Бордим баланд тоғнинг олдига!
Мен шаҳарда бир қизни кўрдим.
Битсам арзир шаънига ғазал,
Манзилини сўраган эдим.
Тоғ ортида деди у гўзал.
Бошда рўмол,бўйнида маржон.
Яноқлари гул ғунча бўлиб,
Юрагимга солиб ҳаяжон.
Хайр дея ва кетди кулиб.
Кенг шаҳарга сиғди бўлмадим,
Севиб қолдим оҳ жуда ёмон.
Демай манзил,қайда билмадим,
Йўл олдим мен ўша тоғ томон.
Ёрим истаб Мажнундек кетдим,
Чиқарманг эҳ мени ўлдига.
Қанча гулзор,боғлардан ўтдим.
Етдим баланд тоғнинг олдига.
Йўл азоби,тўғриси толдим,
Иссиқ кунлар,тун қорасидан.
Етдим дедим,сал роҳат олдим.
Тин олдим мен тоғ орасидан.
Ана ҳаёт, гўзаллик кўрсам.
Қишлоғини тоғлар ўраган.
Ул ёримни қидириб юрсам,
Тоғлик сулув қизлар қараган.
Айтар қизлар қалин пулига,
Барно йигит пул етармикан.
Дедим тилло тақсам қўлига,
Мен билан ёр, сўнг кетармикан.
Сой томондан кулиб келди ёр.
Севгим ёрга кўп қилдим изҳор,
Не дейишин кутган эдим зор.
Ёр ҳам деди, сизда кўнглим бор.
✍Исомиддин Ғойибий.
🍃Тушда кечган умрлар🍃 ✨