Не попадитесь на накрученные каналы! Узнайте, не накручивает ли канал просмотры или
подписчиков
Проверить канал на накрутку
Телеграм канал «Павел Латушка»
Павел Латушка
4.8K
45.4K
3.4K
1.7K
0
Афіцыйны канал Паўла Латушкі – палітык, дыпламат – кіраўнік НАУ – намеснік кіраўніка Аб'яднанага Пераходнага Кабінета Беларусі – экс-міністр культуры, амбасадар
Падтрымаць працу Паўла Латушкі і каманды НАУ: https://www.belarus-nau.org/donate
Сапраўднае адраджэнне і сіла нацыі пачынаюцца менавіта са школьнай парты
1 верасня — гэта асаблівая дата для кожнага школьніка, настаўніка і бацькоў. У гэты дзень хачу падзяліцца ўспамінамі.
1 верасня, я іду ў 1 клас. Памятаю, нібы гэта было ўчора.
Мая мама вельмі любіць кветкі. У вёсцы Заямная Смалявіцкага раёна, дзе жылі мае бабуля з дзядулем, мама заўсёды на гародзе перад хатай высаджвала велізарную колькасць кветак. І кожнае першае верасня ў мяне не было праблем з букетам. Як правіла, гэта былі гладыёлусы або астры. Я памятаю сваё 1 верасня, калі з вялікім букетам рознакаляровых астраў ішоў у сваю школу. Школу нумар 54. Сёння гэта 7-я гімназія горада Мінска. Яна знаходзілася прама перад вокнамі майго дома. Я мог заўсёды са свайго пакоя глядзець на сваю школу. Канешне ж, я хваляваўся. Канешне, гэта было штосьці новае, новае адкрыццё, новыя сябры. Было страшна і страшна як цікава.
Памятаю першую лінейку: мы стаялі ўсе прыбраныя, а потым нас пачалі разводзіць па класах. Мая мама вельмі хацела, каб я трапіў у 1 «В» клас, бо там была настаўніца, якая выкладала і ў майго брата. Таму ў яе было вялікае жаданне, каб я вучыўся менавіта ў гэтай настаўніцы, але мяне залічылі ў 1 «А».
Мне як дзіцяці здавалася, што «А» клас — гэта круцей, навошта ісці ў «В», але мама спрабавала перавесці мяне ў той клас, ды нічога не выйшла. Так я апынуўся ў 1 «А». Першай маёй настаўніцай была народная настаўніца БССР Яўгенія Паўлаўна Колас. Яна, на жаль, не змагла давесці нас да чацвёртага класа, бо захварэла і памерла, але ўспаміны пра яе засталіся вельмі яскравыя і цёплыя.
У выніку наш клас быў найлепшым у школе: больш за ўсё медалістаў, сабралі больш за ўсіх перамог на розных алімпіядах — гарадскіх і рэспубліканскіх, з майго класа выйшла і некалькі дыпламатаў, паслоў.
Сваю школу я успамінаю вельмі цёпла: яна была вельмі ўтульнай, і вучыцца там было надзвычай цікава.
Шкада, што я сёння не магу прыйсці ў сваю школу, але абавязкова туды вярнуся. Калісьці маё фота было размешчана на дошцы ганаровых выпускнікоў школы. Маёй фатаграфіі там ужо даўно няма, але справа не ў ёй — справа проста ў жаданні прайсціся гэтымі калідорамі і пасядзець у тых класах, дзе мы вучыліся. Калісьці я нават быў дырэктарам школы, бо тады пачаўся перыяд перабудовы і дэмакратызацыі ў Савецкім Саюзе. І я двойчы быў дырэктарам школы, абраным ад вучняў. Дарэчы, у пэўны перыяд жыцця ў мяне была мара стаць настаўнікам гісторыі.
Бо настаўнік — гэта без перабольшання найважнейшая прафесія ў дзяржаве. Менавіта настаўнікі фармуюць будучыню, закладваюць светапогляд і каштоўнасці маладога пакалення, ствараючы моцны духоўны і інтэлектуальны фундамент нацыі. Гэта ведалі і нашы вялікія песняры — Якуб Колас і Янка Купала, якія самі былі настаўнікамі і добра разумелі, што сапраўднае адраджэнне і сіла нацыі пачынаюцца менавіта са школьнай парты.
Шаноўныя настаўнікі, я ўяўляю, пад якім ціскам рэжыму вы зараз знаходзіцеся. Аднак надзвычай важна, каб вы перадавалі маладому пакаленню беларусаў каштоўнасці дабра і сапраўдную любоў да Радзімы. На вас ляжыць велізарная адказнасць за будучыню нашай краіны — незалежнай Беларусі. Дзякуй за вашу руплівую працу, а моладзі — з новым навучальным годам і пажаданнем назапашваць як мага больш ведаў, якія спатрэбяцца ў новай адроджанай Беларусі.
Электронныя выбары ў КР як трэнд, які пашыраецца ў свеце
Электронныя выбары ў Каардынацыйную Раду — гэта не проста вымушаны крок, а фармат, які паступова пашыраецца ў дэмакратычным свеце. Наш прыклад даказвае: беларусы здольныя задаваць трэнды і прымяняць сучасныя тэхналогіі ўжо зараз.
