Запомніць і адпусціць
Мы будзем разам
Толькі ў адбітках памяці маей
Адбіткі дрэваў пляскочуць у вадзе
Бяжыць вагон
Спяшаецца ў Мінск
Ці спяшаюся я?
Ды не. Я чакаю
Я чакаю сябе
Я чакаю твой твар ў вадзе
Ведаеш
Знеслі арэлі
Ля Дзвіны
Дзе ты ляжаў
На каленах маіх
Ты сказаў
Час бяжыць
Ён бяжыць ад мяне
Ён зносіць завеяй
У вагоне грае, мяце завіруха
Ліпень ужо
А ты не клічаш мяне
Я пільную
Я слухаю
Раз два тры
Жоўтая машына на пераездзе
Паціскаю сабе я плячо
Тры разы
Ты памятаеш?
Я хачу легчы спаць
З полацкім пылам на валасах
З тваім пахам і подыхам на маім твары
З сяброўскім пацалункам на вуснах
Я іду ў душ
Пыл застаецца
Я не забываю
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар не пакінуў спасылкі на ўласныя крыніцы
─────────≪✷≫────────
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
던 사 이 | D E N S A I
мой адзінаццаты альбом можна слухаць праз Spotify і YouTube!
натхнёны перыядам эмацыйнага спусташэння, трывогі і дэпрэсіі, 던사니 даследуе гучанне электроннай музыкі з уплывам музыкі 80-х.
сюжэтна ўвасабляе гісторыю чалавека ў цяжкай дэпрэсіі, якога выкрала НЛА. перад героем паўстае задача: ці змірыцца з абставінамм, ці паспрабаваць праз знясіленне ўзяць сваё жыццё ў свае рукі і знайсці ратунак ад прышэльцаў.
Ты птушка малая
і любіш ты лётаць.
Я цёмнае мора —
да спадобы глыбокія воды.
Не можаш ніяк ты зляцець да мяне.
Спусцішся ты — патанеш у вадзе,
і крылле ўжо не расправіш павек.
Я не магу вышэй да цябе.
Хіба пара метраў —
ізноў гарызонт
глядзіць у воды мае.
Тонкая рыска яго
крануць цябе замінае,
але скажы,
ці ты ўжо мяне адчуваеш?
А вакол цябе
ўсё кружляць матылькі.
Вуснямі яны гайдаліся
па хвалях маіх.
Наканавана нам разам быць.
Шчэ не ведаю, як,
але дазнаюся я.
Прылівы-адлівы
за месяцам ідуць зноў і зноў.
Адзін дзень у роспачы,
іншы — мужна напагатоў.
Трэ мне думкі
пакінуць гэтыя ўсе.
Рыбы ўва мне
згарэлі ад запалу ўшчэнт.
Ты палова…
Ты палова мая…
Ты нада мной — бачыш, як ляжу ўнізе.
Ты вучышся плаваць.
Я імкнуся ўвысь.
Хтось з нас мусіць пакінуць мяжу ў мінулым.
Я баюсь вышыні,
Цябе апанаваў страх бяздоння.
Час ад часу надыходзіць вецер з дажджамі.
Яны сцякаюць з цябе, ляціш другімі шляхамі.
З цябе на мяне —
піраты мяняюць маршруты,
бо нездавольства маё,
і капітаны ў каютах.
Уночы скрозь цішу:
замест бягучых аблокаў
расказваюць зоркі
гісторыі іншым.
Але не глядзіш ты на неба —
тваё неба ўва мне.
Сябе не бачу ніколі,
бо ўсё я ў табе.
А вакол цябе
ўсё кружляць матылькі.
Вуснямі яны гайдаліся
па хвалях маіх.
Наканавана нам разам быць.
Шчэ не ведаю, як,
але дазнаюся я.
Прылівы-адлівы
за месяцам ідуць зноў і зноў.
Адзін дзень у роспачы,
іншы — мужна напагатоў.
Трэ мне думкі
пакінуць гэтыя ўсе.
Рыбы ўва мне
згарэлі ад запалу ўшчэнт.
Ты палова…
Палова мая…
Ты нада мной — бачыш, як ляжу ўнізе.
Ты вучышся плаваць.
Я імкнуся ўвысь.
Хтось з нас мусіць пакінуць мяжу ў мінулым.
Я баюсь вышыні.
Цябе апанаваў страх глыбіні.
Але хтось мусіць мяжу перайсці з нас.
Я не веру вышыням.
Ты не давяраеш глыбіні.
Нарэшце дзень надышоў,
у цябе план гатовы.
Аблятаеш увесь свет
развітальнай вандроўкай.
Распасцертае крылле
І рэзка ўніз
У марскія глыбіні
Ані слоўца
Ты ўніз да мяне!
Я бачу, як пер’е ўзляцела.
Два крыла перабітыя,
Вада ў тваім горле —
Я здаюся ўміг,
Хачу памерці ўслед!
Я крычу аж да сонца!
Высушы мяне! Не пакінь ані кроплі!
Ты ляжыш,
Тваё крылле паднята,
Ты на самым месцы глыбокім.
Я сталася парай,
падымаюся ўвысь павольна.
Я стану аблокам,
палячу я з паветрам.
Я над табой — бачу, як ты ляжыш унізе.
Навучаная плаваць,
А я ўжо ў вышыні.
Абодва мусілі мяжу перайсці
Без страха вышыняў,
Без страха бяздоння,
Без страха кахання.
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар не пакінуў спасылкі на ўласныя крыніцы
─────────≪✷≫────────
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
Вывяржэньне мультываркі
Разварочала паўкухні.
Аглядаю разбурэньні:
Суп на шторах, суп у сподачках,
Суп і ў спадчыну пяройдзе,
Суп цячэ, цячэ па сьценках,
Па падлозе, на каленках коўзаюся:
ліквідатар.
Дайце льготы ды мэдалі,
Толькі супу не давайце,
Распачнуцца шчэ
Флэшбэкі.
Ты з'яўляешся побач нягучна,
І не будзе з табою канца.
Пачатак бязмежны
Ізноў ізноў ізноў
Па-новай.
Стракаешся на ўсіх дарогах,
Пільнуеш ля дома, ў кватэры, на ложку.
Не магу распрануцца,
А няма і нагоды.
Ты бачыў,
Што нікому не трэба адвеку.
Ты са мной, ты вартуеш у сне,
Дзе ты кажаш вар'яцкія рэчы.
Гэта нішто, мары адныя,
Што паўсталі з магілы маёй.
Я труну змайстравала сабе,
Як і ты сваю тагельхарпу.
Мы гучым і спяваем
Вельмі розныя спевы.
Я танчу ў труне.
Ты ідзеш усё далей,
У імгле патане твая постаць.
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар не пакінуў спасылкі на ўласныя крыніцы
─────────≪✷≫────────
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!