#Микро_проза
✔️ МУРУВВАТ
Муслима бемор ётган насроний қўшнисининг ҳолидан хабар олгани чиқди. У қўшнисини тўшакда ётган ҳолда кўрди.
Салом-аликдан сўнг:
— Қўшни, келинг, сизга Қуръони Каримдан ўқиб берай, эшитинг! Тузалиб кетасиз. Биз касал бўлсак, Қуръон ила шифо сўраб, дуо қиламиз, тузаламиз, — деди.
Насроний аёл:
— Майли, фақат олдин менга сув беринг, жуда чанқадим, — деди.
Муслима унга сув олиб келди. Сув ичириб қўйди. Сўнг бошини кўтариб қўйишини сўраганида, ёстиқ қўйиб, бошини баландлатиб қўйди.
— Мен бир неча кундан бери туз тотганим йўқ, қорним оч. Илтимос, бирор таом тайёрлаб беринг. Қарашадиган одамим йўқ, — деди.
Муслима:
— Ҳозир, бироз кутинг, емак келтираман, — деди.
Ҳеч қанча вақт ўтмай, иссиққина, жудаям мазали овқат тайёрлаб келди. Насроний аёлни таомлантирди, сув ичирди, ювилмай ётган идишларни ювди.
Сўнг келиб:
— Қуръондан бирор сурани ўқиб берайми? — деб яна сўради.
Насроний аёл кўз ёш тўкиб:
— Мен ўқиб беришингиздан олдин Қуръонни сизда кўриб бўлдим, — деди.
@milliyteatr