Инсон фақат Худодан қўрқиши керак, деймиз. Бу тўғри. Оламлар Парвардигорини ҳар нафасда ҳис қилиб, Унинг Яккаю Ягоналигига, Қодирлиги ва Мўъжизакорлигига иймон келтирмоқ керак. Қанча ҳамду санолар бўлса, севги-муҳаббат бўлса, уяту андиша бўлса, қўрқуву ҳайиқиш бўлса — бари фақат Ўзига бўлсин.
Мана шу айтганларимга иймоним қадар амал қилишга интиламан. Бироқ шундай тоифадаги одамлар борки, улардан қўрқаман... Қайси маънода қўрқаман: руҳимга озор беришидан, юрагимни оғритиб қўйишидан... Шунинг учун ҳам ўша тоифадаги одамлардан ўзимни олиб қочаман. Қандай тушунтирсам экан... Кўрмай ҳам, куймай ҳам... Сен менга тегма, мен сенга минг карра тегмай. Дийдоринг фақат ўзинг билан қолсин... Менимча, ичимдагини тушунтира олдим.
Оддий одам олдида кўнглим ёзилади. Содда одамлар билан суҳбатда дилим ором олади. Ҳокисор одамнинг атрофида боларидек айланавераман. Камтар ва жайдари одам томон қанот қоқиб учаман. Кўнгли очиқ, чеҳраси очиқ одам билан муомала ва муносабатда яйрайман, маза қиламан.