Телеграм канал «Новы свет 🌞»

1.Настуся Шыпшына
2.не ананімна
3. Instagram і Threads @nastashypshyna

Мурашкі?! Адкуль вас сабралі? З вішнёвых садоў ці палёў
У абдымкі паэтаў?
А можа, з апошніх ці першых
Радочкаў навінаў газет, ці вершаў?!
Ляцелі, звінелі, як ноткі над бэзам уначы? І стукаліся?!
Ноткі, ці смешныя хрушча-багоўка-жукі, раззюзюкаліся...
Такія прыемныя, лапкамі тыркаюць убок, казычуцца.
Быццам смятанай аб'еценькі руды каток, што мыецца:
Ён вуркатаннем стварае рычасты матыў-катафонію
З пуха кахання, з вурчання ля печкі ўначы пад поўню.
Мурыкі -мурыкі, зюзікі-зюзікі - льецца матыў, не спыняецца;
Вытрасу - зноўку на вуха раве:) падабаецца:)


Бярозкі белымі венкамі
Пранізваюць сіняе неба.
На захадзе золата нібы-
Сонца міргнула павекамі!

Вясна нясмелымі крокамі
Ступае па снежных сцежачках,
Цурчаць ручаінкі-рэчачкі,
Пяе ледзяш звонка кроплямі.

А захад усё мяняецца,
І форма, і колер улюбёны мой:
На нотным стане сімфоніяй
Аблокаў радкі раствараюцца.

Няпэўна, наіўна, натхнёна так
Гучыць веснавая мелодыя.
І слухаю я з асалодаю,
Як сэрца маё б'ецца з ёй у такт.


Пясчынкай маленькай у пустыні ў барханах скітаюся,
На сонцы гарачым блішчу і трошачкі плаўлюся
Пясок не трымае ні формы, ні пэўнай лакацыі
Пясок - гэта проста пясок у любой сітуацыі

Паўзу я па дне марскім малюскам без імені
Нас шмат, я такі не адзін, вандруем так з плынямі
Маё існаванне зусім не заўважнае, крохкае
Сусвет замыкаю я ў ракавіне і захлопваю

Сустрэўся малюск з пясчынкаю дробнаю, жоўтаю
Ад страху раскрыўся, а потым пясчынку захлопнуў
Пясчынка ляжала, маўчала, бо моцна стамілася
Але незаўважна патроху пярлінкай зрабілася...



Неба, цябе бачу ў снах...
А ранкам сон раствараецца.
Зямля, што на трох кітах,
Хістаецца...

Халодных аблокаў цюль
Прарваўся, я падаю долу:
Крылаў пёркі гараць,
Я голы...

Унізе паўсюль акіян -
Мне шчасціць, я выжыў у палёце.
А безліч апёкаў і ран
Пройдзе...


Мой сонечны зайчык
Зноў ранкам прыбег да мяне па вакне.
Хачу патрымаць на далоні, табой любавацца... Ты хуткі, я не.
Ізноў уцякаеш, са мною гуляешся ў калейдаскоп,
Мяне ўсміхаеш, цяплом атуляеш, ізноў кудысь скок!
Цябе не дагнаць, не спаймаць, не схаваць, бо ты сонца прамень.
Між сонцам , зямлёю ты скачаш амаль несупынна ўвесь цэлы дзень.
Дабранач малюеш ружовым на схіле нябёс...
А ноччу ты спіш? Ці вандруеш па снах, што на ноч мне прынёс?


Раніцай сонца праз вокны залезла,
Села на ложак, смяецца.
Кучу пяшчоты наліць захацела
Проста ў самае сэрца.

Я на далоньку збіраю праменні,
Зайчыкаў жоўтых хапаю.
Як мне здаецца, злавіла натхненне,
Трохі бы нават пырхаю.

Радасць уздымае пад столю прыблізна,
Лётаю, танчу, кайфую.
І не спяшаю заправіць бялізну,
Раніцу гэту смакую.


Жаўцютка-мядовы месяц узыходзіць над дахам.
Ноч, поўная казак чароўных, пануе навокал.
Хтосці чакае цемры начной са страхам,
Хтосці натхненне спрабуе ўбачыць у месяцы-воку.

Спяць гарады, абкруціўшы сябе ліхтарамі,
Сонныя вёскі пыхцяць дымам ад печак.
Увесь свет пагрузіўся ў царства з ружовымі снамі
І лічыць бясконцых прыгучых белых авечак.

Як сны раздаюцца? Каму пра вясёлку, каму пра дракона?
А хтосці з бяссоннем на ты да світанку гамоніць.
На раніцу сон растае ў святле ўсё роўна.
Яго не злавіць, на паўтор не паставіць і нават не ўспомніць.

Чаму, ну чаму ўсё праз боль пазнаецца?
І не з дарма разбіваецца сэрца,
Каб у любоў паверыць да скону,
Трэба ран балючых зрабіць мільёны.

Да скону - моцнае слова, ты з ім не гуляйся.
Яно як компас вядзе, каб ты не губляўся.
Нябачнымі ніцямі сплецены людскія лёсы,
А што да чаго, ведаюць адны нябёсы.

Каханне ... шукаюць і прагнуць, знаходзяць, губляюць і плачуць
Нялёгка, балюча, нязручна, пякуча, а значыць
Каханне і лек, і хвароба, і мэта жыцця, напэўна.
І дзякаваць Богу, з каханнем ужо жывеш недарэмна.