Бир улуғ зот ҳикоя қилади:
Бир неча амалдорлар билан бирга кемада эдим. Oртимизда бир қайиқ ғарқ бўлиб, икки оға-ини гирдобга тушиб қолди. Амалдорлардан бири кемачига деди:
— Ҳар иккаласини қутқар, ҳар бири учун эллик динордан бераман. Кемачи дарҳол ўзини сувга ташлаб, оға-иниларидан бирини қутқарди, иккинчиси ғарқ бўлди. Мен дедим:
— Унинг куни битган эди, шу сабабдан уни халос этишга шошилмадинг, буни қутқаришга шошилдинг.
Кемачи кулиб дейди:
— Айтган гапинг тўғри, лекин буни қутқаришга ўзимда истак бор эди, чунки бир маҳал биёбонда қолганимда бу мени туясига мингаштириб олган эди, у бирисидан эса, болалигимда қамчи еган эдим.
Мен дедим:
— Аллоҳ таолонинг айтгани айни ҳақиқатдир: "Ҳар кимса яхшилик қилса ҳам, ёмонлик қилса ҳам ўзига қилади".