"Можа, наш недахоп, які мы лічым, перакрэслівае шанец на поспех, на самой справе робіць нас такімі якімі мы ё, аўтэнтычнымі, каштоўнымі. Што ё шанец на поспех".
Кубачак, памаляваны рамонкамі — гэта тое, з чаго яна пачынала кожны свой дзень. А з кудравых маленькіх горка-аптэчных рамонкаў, пах якіх прасочваўся аж пад скуру, яна пачынала жыцьцё шмат год таму.
Рамонкі — такія зялёныя, цёплыя, сонечныя — разьлівалі навокал сонца з лёгкім мэдычным водарам. Гэта водар яе бясьпекі, бабулінай хаты, траваў, якія сушыліся пад стольлю. Сонца зьзяе на небе, ды пад яе нагамі тысячы, мільёны такіх сонцаў. Зялёныя тонкія сьцяблінкі рассейвалі сьвятло, кладучы жоўта-зялёны водблеск на яе душу. Чаму яна цяпер гэтага ня бачыць? Чаму прастора тая ж, рамонкі тыя ж — але іншыя? Куды падзелася сьвятло?
Сон месяцовай дарожкай, срэбнай павуцінкай, лёгкай стальлю ўліваецца-ўваходзіць у сьвядомасьць. Цяпло яшчэ грэе яе: ці то ад ледзьве цёплай рамонкавай гарбаты, ці то ад сонца, якое сьвяціла тады.
Зорачкай ляжаць у траве добра, ўтульна, мякка. Сьвет падаецца такім вялікім ды такім малым: экран неба перад вачыма, гаркаватыя водары траваў, што сьплятаюцца ў дзіўныя ўзоры, нарэшце сонячнае праменьне, як мёд, абпякае скуру.
Так бы заўсёды… Мары-мроі-спадзеў сплятаюцца ў жоўта-зялёную каштоўную нітку, быццам бы пацэркі, а толькі адплюшчыш вочы — і яно зьнікла, пакінуўшы пасьля сябе гаркаваты пах рамонкаў.
Дробныя жоўта-белыя кветачкі на халоднай кераміцы, рассыпаныя, быццам бы зоркі. Яны робяцца ўсё большымі ды большымі, вібруюць, быццам бы залатыя пчолы, зіхацяць, мігцяць ды лятуць у адкрытае вакно да зорнага неба, да рамонкавага поля тых часоў, колішняй яе ды яе шчасьця.
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар, на жаль, не пакінуў спасылкі на свае ўласныя крыніцы
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────
Увогуле вельмі б хацелася выкладваць па-беларуску, бо летам ужо буду пачынаць рабіць свой ўласны з сяброўкай сусвет, дзе распавядаецца пра гістарычныя падзеі ў нашай Беларусі!
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────
багіня палявання, дзікіх жывёл,
лясоў і ўрадлівасці
артэміда, дзіяна
процілегласць бліскучага бога сонца
яна не выказала б мне міласці
бо я баюся звяроў, часам нават маленькіх, як апантаная
цікава, ці даляцяць яны да луны
дай божа, з імі нічога не здарыцца
цікава, жыццё – скала ці лесвіца?
ты аддаляешся ад мяне
месяц аддаляецца ад зямлі
а самы прыгожы від на зямлю ўсё роўна з месяца
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● wow, so poetry (Telegram)
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────