парад планет
і бег знічак
і ахвота знікнуць
у кідкім пошчаку салаўя
калі кожнае лета свет ствараецца нанава
то спачатку з’явілася журбота
мая
і потым я
🟣
не беручы нічога чужога
і беручы зашмат лішняга
далікатна і разважліва
(і адкуль?)
той хто ў гэтым вінны
то бок той хто ўва мне вінны
ўпраўляецца са сваёй працаю
пад свістам куль
🟣
не адыходзячы ад галоўнага
і не прыўносячы новага
ўсё што я маю дакладна
гэта слова
ахвота да жыцця
калі кожную зіму свет ствараецца нанава
то спачатку з’явілася самота
мая
і потым я
🟣 🟣 🟣
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● на жаль, ні адшукаць спасылак, ні звязацца з аўтарам у рэдакцыі канала не атрымалася
Надрукавана паводле матэрыялаў часопіса "Маладосць" (04/2026)
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────
Спадарства! Кожны раз да беларускага кола далучаецца ўсё больш і больш суполак! І вось нарэшце папка «Кантэнт 3.0».
Гэта спіс годных паблікаў на самыя розныя тэмы: беларуская мова, мемы, этнаграфія, архітэктура, сэкс-асвета і шмат чаго яшчэ.
Трымаемся разам і падтрымліваем беларускі кантэнт! 💛
"Можа, наш недахоп, які мы лічым, перакрэслівае шанец на поспех, на самой справе робіць нас такімі якімі мы ё, аўтэнтычнымі, каштоўнымі. Што ё шанец на поспех".
Кубачак, памаляваны рамонкамі — гэта тое, з чаго яна пачынала кожны свой дзень. А з кудравых маленькіх горка-аптэчных рамонкаў, пах якіх прасочваўся аж пад скуру, яна пачынала жыцьцё шмат год таму.
Рамонкі — такія зялёныя, цёплыя, сонечныя — разьлівалі навокал сонца з лёгкім мэдычным водарам. Гэта водар яе бясьпекі, бабулінай хаты, траваў, якія сушыліся пад стольлю. Сонца зьзяе на небе, ды пад яе нагамі тысячы, мільёны такіх сонцаў. Зялёныя тонкія сьцяблінкі рассейвалі сьвятло, кладучы жоўта-зялёны водблеск на яе душу. Чаму яна цяпер гэтага ня бачыць? Чаму прастора тая ж, рамонкі тыя ж — але іншыя? Куды падзелася сьвятло?
Сон месяцовай дарожкай, срэбнай павуцінкай, лёгкай стальлю ўліваецца-ўваходзіць у сьвядомасьць. Цяпло яшчэ грэе яе: ці то ад ледзьве цёплай рамонкавай гарбаты, ці то ад сонца, якое сьвяціла тады.
Зорачкай ляжаць у траве добра, ўтульна, мякка. Сьвет падаецца такім вялікім ды такім малым: экран неба перад вачыма, гаркаватыя водары траваў, што сьплятаюцца ў дзіўныя ўзоры, нарэшце сонячнае праменьне, як мёд, абпякае скуру.
Так бы заўсёды… Мары-мроі-спадзеў сплятаюцца ў жоўта-зялёную каштоўную нітку, быццам бы пацэркі, а толькі адплюшчыш вочы — і яно зьнікла, пакінуўшы пасьля сябе гаркаваты пах рамонкаў.
Дробныя жоўта-белыя кветачкі на халоднай кераміцы, рассыпаныя, быццам бы зоркі. Яны робяцца ўсё большымі ды большымі, вібруюць, быццам бы залатыя пчолы, зіхацяць, мігцяць ды лятуць у адкрытае вакно да зорнага неба, да рамонкавага поля тых часоў, колішняй яе ды яе шчасьця.
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар, на жаль, не пакінуў спасылкі на свае ўласныя крыніцы
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────
Увогуле вельмі б хацелася выкладваць па-беларуску, бо летам ужо буду пачынаць рабіць свой ўласны з сяброўкай сусвет, дзе распавядаецца пра гістарычныя падзеі ў нашай Беларусі!
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────