Бундан йигирма йил аввал ҳайит байрами янги келин бор хонадонларда кенг нишонланарди. Ҳеч эсимдан чиқмайди, 2006 йил Рамазон ҳайити октябрь ойига тўғри келганди. Қайнона-келин тўртта хонага ҳайит дастурхонини ёздик. Келиб-кетувчи маҳалланинг майда қизларига ҳам алоҳида дастурхон безадик.
Энди шунақанги гуррос-гуррос меҳмон келганки, гўёки парад ўтяпти-да. Икки ойлик келинман, ҳали қариндошларни танимайман. Тошкентликлар ҳайит байрамида келинсалом удумини юқори даражага қўядилар. Шарфни бошимга ташлаб, ҳали у хонага югураман, ҳали бу хонага. Меҳмонларга бир ҳўплам-бир ҳўпламдан чой узатиш керак. Ноз-неъматлару таомлар тортилади. Ёнимда ёрдамчи йўқ. Қайнонам хотин-халажлар билан гапга киришиб, уларнинг кўнглини олиш билан овора. Ҳеч нарсага улгуролмай довдирайман. Таомили бўйича янги келин ялтир-юлтур кийимларини дам-бадам алиштириб, келган меҳмонларнинг кўзини қувнатиши керак.
Уч кунлик меҳмондорчиликда дугонам ёнимда туриб берди. Оғиримни енгил қилди. Жонимга оро кирди. Учинчи кун ҳаммаёқни йиғиб-териб, кир-чирларни ювиб, кўча-ҳовлигача супуриб-сидириб, сув сепиб, гўёки ҳеч нарса бўлмагандек ўша уйни тиндириб-тинчитиб, мен билан бирга ота ҳовлимга қайтди.
Мана, дўст қанақа бўлади. Дўстликка Худо назар солсин экан.