Телеграм канал «Новы свет 🌞»

#проза
#Максім_Крывіч

Вяртанне дадому

Трэба дома бываць часцей,
Трэба дома бываць не госцем,
Каб душою не ачарсцвець,
Каб не страціць святое штосьці.

Рыгор Барадулін

Гэтым вечарам на вуліцы было незвычайна пагодна. Промні барвовага сонца адбіваліся ад шкляных панэляў на роўнай паверхні асфальту, афарбоўваючы яго ў мяккі ружовы колер. Пяшчотны ветрык павольна хістаў ледзь-ледзь распукнутыя галінкі дрэў, з якіх час ад часу было чуваць вясёлую гамонку чыжоў, здаецца, зусім не стомленых доўгай дарогай на поўнач. Што шукалі яны ў гэтым краі? Што такога знаходзілі яны ў гэтым маленькім кутку Еўропы, што прымушала іх штогод вяртацца да родных мясцін з цёплых паўднёвых краін?

Не ведаю. Але разумею. Бо я такі жа самы, як і яны — маленькія спадарожнікі вясны. Бо, куды б не заводзіла мяне жыццё, усё адно я апынаўся тут: ля маленькай хаты з сіняю брамай, з-за якой, нібы родны бурчлівы дзядзечка, выглядаў стары трухлявы ядловец, які, адмаўляючыся пакідаць гэты свет, штогод упарта нараджаў усё новую і новую ігліцу, чым заўжды выклікаў у мяне нявольную павагу.

Я выцягнуў з кішэні невялікі ключык і ўставіў яго ў замочную шчыліну. Брамка заўпарцілася, зарыпела — і, адмовячыся аддаваць ключ назад, стала колам. Я чартыхнуўся, прысеў на кукішкі і пачаў бессэнсоўна круціць замок у спадзеве на тое, што стары механізм не саржавеў канчаткова. Калі надзеі не засталося амаль зусім, пачуўся гучны пстрычок — і замок урэшце паддаўся. Выціраючы з ілба дробныя кропелькі поту, я зайшоў у маленькі дворык, што павольна пераходзіў у сад.

За хатай у садочку стаялі старажытныя куртатыя яблыні, сто разоў падпілаваныя і абсечаныя ў спробах захаваць іх яшчэ на год ці два. Але ўзрост усё роўна даваў пра сябе знаць, і калісьці багатыя на ўраджай дрэвы ледзь-ледзь маглі даць пару якіх дзясяткаў пладоў на сезон. Адно з іх — тая яблыня, па ствале якой я так любіў караскацца ў дзяцінстве — стаяла пустое, голае, памерлае… Яно не перажыло гэтай халоднай, суворай зімы. І астатнім, я ведаў гэта цвёрда, таксама засталося нядоўга.

Па правым баку ад мяне стаяла цагляная прыбудова, якая была адначасова і дрывотней, і сараем, і гаражом. Але розніцы ніякай паміж імі не было, бо ролі свае тыя страцілі яшчэ нават да майго народжання, пераўтварыўшыся ў склад рознага роду жалязяк, матораў, прылад і таго, што, па словах маёй бабулі, “калісьці ды і згадзіцца”.

Бабуля… На працягу ўсяго свайго жыцця яна была непарыўна звязана з гэтым месцам, увасабляла яго, сваімі кволымі, але працавітымі рукамі падтрымлівала яго жыццё, не шкадуючы ні сіл, ні самой сябе. Не маючы моцы ў нагах, яна нібыта зраслася і з гэтай хатай, і з гэтым садам, толькі зрэдку выходзячы да кагосьці ў госці. Штогод, як вяртаўся ў свой родны горад, я першай жа справай наведваў яе, а яна ўжо чакала мяне. Хоць выказваць сваю радасць пры людзях яна ніколі не любіла, але па ажыўшых вачах яе я бачыў, наколькі шчаслівай яна была ў тыя самыя хвіліны, як мая нага пераступала парог роднай хаты…

І сёння я бачыў яе таксама. Яна стаяла бокам, быццам бы выпадкова праходзіла па пярэдняй. Такая ж, як і шмат гадоў таму, калі я пакінуў гэты дом назаўсёды.
“Вячэра ўжо стыне, чаго ж ты спазніўся так, а?”
Я шчыра ўсміхнуўся і, як у дзяцінстве, бесклапотна ступіў за парог сваёй малай старэнькай хаты, ледзь чутна зачыніўшы за сабою вялізныя сталёвыя дзверы.

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram
● Threads

Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#верш
#яркато

ты сышла, і адразу
сіверы ў твар больш не дзьмуць
знікла жаданне тануць
й быльнёг пахне ўсё меней

ты сышла, і адразу
вада раптам стала віном
не было так лёгка даўно!
і ў мары з'явілася вера

ты сышла, і адразу
крылы дала мне раскрыць
бачыш юрка, што ляціць?
ён больш не будзе ў палоне

і квецень лёг ля дрывотні
у мрозным красавіцкім дажджы
можа, пялёсткі прамоклі
але больш камель не крычыць

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#верш
#Аляксандра_Кулакова

Вада

Мама, я не стрымалася і стала бліскучай рыбай,
якая б’е хвалі халодныя падзёртымі плаўнікамі,
і пад вадой гучаць словы, маўляў, што ні дзень, то вырак,
і дыханне больш не чуецца, і полымя не кранае.

Вада, вада ўсюль — цячэ па маім адзенні
і застывае пакінутым, замучаным шэрым постарам.
Выходзіць артыст і слізгае, плыве — і ляціць са сцэны
ў натоўп, дзе ўжо рукі спушчаны — наўмысна, знарок і з гонарам.

Вада праліваецца чорная праз сіта турбот і часу,
змяніце ў графіне фільтр, а лепей адразу выкіньце,
бо свет пачынаўся словам, а скончыцца ён праказай,
залепленай, бы вітрына, чаргой разнамасных стыкераў.

Ведай жа: я не стрымалася і стала вадой са шклянкі,
каб рушыць праз дзіркі ў вокладцы падручніка або пашпарта.
Абваляцца шматпавярхоўкі і лужынамі на ганку
схаваецца між абломкаў расклад гарадскога транспарта.

Дажджы йдуць каторы тыдзень — значок ім сюды, на лацкан,
і шкло — калі будзеш побач, не забудзь у яго прыцэліцца —
шкло воднае, рыба плавае — бязглуздая сітуацыя.
Ты яе не чапай, а лепей
проста пакінь
у сметніцы.

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────