Ты забываешся:
Ты быў замкнуты ў цёмнай вежы.
Ты не змагаешся:
Раскрый шырэй сагнуты плечы.
Ты там хаваешся?
У сценах вежы цёмнай, цеснай.
Ці прызвычаіўся
Ў няволі жыць панурай, вечнай?
Ты сцісні рукі!
Кулак твой будзе быццам молат.
Бей мур той крухкі!
І ты ўзгадаеш: ты ёсць волат!
Бей мур дашчэнту!
Сачыцца будзе скрозь каменне
Твой лек ад гора:
Свабоды яснае праменне.