Золим хон саройида унга содиқ, билимдон бир хизматчи бўлган экан. У ҳар куни ишга кечикиб келаркан. Бу ёмон одати учун хон уни жазоламоқчи бўлибди. Бироқ бундай билимдон, керакли хизматчининг ҳар гал ишга кечикиш сабабини аниқлашни бошқаларга ишонмай, бир куни эрталаб унинг уйига ўзи борибди. Қараса, хизматчи мункиллаб қолган онасига нон чайнаб бераётган экан. Ана шунда золим хон ўз аҳдидан қайтиб:
— Онасини мана шундай ҳурматлай олган одамда гуноҳ бўлмайди, — деб унинг олдида бош эгибди.