Телеграм канал «O'ZBEK MILLIY AKADEMIK DRAMA TEATRI»

#Митти_ҳикоя

✔️ «ЖЕНТЕЛЬМЕН»

Ўшанда 2006 йилнинг жазирама ёзи эди. Дарахт салқинида бир бола музқаймоқ сотиб ўтирарди. Музлатгичдан ўша кўнглим тусаган музқаймоқни танладим ва ҳамёнимдан пул олаётгандим. Худди шу пайт бир йигит келиб, музқаймоқ танлади. Мен эса ҳамёнимдан майда пул чиқариш билан овора эдим. Йигит қўлимдаги музқаймоққа ишора қилиб, сотувчи боладан:
— Бу мороженое неча пул? — деб сўради.
Сўнг:
— Мана, бешта мороженоега пул, — деб мендан аввал музқаймоқлар учун тўлов қилди-да, кетди.
— Укам, мана, пулни олинг, — дедим сотувчига пул узатиб.
— Бўлди, опа, мороженоега пул тўламанг.
— Нега?
— Ака сизга ҳам тўлов қилиб кетдилар.
— Вой, нега?

Дарров ортимга қарадим. Чамаси йигирма беш-ўттиз ёшлардаги ҳалиги йигит Nexia машинасининг орқа эшигини очиб, музқаймоқларни ичкаридагиларга узатди. Кейин эса рулга ўтирди-да, машинани ҳайдаб кетди. Қизиғи, музқаймоқ олаётганимизда на у менга қаради, на мен унга.

Ортимга ўгирилиб қараганимда, қора кўзойнак таққан, жинси шим, кўк футболка кийган ёш эркакни кўрдим, холос. Машинани ҳайдади, кетди...

Ортидан қараб қолар эканман, биринчи айтган гапим: «Жентельмен» бўлди.

Озода ШОБИЛОЛОВА

#Ижод
#Архив

✔️ НАҚШИН ИНСОН

— Энг қийин нарса?
— Фарзанд тарбияси.
— Энг осони-чи?
— Албатта, маслаҳат.
— Нима қулоққа хуш ёқади?
— Ғийбат.
— Нима тан олиниши қийин?
— Ҳақиқат.
— Энг ярамас иллат?
— Ҳасад.
— Энг ёқимли туйғу?
— Муҳаббат!
— Энг ёқимли инсон?
— Иймонли инсон.
— Энг ёқимсиз-чи?
— Майхўр.
— Гўзаллик нимада?
— Руҳ ва жисм саломатлигида.
— Хунуклик-чи?
— Ички дунёнинг моғор босишида.
— Инсоннинг нақши?
— Оз сўзлаб, соз меҳнат қиладиган.
— Хираси-чи?
— Кўп сўзлаб, аравани қуруқ тортадиган.
— Қандай инсон ҳурматда?
— Сокин.
— Қандай инсон назардан четда?
— Ваҳимачи.
— Бу дунё...
— Ҳикматли дунё.
— Ва яна?
— Қайтар дунё.

Озода ШОБИЛОЛОВА

#Тўртлик

Сўз ― забаржад,
Сўз ― гавҳар, олтин,
Заргарликнинг машаққати кўп.
Сўзни байтга қадашдан олдин,
Кафтингга қўй, тўйиб қара, ўп!

✍️ Эркин Воҳидов,
Ўзбекистон Қаҳрамони, халқ шоири

@milliyteatr

#Ҳикмат

Бир ғариб кўнглини шод айласанг,
Йўл босиб, Каъба сари бормоқ бефойда.

✍️ Хўжаназар Ҳувайдо

@milliyteatr

#Қанотли_сўзлар

✔️ Кимни хўжайин десанг, у сени қулдек қабул қилади.

✔️ Ҳўкизга семизлик, йигитга қотмалик ярашади.

✔️ Қаерда яхши қариялар бўлмаса, яхши ёшлар ҳам бўлмайди.

✔️ Қаерда шовқин кўп бўлса, у ерда ақл кам.

✔️ Қорин тўқ бўлса, нон хомга ўхшайди.

✔️ Сен билан иши йўқ одамга бош оғриқларингни гапирма.

@milliyteatr

#Микро_проза

✔️ ТУПРОҚ КАБИ БЎЛ...

Ақлли, фаросатли йигит комил устозга шогирд тушиб, анча вақт хизматида бўлди. Бир куни устоз уни ёнига чақириб:
— Масжидни тозала, ҳар тарафда кир-чанг тўпланибди, — деди.
Бу топшириқни олганидан кейин мусофир йигитни узоқ муддат ҳеч ким кўрмади. Йигитнинг бу иши гап-сўзларга сабаб бўлди. Кунларнинг бирида устознинг шогирдларидан бири ҳалиги мусофирни учратиб қолди ва унга:
— Эй дўстим, тўғри иш қилмадинг. Ҳаммамиз сенга яхши муомалада эдик. Ишдан қочиб, бизни ташлаб кетдинг. Одамлар меҳнат қилиб юксалади ва камолга эришади, — деди.
Шунда йигит ёниб сўзлай бошлади:
— Дўстим, буйруқни олган заҳоти тозалаш учун масжидга бордим. Кўрдим, ҳамма жой топ-тоза экан. Кир менинг кўнглимда экан. Шундан кейин кетдим. Киши энг олдин кўнгил масжидини тоза тутиши лозимлигин англадим.

@milliyteatr

#Дилдаги_дур

✔️ Ҳеч бир ишни эртага қўйма — вақт қадрига етадиганларнинг устунлиги ҳам, сири ҳам шунда.

✍️ Эдуар Лабуле

@milliyteatr