ЭРК ВА ДИЛ
Кўнгил кечинмалари...
Виждон азобига солдимми сени,
Телба муҳаббатим кечиргин, гулим.
Бу севги қийнамас, дейсанми мени,
Тополмай абгорман бу кунлар йўлим.
Тунлари сўзларим осмонга айтиб
Ўтиб бораяпман дардда ҳаётдан.
Минг битта қарордан ортимга қайтиб,
Ўзимча таскинлар топдим баётдан.
Осонми икки ўт аро қийналмоқ,
Битта сенми заҳар ютиб яшаган?
Гоҳо бахтдан кулиб, гоҳи тирналмоқ,
Хор бўлиб ва ёхуд гулдек яшнаган?..
Атайин топмаган бўлсам, нетайин,
Тиконлар оралаб юрмоқ йўлини?
Тўғри сўзни билсанг, айтгил, айтайин,
Силтаб ташлолмадим қисмат қўлини.
Бир қўлимда шарбат, бирида оғу,
Лабимни навбат-ла босдим уларга.
Синиб кетай дейди виждоний чолғу,
Бугун асир бўлдим ҳис, туйғуларга.
Нега воз кечмайсан ошиқ шоирдан?
Нега кетолмайман олдингдан сени?
Нега аламингни оласан шеърдан?
Нега шеър дунёси ўраган мени?
Ҳаётим мисоли узун кўп нуқта,
Аввали бор, лекин охир кўринмас.
Севгининг жони ҳам бўларкан қирқта,
Қўлда қадаҳ бору, чоғир кўринмас.
Ишқнинг зил тошлари оғир кўринмас.
Эркинжон Бўстоний