#верш
#Мацей_Мілашэвіч
* * *
Дыхае туманны вечар летуценна.
Я, зьбіраючы распылены нэктар,
Келіх свой ізноў — як і заўжды, сумленна —
Стаўлю на зарослы мхом сівы алтар.
З Сонцам сумна-бронзавым пераглянуўся —
Соннае, як і заўжды, яно маўчыць.
І той дзіўны гук, што вуха не крануўся,
Я ўплятаю рупна ў залатую ніць.
Тку зь няіснага адвечны Ідэал,
Ды, няверныя, зь мяне сьмяюцца кросны.
Разіць у крыло халодны мінэрал —
Кроплі лаламі сьцякаюць у нябёсы.
Ды скрозь хвалі летуценнага туману,
Скрозь парфумы, стылыя ў нябесным шкле,
З падсьвядомасьці, ахутанай дурманам,
Юны месяц мне сваё пасланьне шле.
Ведама ж! Як я не здагадаўся? Вытку
Вэлюм Ідэалу я з блакітнай мроі,
У ахвярным келіху абмыўшы нітку
Агнявым віном — сваёю ўласнай кроўю.
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Purpur jašče ŭvaskreśnie (Telegram)
● Мацей Мілашэвіч (Stihi.by)
─────────≪✷≫────────
Надрукавана паводле матэрыялаў, прапанаваных аўтарам.
☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!