Оддий ва содда, юракка етиб борадиган ёзмишлари билан мени ўзига мафтун этган севимли ёзувчим Ўткир Ҳошимовни эрта тонгдан эсладим.
Қалбдошим ҳаёт бўлганида, бугун 85 ёшни қарши олар эди.
У ўзбек адабиётида миллий оҳангни, ўзбекона лутфу карамни, миллатнинг характери, фахр-ғурури ва фазилатларини қаламга олиш маҳорати билан машҳур бўлди, юксак ижодий чўққиларни забт этди.
Адибим Ўткир Ҳошимов жисман йўқ, аммо у билан руҳан биргамиз, ҳануз қалбдошмиз.
Бир куни икки қўшни арзимас нарса сабаб жанжаллашиб қолди. Улар бир-бири билан гаплашмай қўйишди.
Орадан бир неча кун ўтгач, бир уста ўша маҳаллага келди.
У биринчи қўшнидан сўради:
— Менга бир кунлик иш топилмайдими?
Қўшни ғазаб билан:
— Ана у томондаги қўшнимни кўряпсанми? Биз энди душманмиз. Иккаламизнинг орамизда ариқ бор. Сен менга баланд девор қуриб бер. Уни бошқа ҳеч қачон кўрмай, — деди.
Уста бош ирғаб, ишга киришди.
Кечқурун иш тугагач, қўшни ташқарига чиқди. Аммо девор ўрнига ариқ устидан чиройли ёғоч кўприк қурилганини кўрди.
Шу пайт иккинчи қўшни кўприкдан ўтиб келди. Унинг кўзлари ёшга тўлган эди.
— Мен сендан узр сўрашга ийманиб юрардим. Сен эса бизга кўприк қурибсан. Мени кечир.
Икки қўшни қучоқлашиб кетишди.
Уста эса жимгина асбобларини йиғиштира бошлади.
— Тўхтанг, биз билан қолинг, — дейишди унга.
Уста табассум қилиб жавоб берди:
— Менинг қуришим керак бўлган кўприклар ҳали жуда кўп.