Телеграм канал «Новы свет 🌞»

#верш
#лямпа

я падбіраю сінонімы да сінонімаў
я ўсё жыццё пытаюся знайсці словы
вобраз мяне, які жыве ў маёй галаве
не палепшыцца і ніколі не стане новым

вобраз цябе, які жыве ў маёй галаве
ніколі не зробіцца больш жывапісным
ён застаўся ў верасні, і цяпер у сваіх поглядах
я як ніколі далёкая ад рэалізму

я танула ў тваіх снягах, а цяпер
там, дзе я жыву, амаль не бывае снегу
я сумую па табе значна больш чым два месяцы
ho nostalgia dell'acqua pure mentre annego

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram
● TikTok

Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#верш
#underground_kazarmiennaha_typu

ARTISTES

цесна страшэнна
пад габэленам
крывёй на сьценах
любіў маляваць
брат мой суворы
зноў не ў гуморы
будзе так скора
мне дваццаць пяць
палі шпалеры
мы ж мільянэры
ў тваёй кватэры
халодна спаць
нарвэскі швэдар
паўднёвы вецер
цудоўны вечар
ні сесьці ні ўстаць

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● аўтар не пакінуў спасылкі на ўласныя крыніцы

Пераходзьце па спасылках, каб падтрымаць вашых любімых аўтараў!

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#музыка #песня
#Лінь

https://band.link/gw1y3

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#верш
#сп_Сонечны

Новы горад

Камень у горадзе бадзёра,
Паўстае заместа дрэва,
Муляру спяшацца трэба -
Каменны блок меў быць учора!

Брамы места паўстаюць
З вялізных і магутных блокаў,
Сцены з кожным днём растуць,
Не абыйдзéш іх сотняй крокаў!

Краны брамы пакрываюць,
Блокі ў гóру падымаюць,
Там майстры на іх спяваюць,
Песні працы муляроў:

“Гэй-гэй, весялей!
Падымай камень хутчэй!
Моцны мур мы пабудуем,
Усім ахову ўладкуем!

Гэй-гоў, будзь здароў!
Моц і сілу духу маем,
Мы гігантаў падымаем!

Гэй гоў, гучна пой!
Пабудуем горад свой,
Будзе шчасце і спакой!”

У межах сценаў вырастае,
Вельмі гожа выглядае,
Тое як ідзе з камення,
Камяніцаў нараджэнне!
Тое як знікае бруд -
Пад нагамі новы брук!

Па вуліцах той брук ідзе,
На плошчу рынкаву вядзе,
Дзе паўстае ва ўсёй красе,
Левіяфан цагляны.

Над саборамі сабор!
Вялізнай плошчы збудаванне,
Прызнанне Бога панавання!
Дагэтуль ставяць рыштаванні,
Расце ў гору той сабор.

Шум у горадзе стаіць,
Будаўніцтва не спыніць.
Навокал грукат малаткоў -
Гукі працы муляроў.

Інструмэнты ўсё гудзяць.
Горад новы паўстае,
Будаўніцтва трэль пяе!
Пярліна будзе тут стаяць,
Ды каменнем сваім ззяць.

Сп. Сонечны

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#проза
#Лера_Гілеўска

А калі зараз кінуцца ўперад?

машыны снуюць з нейкай касмічнай хуткасцю. здаецца, так жа бяжыць мая маладосць

Зямля мёрзлая, нязручна неяк

ўявілася чырвоная хустка у крыві. не вельмі эстэтычна. але малочны кажушок, на чорным асфальце, падкрэслены навогоднімі ліхтарыкамі — іншая справа

Хачу міндальны круассан. такі, быццам на ім пасядзеў хтосьці ды мне аддалі, але такі смачны! і каларыйны

кавярня закрылася 7 хвілін таму. але святло гарыць. мабыць парадкі наводзяць. а вось так вышлі бы, а там малочны кажушок. усе напоі з малаком у іх ня вельмі. але, скажам, з сокам, іншая справа. люблю каву з вішневым сокам.

бамбл.

Бам
І як бы дома даведаліся? А сябры? А шчэ і на працу заўтра, ніхто ж і выйсці за мяне не паспее. Нязручна неяк

перабегла дарогу хутка з амаль заплюшчанымі вачыма. але на зялёны. збаялася. як заўсёды

узгадалася сяброўка, якая нядаўна пахавала дзядулю:
“Разумееш, ён загаддзя сам сябе пахаваў. Іскру страціў, а мы яго нашмат раней, чым пахавалі”

мне да яго ўзросту яшчэ тры разы, столькі жа, колькі ўжо я ёсць. на такія адлегласці я думаць не умею. вось сёння, заўтра, на крайні выпадак праз тыдзень — іншая справа

“Штолле” працуе яшчэ гадзіну. Якая смешная назва ў іх.

маю дурную звычку кусаць вусны. не магу спыніцца пакуль не адчую смак крыві

— Калі ласачка, пірог з вішняй. Невялікі кавалачак

дзяўчына так неахвотна яго даставала, быццам я аддарвала яе ад працэссу стварання дзяцей, праслухвання тру-крайма ці яшчэ чаго важнага

“Прамова адзначыць новы год разам яшчэ актуальна?…”

гэты вішнёвы пірог быў з тых, пасля якіх адчуваеш вішневыя брэкеты на усіх зубах, вуснах, языке і паднябенні.

“Канешне! Я ўся твая!”

