Бир куни Мажнун саҳрода бир дарвешга дуч келибди.
Дарвеш сўрабди:
— Лайлини нега бунчалик севсан?
Мажнун жавоб берибди:
— Аввал Лайлини севган эдим. Кейин унинг юзида Яратганнинг жамолини кўрдим. Шундан сўнг Лайлини эмас, Лайлини яратган Зотни соғиндим.
Дарвеш:
— Унда нега ҳали ҳам Лайлини излайсан?
Мажнун жилмайиб:
— Чунки баъзан Ҳақ бандага Ўзини бир инсоннинг ишқи орқали танитар экан.
Шунда дарвеш бошини эгиб:
— Демак, сенинг Мажнунлигинг дард эмас, йўл экан...
Мажнун деди:
— Ишқнинг охири — маҳбубни топиш эмас, ўзингни йўқотиб, Ҳақни топишдир.
Юрагим мен ушлай олмайдиган, мен кўра олмайдиган, мен тинчлантира олмайдиган бир дардни ташимоқда...
Бироз ёлғизлик,
Бироз маҳзунлик,
Бироз чорасизлик..