Хулоса:Ушбу ҳикмат ғазабнинг вайрон қилувчи кучини ва сабрнинг нақадар муҳим эканини ёрқин мисол билан тушунтиради. Бўрон кемага катта зарар етказиши мумкин, аммо уни боғлаб турган ипни еча олмайди. Худди шундай, ғазаб ҳам бир лаҳзада муносабатларни, оилани ва қалбларни вайрон қилиши мумкин, лекин муаммони ҳал қила олмайди.
Мўмин киши ғазабга берилмасдан, сабр ва ҳикмат билан иш тутса, низоларни тинч йўл билан ҳал қилади. Чунки ечим ғазабда эмас, босиқлик ва оқилона фикрлашдадир.
Ғазаб муаммони ҳал қилмайди, балки уни янада оғирлаштиради. Сабр, ҳилм ва босиқлик эса муаммоларнинг ечимига йўл очади.
Аллоҳ таоло барчамизга ғазабимизни жиловлашни, ҳар бир ишда сабр ва ҳикмат билан қарор қабул қилишни насиб этсин.