Кітап оқып болған соң оның көп бөлігін есіңде сақтай алмасаң, бұл кітап оқудың пайдасы жоқ дегенді білдірмейді. Мәселе сенің есте сақтау қабілетіңде де емес. Мүмкін, сен кітаптың шын мәнінде не үшін оқылатынын әлі түсінбеген шығарсың.
Мен де бір кездері осындай кезеңнен өттім. Кітапты ашып, оқи бастайсың. Бір кезде ойың басқа жаққа кетеді, кейде шаршап, ұйықтап қаласың. Арада бір апта өткенде кітаптан санаңда қалғаны — бір-екі ой ғана. Сонда еріксіз: «Осының бәрінің қандай пайдасы бар?» деп ойлайсың.
Бірақ уақыт өте келе бір нәрсені түсіндім: кітап оқу — емтихан емес.
Сен кітаптың әр сөйлемін жаттап алуға міндетті емессің. Әр тарауын есте сақтауың да шарт емес. Тіпті саған еш әсер етпейтін кітапты соңына дейін оқып шығудың да қажеті жоқ.
Жақсы кітаптың міндеті — сені қинау емес, саған жаңа бір әлемнің есігін ашу. Бұрын байқамаған нәрсені байқату, бұрын ойламаған ойға жетелеу.
Егер кітап саған ештеңе бермесе, оны уақытша қоя тұр. Бұл оның жаман кітап екенін білдірмейді. Мүмкін, сенің оған деген уақытың әлі келмеген шығар.
Өйткені кітаптың адамға әсері бірден байқала бермейді. Ол жаңбырдың тамшысындай — үнсіз, асықпай жиналады.
Әр оқылған кітап, әр ой, әрбір әсерлі сөйлем санаңда із қалдырады. Кейде сен олардың бәрін ұмытып қалғандай боласың. Бірақ бір күні өміріңде күтпеген жағдай кездеседі. Біреумен әңгімелесесің. Алдыңнан қиындық шығады. Шешім қабылдау керек болады.
Сол сәтте санаңның бір түкпірінен бұрын болмаған бір ой пайда болады.
Сен оның қайдан келгенін білмеуің мүмкін. Қай кітаптан оқығаныңды да есіңе түсірмеуің мүмкін. Бірақ ол ой сенің ішіңде әлдеқашан қалыптасып қойған.
Міне, кітаптың шынайы күші — осында.
Кітаптың құндылығы оның қанша бетін оқығаныңмен немесе қанша сөйлемін жаттағаныңмен өлшенбейді. Оның құндылығы — сенің ойыңды қаншалықты өзгерткенінде.
Сондықтан мен қазір кітапты есте сақтау үшін оқымаймын. Мен оны өзімді өзгерту үшін оқимын.
Сен кітапты кітаптың өзін есте сақтау үшін оқымайсың. Сен оны өмірдің бір сәтінде ішіңнен бұрын болмаған бір ой, бір жауап, бір шешім табылуы үшін оқисың.
🔥 Құрылтайға жаңа адамдар керек. "Ескі Қазақстанның" кейіпкерлеріне ол жерде орын жоқ
Журналист Самал Ибраева өз телеграм арнасына ондаған жылдар бойы Парламенттен шықпаған өкілдердің менмендік пен тәкаппарлық ауруына шалдыққаны мен мұндай ескі кодтың жаңа заманға мүлде келмейтінін жазады.
Самал Ертісбаевтың тонына дәл назар аударды. Саяси бәсеке қатты болуы мүмкін, пікірталас өткір болуы мүмкін. Бірақ оппонентті кемсіту мен интеллектуалдық үстемдік көрсету басқа нәрсе. Қазақстанның жаңа саяси мәдениеті бұдан арылуы тиіс.
"Перуашевтің «Штрафстан» деген сөзіне қатысты да ойланатын нәрсе бар. Елдегі проблеманы сынау бір бөлек, ал мемлекетті сырт көзге кемсітетін атаумен таңбалау бір бөлек. Саясаткер айтқан әр сөзінің елдің ішкі аудиториясына ғана емес, сыртқы имиджіне де әсер ететінін түсінуі керек".
Сондықтан алдағы Құрылтайдың басты жаңалығы тек атауында немесе құрылымында емес, адамдарында болуы тиіс.
Қазақстанға енді бұрынғы саяси сахнаның мәңгілік кейіпкерлерін қайта-қайта айналдыра беру емес, жаңа саяси элита қалыптастыру маңызды. Құрылтай шын мәнінде жаңарудың институтына айналғысы келсе, онда оның ішінде де жаңа Қазақстанның адамдары отыруы керек.