"Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: "Сен биродаринг билан жанжаллашма ва у билан ҳазиллашма. Унга бир ваъда бера туриб, сўнг хилоф қилма", дедилар".
Шарҳ: Бу ҳадиси шарифда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бизларни уч нарсадан қайтармоқдалар:
Ўйлаб кўрадиган бўлсак, кишилар орасининг бузилиши ва ўртада турли келишмовчиликлар чиқиб, жамиятда нохуш ҳолатлар пайдо бўлишига кўпроқ омил бўладиган салбий нарсалар рўйхатининг бошида ушбу ҳадиси шарифда зикр қилинган уч нарса туради.
Биз бу ҳадисга оғишмай амал қилишимиз, ўзаро жанжаллашмаслигимиз, бировларни мазаҳ қилмаслигимиз ва ваъда берилдими, уни бажаришимиз лозим. Ваъда бериб, сўнг унга хилоф қилинадиган бўлса, ваъда бермаслик керак.
Устоз ҳар бир дарсга тайёрланар экан, ўзи ҳам қайта ўқийди, янги маълумотлар топади ва билимларини бойитади. Шогирдларнинг саволлари эса устозни янада кўпроқ изланишга ундайди.
Шу маънода «илм бериш билан зиёда бўлади» деган фикр чуқур маънога эга.
Устознинг меҳнат натижаси ва меваси дарҳол эмас, балки йиллар ўтиб намоён бўлади. Илм туфайли ҳаётда ўз ўрнини топиб, элига, Ватанига ва динига нафи тегаётган ҳар бир инсоннинг зафарида устознинг беминнат ҳиссаси бор.
Ҳалоллик — одамлар кўриб, мақташлари учун эмас, балки ҳеч ким кўрмаётган холи вақтда ҳам Аллоҳдан қўрқиб, хиёнатдан тийилиш ва ҳақни ҳақ деб тан олишдир.