▫️ Хато — бу йиқилиш эмас, балки туриш учун берилган имкониятдир. Оқил инсон ҳар бир хатосини ўқитувчи деб билади. У ўзини таҳлил қилади, камчиликларини англайди ва янада мукаммал бўлишга интилади. Аҳмоқ эса хатосини тан олмасдан, бошқаларни айблаш билан овора бўлади. Шу боис, ҳар биримиз ўз нафсимизни сўроққа тутишни ўрганишимиз лозим. Чунки ҳақиқий камолот — ўз хатоларини тан олиш ва улардан сабоқ чиқаришдадир. Ҳаёт йўлида адашмаслик учун инсонга ақл, виждон ва тавба эшиги берилган. Бу эшикни оча билган инсон — бахтли инсон...
Қандай буюк огоҳлантириш! Аёл — омонат. Омонатга хиёнат эса мўминга ярашмайди.
Бугун жамиятимизда аёлга ҳурмат камайса, оилаларда меҳр сусаяди, фарзанд тарбияси издан чиқади. Чунки аёл — миллат тарбиячиси, хонадоннинг қалби ва авлоднинг биринчи муаллими.
Аёлни қадрлаган жамият юксалади.
Зулҳижжанинг тўққизинчи куни бомдод намозидан то ўн учинчи кунининг аср намозигача адо қилган намозлардан кейин такбири ташриқни бир маротаба овоз чиқариб айтилади. Такбири ташриқнинг лафзи: “Аллоҳу акбар, Аллоҳу акбар, ла илаҳа иллаллоҳу валлоҳу акбар, Аллоҳу акбар ва лиллаҳил ҳамд”.