Бир куни шогирд кечаси дарё бўйида ойнинг сувдаги аксини кўриб қолди. Ҳайрат билан:
— Устоз, ой дарёга тушиб кетибди! Уни қутқариш керак! — деди.
У дарёга қўлини тиқиб, ойни ушламоқчи бўлди. Аммо сув чайқалган сари ойнинг акси янада бузилиб кетарди.
Шунда устоз уни тўхтатди.
— Аввал сувни тинч қўй.
Шогирд жим турди. Бироз вақт ўтиб, сув яна сокинлашди ва ойнинг акси яна равшан кўрина бошлади.
Устоз деди:
— Ҳаётда ҳам шундай. Ғазаб, шошқалоқлик ва қўрқув қалбингни сувдек чайқатади. Шундай пайтда тўғри қарор чиқариш қийин бўлади. Аввал қалбингни хотиржам қил, кейин ҳақиқатнинг ўзи равшан кўринади.
Шогирд бошини эгди.
— Демак, муаммонинг сабаби ҳар доим ташқарида эмас, баъзан қалбимнинг безовталигида ҳам экан.
Устоз жилмайди.
— Ҳа. Сокин қалб энг тўғри йўлни кўра олади.
Шошқалоқлик ҳақиқатни хиралаштиради. Хотиржамлик эса уни равшанлаштиради.