Уночы, калі прачынаюцца зоры,
Калі я не побач — у неба глядзі.
Ці бачыш там Месяц у цëмнай прасторы?
У ім мяне знойдзеш ты, мілая Дзі.
Я буду у ценях, у гуках прыроды:
Па іх, як па следзе, упарта ідзі.
Дзе чутны гуллівыя дзвінскія воды —
Я там адшукаюся, мілая Дзі.
Дзе шэргат старонак заглушыць размову,
Ты з тысячы слоў адно слова складзі.
Пачуеш там голас яго перазвонаў —
Я там усміхаюся, мілая Дзі.
Куды б я не трапіў — я буду з табою.
Калі засумуеш — то проста знайдзі:
У шчырым каханні, у цёплай любові —
Я буду з табой, мая мілая Дзі.
21.08.2026
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● дом месяца (Telegram)
● Maksim Kryvich (Threads)
─────────≪✷≫────────
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
Паважаныя творцы і шаноўныя аматары творчасці!
У паведамленнях канала вельмі шмат пытанняў наконт таго, куды падзеліся допісы і чаму запрапанаваныя творы разглядаюцца так доўга.
Мне хочацца быць з вамі шчырым, таму казаць буду проста: я перагарэў. Летась я ўпаў у маркоту, якая доўжылася нашмат даўжэй, ніж раней. Цяпер жа я трапіў у цяжкую фінансавую (і не толькі) сітуацыю, калі ад мяне і маіх дзеянняў залежыць жыццё не толькі маё, але і блізкага чалавека. Гэты цяжар жрэ мяне, і мне часта не хапае ні часу, ні моцы, каб рэгулярна, як тое было раней, ладзіць публікацыі і шукаць творчасць у сацсетках і па-за імі.
Я абяцаю, што канал не будзе кінуты, і вы час ад часу будзеце бачыць на ім новыя творы. Бо я, нягледзячы ні на што, люблю беларускую творчасць, творцаў і вас, мае паважаныя падпішчыкі. Спадзяюся, што у хуткім часе ўсё палепшыцца, і я змагу вярнуцца да вас.
Плакаў ветах у люстры паўсонна-ярынным,
Пелі гарфы працягла над зэшлай зямлёй,
Дзе лунаў смутных вобразаў прывідны рой,
Дзе застыў млява ґеній сярэбранакрылы.
Жрэц крыштальнай красы, ён шукаў сьветлых мар —
Адамантам агністае рэзала сэрца.
Дзень забыў пра жыцьцё, ноч ня ведала сьмерці —
Разьлятаўся ў аскепкі таемны алтар.
Ды напоўніцца звонам этэр цемнатвары,
Паспадаюць вярыгі зь лятункаў і яў
І рассыплюцца коснасьці друзлыя чары.
Ён, нясьмела ступаючы, ўбачыць нарцысы,
І да персяў натхнёных аддана прыцісьне,
І, зірнуўшы ў нябёсы, ён скажа: "Се Я!"