичик яхшилиги қаерга бориб, қачон қайтишини билмаган эди.