Бир куни қари деҳқон йўл четида кетар экан, лойга ботиб қолган бир аравани кўрди. Арава эгаси уни чиқаришга қанча уринмасин, уддалай олмаётган эди.
Деҳқон ҳеч нарса демай унга ёрдам берди. Икковлашиб аравани лойдан чиқаришди.
Йигит чўнтагидан пул чиқариб:
— Бува, меҳнатингизга шуни олинг, — деди.
Қария жилмайиб жавоб берди:
— Йўқ, менга ҳақ керак эмас. Фақат бир нарсани ваъда қил: агар бир куни сен ҳам қийин аҳволга тушган одамни кўрсанг, унга менга қилмоқчи бўлган яхшилигингни қил.
Йиллар ўтди.
Бир куни ўша қари деҳқоннинг ўзи йўлда ёрдамга муҳтож бўлиб қолди. Нотаниш бир йигит келиб, унга беғараз ёрдам берди.
Деҳқон миннатдорчилик билдирмоқчи бўлганида, йигит шундай деди:
— Мен бу яхшиликни сиздан эмас, бир вақтлар менга яхшилик қилган инсоннинг васияти учун қилдим.
Деҳқон табассум қилди. У бир неча йил аввал экилган яхшилик уруғи ҳануз мева бераётганини англади.