Безумоўным лідарам у гэтай сферы з'яўляецца Эстонія, якая ўкараніла i-Voting яшчэ ў 2005 годзе. На парламенцкіх выбарах 2023 года больш за 50% эстонцаў аддалі свае галасы праз інтэрнэт. Іншы пераканаўчы прыклад — Францыя, дзе электроннае галасаванне на парламенцкіх выбарах даступнае для грамадзян, якія жывуць за межамі краіны. Акрамя таго, тэма лічбавага галасавання ўжо актыўна абмяркоўваецца і ва Украіне.
Выбары ў КР давялі, што беларускія тэхналогіі працуюць на ўзроўні сусветных стандартаў — нават у складаных палітычных умовах, без дзяржаўнага апарату і адпаведнага фінансавання.
«Электроннае галасаванне — гэта будучыня. З развіццём тэхналогій усё больш краін будзе выкарыстоўваць гэты падыход. Выбары ў КР ужо двойчы — у 2024 і 2026 гадах — прайшлі ў электронным фармаце. Гэта беспрэцэдэнтны выпадак, бо беларусы змаглі арганізаваць галасаванне, не маючы дзяржаўнага адміністрацыйнага апарату і насуперак моцнаму супрацьдзеянню спецслужбаў рэжыму. Яшчэ раз хацеў бы падзякаваць Паўлу Ліберу і яго камандзе за велізарную працу, нягледзячы на анамальную па маштабе DDoS-атаку супраць платформы для галасавання.
У дэмакратычнай Беларусі, з улікам пражывання вялікай колькасці беларусаў і беларусак за мяжой, упэўнены, што дзяржава будзе выкарыстоўваць такія падыходы. Гэта істотна танней і дае людзям значна больш магчымасцей рэалізаваць сваё выбарчае права. З майго досведу працы амбасадарам у Францыі памятаю, як мы мусілі забяспечыць галасаванне для беларусаў у Гішпаніі і Партугаліі. Арганізацыйна і фінансава адкрыць там выбарчыя ўчасткі было амаль немагчыма, а грамадзяне проста не маглі прыехаць у Парыж з-за тысячнакіламетровай адлегласці і гублялі магчымасць узяць удзел у выбарах. Сёння ж рэжым увогуле цалкам пазбавіў беларусаў за мяжой права голасу.
Таму электронныя выбары ў Каардынацыйную Раду — гэта ўжо новая рэальнасць. Дзякуючы ўнікальнаму досведу, набытаму падчас гэтых кампаній, беларускія спецыялісты ў будучыні змогуць граць важную экспертную ролю для іншых дэмакратычных краін, якія пераходзяць на сістэму лічбавага галасавання.
Дэмакратычныя выбары — гэта галоўная мэта нашай агульнай барацьбы. Важна, каб кожны беларус і кожная беларуска мелі магчымасць самі выбіраць сваіх законных прадстаўнікоў і вызначаць шлях развіцця краіны. Калі Беларусь стане вольнай, менавіта вопыт і напрацоўкі лічбавага галасавання ў Каардынацыйную Раду будуць улічвацца на дзяржаўным узроўні — забяспечваючы роўны, празрысты і даступны электаральны працэс для кожнага грамадзяніна, дзе б ён ні пражываў», — адзначыў лідар фракцыі «Латушка і Рух "За Свабоду"» ў Каардынацыйнай Радзе Павел Латушка.
Режим Лукашенко признает, что в ближайшие годы Беларуси не будет хватать более трехсот тысяч работников. Такие выводы содержатся в новом макроэкономическом обзоре Евразийского банка развития, опубликованном еще в марте 2026 года. В нем эксперты ЕАБР оценивают новую государственную программу «Сбалансированный рынок труда на 2026–2030 годы».
https://youtu.be/QoF5KtSbHBg
Кадровая потребность экономики Беларуси в 2026–2030 гг. превысит 300 тыс. человек. Но еще страшнее не само число. Страшнее то, как режим пытается закрыть эту гигантскую брешь. Вместо реформ, вместо развития, вместо создания достойных условий труда нам предлагают закрепощение.
Каков их план? Привлечь пятьдесят тысяч иностранных рабочих из Центральной Азии за пять лет. Они рассчитывают, что мигранты перекроют семнадцать процентов потребности.
Но если иностранцы не приедут, за счет кого режим планирует закрывать оставшиеся восемьдесят три процента? Ответ очевиден: за счет беларусов и беларусок. За счет их детей, родителей, за счет каждого, кто еще остается в Беларуси.
Первый удар наносится по пожилым людям. Нам преподнесут снятие ограничений на выплаты работающим пенсионерам как «заботу». Вместо заслуженного отдыха после десятилетий тяжелого труда — пожизненная отработка.
Второй удар — по нашей молодежи. Уже сегодня система обязательного распределения выпускников превратилась в банальную трудовую повинность. Но режим идет дальше: сроки отработки увеличиваются, финансовые кабальные компенсации за отказ работают как астрономические штрафы, а целевой набор расширяется, чтобы привязать молодого специалиста к конкретному предприятию на годы вперед.
Третий удар — по уязвимым и «незанятым». Так называемые списки «тунеядцев» — это не борьба с тунеядством, это классический фискальный рэкет и административный террор.
Четвертый удар — спецконтингент и закрепощение на местах. Расширение практики использования труда заключенных, отправка людей из лечебно-трудовых профилакториев на самые тяжелые, опасные и непопулярные производства. А параллельно с этим — введение бюрократических барьеров для перехода между госпредприятиями. Директорам фактически запрещают «переманивать» сотрудников, человека привязывают к жесткому контракту, из которого невозможно вырваться без разрешения начальства.
В видео подробнее о современном крепостном праве от Лукашенко: https://youtu.be/QoF5KtSbHBg