пірог стаў крышачку салёны ды вільготны

“Дзякуй што ты ёсць”
вусна не вытрымала ды трэснула да крыві

Дзякую Сусвету, што ёсць такая сям’я, якуя я магу сама сабе абраць. Як толькі яны мяне абіраюць мне невядома і зараз

пірог падыходзіў да свайго канца. хацелася аблізаць талерку, бо на ёй засталосся варэнне. але дзяўчына, ні то будучая маці, ні то быўшая маньячка, паглядвала і я забаялася, як заўсёды

у роце змяшаліся смак вішні і крыві

сёння я пакінула толькі вішнёвае варэнне на малочная талерачцы

— Да пабачэння! Добрага вам новага года!

Усё ж такі маньячка

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала і рэдактару (@m_kryvich)!
─────────≪✷≫────────

#верш
#яркато

Я бачыў

Я бачу агеньчык рыжых валос.
У галаве маёй захапленне,
і нешта мацнее і рвецца,
мо, да красы то імкненне?
Ды сышло, хоць сэрца не б'ецца,
натхненне
на нос
але ж!
Я дранцвею, як бачу, нямею,
голасу ў мяне больш няма.
Угледзеў такое! Надзею
я бачыў...
голасу
менш
у мяне
з кож-
ным словам,
а бачыў!

Я бачыў ключыцы кавалак
пад чырвонай шаўковай тканінай;
хавае успамінаў апалак
кішэня, дзесь там, за рабрынай.
Я бачыў бялізны карункі;
пра іх я думаў гадзіны.
Я бачыў у лясах пацалункі,
пад іх як гралі пласцінкі.
Я бачыў усе свае думкі,
і раслі як мае валасы.
Я бачыў сябе на волі,
як маўчаць мае галасы.
Я бачыў, як я ненавіджу,
я бачыў, як я любіў.
І вось,
бо я любіў ды кахаў,
абазваўся калісьці паэтам,
але ж які ён з мяне?
Павінен паэт
ламаць
формы,
ламаць
рамкі,
ламаць
ключыцы
і цалаваць,
і рваць снапы іржавых валос,
і ў галаве іх аднаўляць.
Нянавісць кінуць на калоссяў жніво,
і жыць, і любіць, адчуваць,
і я адчуваю, а што — невядома.
Гучыць паэтычна, але
дзень за днём сэрца мне кроіць
лёгкасць у маёй галаве.

Я бачыў каханне: кахаў рок-н-рол,
кахаў я душу люстэрка.
Каханне было, але атрымаў
я дзіду роўна ў сэрца.
Бачыў каханне: кахаў я сяброў
і розум, і ўвагу, нарэшце.
Атрутай звярнулася мне мая кроў,
але цяпер ведаю нешта.

Навальніца ідзе да Лысай гары,
а сосны мне сонца ўжо кроюць.
Давай, чалавеча, крычы, гавары!
Відаць, твае грудзі ўжо ноюць.
"Бачыш ты вялікі цуд,
катаваннем гэта не ёсць.
Ты ведаў тады, як ведаеш тут:
без кахання
то ёсць
Прыгажосць".
─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────

#верш
#pan_Tadevuš

Псальма радаводная сармацкая

Да маёй аповесьці схілі вуха,
Люду верны, ды пільне паслухай,
Абысь меў перад вачамі,
Кім ёсьць міжы народамі:
Дзе раскінулась Сарматыя слынна,
Тамто была наша Айчына,
Там дзе продкі нашы адважныя
З рымлянамі сьпіралісь...
Былі сутычкі важныя.

Як на дол дунайскі прыбылі,
За златую вольнасьць вальчылі,
Як рымлянам пытлю далі -
За Карпаты вандравалі...
Тэды ж тутай у лясох глыбокіх
Жылі тольма грыфы ды цмокі,
Ўзрокам лютым наўкол сачылі
Людзі зь яшчаркі вачыма.

Затым продак наш злажыў зброю,
Як забачыў дзядзізну тою,
Дні шчасьлівыя бывалі:
Шаблю з плугам пабраталі.
Горды карк перад новым
Сьвятым знакам схілілі крыжовым.
А вялебныя весткі данесьлі,
Як нам веру ў Хрыста прынесьлі.

Потым жа прыйшоў век жалезны,
Калі мы адпраўлялі наезды.
Мінаў век кармазыновы,
Калі ўзялі нас ў аковы...
Ды ўзбунтавалісь у ковах,
Палеглі ў баёх нашы дзядове.
Не загінуў хто - ў цуглі крывавыя
Ўзялі ворагі іх ды паганыя.

Але шчэ ня ёсьць разьбітым
Сьветлы окрут Рэчы Паспалітай!
Часам сны віджу: нагле
Новыя запалім жакгвы,
Вятры, хвалі ўсе адолеем,
Штандар уздымем - вырвемся
Зь няволі...

О краіна! Што ж ты хістаесься,
Ў моры обчым бяз сіл патапляесься?
Хто ж на нашай на Айчыне
Новы дом сабе ўчыніць?

— Я ня слабая, хоць цяпер пад зямлёю...
З мною Бог, а Вершнік з Арлом - нада мною.
З-пад чужынскай гаці выплыну,
А БУДЗЬ ПЭЎНЫ, ЖЭ НЕ ЗАГІНУ!

─────────≪✷≫────────
Спасылкі аўтара:
● Telegram

☀️ Прапанаваць свае творы/малюнкі/музыку/вырабы цяпер можна ў паведамленні канала або рэдактару (@m_kryvich) ў асабістыя паведамленні!
─────────≪✷≫────────