Валасоў маіх дакрануўся твой подых апошні раз.
Ці мо то каханне крыллем, злятая, зачапіла нас?
Лоб, пакамечаны, як папера з вершам табе,
Не расправіцца ён: пацалунка твайго няма на ілбе.
Ці пачуюць цябе шчэ вушы мае, дачакаюцца?
Яны ачарованыя былі тваім голасам,
часам пужаліся, але часцей было радасна.
І няма цябе, болей ня бачу, ня чую.
Хмурацца бровы мае, прыгажуні.
Яны плачуць, а слёзы бягуць да вачэй.
Яны памятаюць твар твой пяшчотны і ўноч, і ўдзень.
Хіба сапраўды раз апошні правялі мы цябе?
Хіба болей не зазірнуць ў нас смелыя вочы твае?
Яны бягуць па натоўпу. Ты ці не ты?
Назаўжды разыйшліся? Да якой пары?
Нос памятае водар твой цёплы, утульны.
Часам захлынаў алкаголя і курыва смурод магутны,
але ён цярпліва чакаў пазбаўлення.
Выбачальнага пацалунка, што абяцае,
чароўныя словы клопату таго, хто дбае.
Вусны мае ад цябе хацелі зашмат і
не толькі каханне зрывалася з іх…
Кантролю, хваляванняў, адчаю словы-гарматы.
Яны шапталі: выбачай, стане лепей,
мы разам, я побач, кахаю цябе.
Але дрыжыць слязьмі падаброддзе…
Кранулася яно пляча твайго пры абдымках,
і знік ты. Застаўся адно на маіх малюнках-карцінках.
Горла плача, кліча цябе назад!
Яно шчырае, але нават так вернешся ты наўрад…
Плячо не сустрэне тваё у гуллівым штуршку,
ці ноччу не адчуе гарачую тваю руку.
Плечы падаюць, хаваюць сорам і крыўду.
Чаму ж так сталася нам імкліва?
Рукі ўзлятаюць, але твой адно прывід
аблятае пакой, прыкрывае акно.
Рукі трымалі пярсцёнак табе заветны адзіны,
але не будзе ім болей сматрынаў.
Цябе абдымалі яны, суцяшалі,
ты цалаваў іх, вешаў пацалункаў каралі.
Грудзі не ўсцешаць цябе, толькі роспачны ўздых
рвецца з іх, толькі крык.
Але ногі ўпарта ідуць далей. Калі табе лепей так будзе,
радасць прыйдзе і мне.
Я знайду сваё шчасце адна, навучуся.
Толькі ведай: адзіны ты мне назаўжды і ў вечнасць.
Кахаю цябе, Артур.
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар не пакінуў спасылкі на ўласныя крыніцы
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────
Адчыні акенца — пазбегні цішыні,
Крычы так гучна, каб суседнія разбіць.
Словы — чары света, забытыя даўно.
Баімся вымаўляць сярод нечараўнікоў.
Нагадай жа ім пра вусны сонца,
Што пацалунак падарылі.
Мойнаю цяплынёю нечы свет змяні.
І няхай мяне любілі б
Так жадала сэрца ўпоцем
Каб хаця б адной хвілінай
Затрымала мая постаць
Нешта цёплае ў кішэнях
Нешта яркае ў блакноце
Руку працягну няспрытна
Дзе ж яно мяне знаходзіць?
Мая зорка як іскрынка
Цьмяныя нябёсы гасяць
І няхай мяне любілі б
Стрэліць хутка —
не заўважыш
не злапаеш
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Тут існуе Xstiso (Telegram)
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────
Мы марна праводзім хвіліны,
гадзіны,
гады.
Імгненні плывуць,
як пылінкі па плыні вады.
Мы сочым,
мы бачым,
мы чуем,
мы ведаем шлях —
прынамсі, мы думаем,
верым у лепшы працяг.
Мы кемліва крочым,
мы точым
штодзённа, штоночна
упарта,
бы жыцці залежныя,
быццам бы варта
змагацца...
На полі той сечы —
малеча.
Чаго ж ты стаіш,
чалавеча?
Чаго ж ты чакаеш?
Часіны?
А раптам імгнення
не будзе?...
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● дом месяца 💙 (Telegram)
● Maksim Kryvich (Threads)
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────