Бир куни ёш йигит донишманднинг ҳузурига келиб деди:
— Устоз, менга ноҳақ гапиришди. Энди мен ҳам уларга қаттиқ жавоб қайтараман.
Донишманд унга учта эшикни кўрсатди.
— Жавоб беришдан олдин ҳар бир сўзинг шу уч эшикдан ўтсин.
Йигит ҳайрон бўлиб сўради:
— Қандай эшиклар?
Устоз деди:
🔹 Биринчи эшик: «Бу ростми?»
🔹 Иккинчи эшик: «Бу керакми?»
🔹 Учинчи эшик: «Бу меҳр билан айтиляптими?»
Йигит бироз ўйланди.
— Агар сўзим шу уч эшикдан ҳам ўтмаса-чи?
Устоз жилмайди.
— Унда уни тилингдан эмас, сукутингдан чиқар. Чунки баъзан айтилмаган бир оғиз сўз айтилган минг оғиз сўздан афзал бўлади.
Йигит шу кундан бошлаб ҳар бир сўзини ўйлаб гапирадиган бўлди.
Орадан вақт ўтиб, у кам гапирадиган, аммо ҳар бир сўзи одамларга таскин ва фойда берадиган инсонга айланди.