Бир куни донишманд шогирдига икки дона уруғ берди.
— Бирини унумдор тупроққа эк, иккинчисини эса тош устига қўй, — деди.
Орадан бир неча ҳафта ўтди.
Шогирд қайтиб келиб қараса, тупроққа экилган уруғ ям-яшил ниҳолга айланган, тош устидаги уруғ эса ўзгармай ётарди.
— Устоз, нега биттаси ўсди-ю, иккинчиси ўсмади? — деб сўради шогирд.
Устоз табассум билан жавоб берди:
— Уруғнинг айби йўқ. Фарқ фақат унинг тушган жойида. Инсон ҳам шундай. Яхши ният, илм ва эзгу амаллар қалбнинг унумдор тупроғига тушса, инсон камол топади. Аммо дангасалик, кибр ва бепарволик қалбни тошга айлантирса, энг яхши насиҳат ҳам самара бермайди.