Сабр, Ошиқнинг ўз даъвосида содиқ эканлигини исботловчи бош мезондир. Oшиқ учун висолдан кўра фироқ қадрлироқдир. Чунки айрилиқдаги сабр ошиқнинг нафсини куйдириб, уни поклайди ва Илоҳий нурга тайёрлайди.
Ошиқнинг сабри мажбурият эмас, балки муҳаббатдан туғилган ризодир. У Маъшуқнинг ҳар бир ҳукмига таслим бўлади. Дардни одамларга айтиб нолиш сабрсизлик ҳисобланади. Ҳақиқий ошиқ дардини фақат Дард берувчининг Ўзига айтади ёки сукут сақлайди.