Дрымотная вада, чарот і трысьнягі,
Бяздонная дрыгва — прыстанішча тугі..
Маркотнаму маўчаньню роўнядзі шкляной
Адказваюць нябёсы зь цьмянаю віной,
І беспрытульна носіцца пашум глухі.
А штось расьце ды сьпее ў цёмнай глыбіні —
І падымаюцца таемныя агні.
Ды кветкі бляклыя чаруюць над вадой,
І думы змрочныя нясуцца чарадой —
То багна штосьці сьніць у жудкай цішыні.
Ты забываешся:
Ты быў замкнуты ў цёмнай вежы.
Ты не змагаешся:
Раскрый шырэй сагнуты плечы.
Ты там хаваешся?
У сценах вежы цёмнай, цеснай.
Ці прызвычаіўся
Ў няволі жыць панурай, вечнай?
Ты сцісні рукі!
Кулак твой будзе быццам молат.
Бей мур той крухкі!
І ты ўзгадаеш: ты ёсць волат!
Бей мур дашчэнту!
Сачыцца будзе скрозь каменне
Твой лек ад гора:
Свабоды яснае праменне.