Иймоннинг давомийлиги, динни муҳофаза қилиш ва жасаднинг салоҳияти учта нарсададир: Аллоҳ таоло берган ризққа кифояланиш,
Аллоҳ таоло қайтарган нарсалардан қайтиш ва
овқат ейишни камайтириш.
Имоми Жаририй роҳимаҳуллоҳ!
ХУЛОСА:
Бу ҳикмат мўминнинг ҳаётида қаноат, тақво ва нафсни тарбия қилиш қанчалик муҳим эканини ўргатади. Инсон Аллоҳ берган ризққа рози бўлса, қалби хотиржам бўлади. Ҳаром ва ман қилинган ишлардан сақланса, дини муҳофаза қилинади. Нафсни меъёр билан ушлаб, ортиқча ейишдан тийилса, бадан ва руҳ салоҳиятли бўлади.
Ҳақиқий мўмин қаноатни бойлик деб билади. У нафсининг ҳар бир хоҳишига эргашмайди, балки ҳалол ва пок ҳаёт кечиришга интилади. Чунки нафсни тарбия қилиш қалбни нурли, ибодатни енгил қилади.
Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса дунёга ҳирс қўяди, ҳаромдан қайтмайди ва нафсини чекламайди. Натижада қалби қаттиқлашиб, дини ва ҳаётига зарар етади.
Демак, мўминнинг саодати — қаноатда, тақвода ва нафсни тарбия қилишдадир. Чунки қалбнинг поклиги ва иймоннинг мустаҳкамлиги айнан шу йўл билан сақланади.
Оиша розияллоҳу анҳодан ривоят қилинади:
«Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам тўшакларига ётсалар, кафтларини жамлаб, аввал унга пуфлар ва сўнгра Ихлос, Фалақ ва Нос сураларини ўқигач, қўллари етганча бутун баданларига суртардилар. У зот буни бошлари ва юзларидан бошлаб, кейин таналарининг қолган жойларига суртардилар. Буни уч марта такрорлардилар.»
(Бухорий, Абу Довуд, Термизий, Насоий, Аҳмад ва Ибн Ҳиббон ривояти).
Муғийра ибн Субайдан ривоят қилинади:
“Ким уйқуга ётишдан олдин Бақара сурасидан ўн оят ўқиса, Қуръонни ҳеч қачон унутмайди: бошидан тўрт оят, Оятул курсий, ундан кейинги икки оят ва охиридан уч оят”. Исҳоқ бу жумлани “ёдлаганини унутмайди”, деб тушунтирган”
Иймоннинг давомийлиги, динни муҳофаза қилиш ва жасаднинг салоҳияти учта нарсададир: Аллоҳ таоло берган ризққа кифояланиш,
Аллоҳ таоло қайтарган нарсалардан қайтиш ва
овқат ейишни камайтириш.
Имоми Жаририй роҳимаҳуллоҳ!
ХУЛОСА: Инсон Аллоҳ берган ризққа рози бўлса, қалби хотиржам бўлади. Ҳаром ва ман қилинган ишлардан сақланса, дини муҳофаза қилинади. Нафсни меъёр билан ушлаб, ортиқча ейишдан тийилса, бадан ва руҳ салоҳиятли бўлади.
Ҳақиқий мўмин қаноатни бойлик деб билади. У нафсининг ҳар бир хоҳишига эргашмайди, балки ҳалол ва пок ҳаёт кечиришга интилади. Чунки нафсни тарбия қилиш қалбни нурли, ибодатни енгил қилади.
Демак, мўминнинг саодати — қаноатда, тақвода ва нафсни тарбия қилишдадир. Чунки қалбнинг поклиги ва иймоннинг мустаҳкамлиги айнан шу йўл билан сақланади.
Дуолар ижобат этилади
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам дедилар:
"Жума кунида бир вақт борки, мусулмон банда ўша вақтда дуо қилса, Аллоҳ таоло унга албатта ижобат қилади".
(Имом Бухорий, Имом Муслим ривояти)
У вақт уламоларнинг сўзларига кўра жума кечаси ёки жума куни асрдан кейин бўлиши эҳтимол қилинади.
Шунинг учун жума кечасида дуо қилиш ниҳоятда улуғ амал ҳисобланади.
Қуръон тиловати, хусусан "Каҳф" сураси
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар:
"Ким жума куни "Каҳф" сурасини ўқиса, у икки жума ораси нур билан ёритилади".
(Имом Ҳоким ривояти)
Шунинг учун "Каҳф" сурасини жума кечаси ёки жума куни ўқиш фазилатли амаллардан саналади.
Салавот айтишнинг фазилати
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар:
"Жума куни ва кечасида менга кўп салавот айтиб туринглар. Чунки сизларнинг салавотларингиз менга етказиб турилади".
(Имом Абу Довуд, Имом Насоий ривояти)
Аллоҳумма солли ъала Муҳаммадин ва ъала али Муҳаммад" каби салавотларни кўпайтириш тавсия қилинади.
Истиғфор ва тавба кечаси:
Жума кечаси қалбни поклаш, гуноҳлар учун истиғфор айтиш ва чин дилдан тавба қилиш учун энг яхши имкониятлардан биридир.
"Жума кечаси нурдир", деганлар уламолар. Чунки бу кеча фазилат, барака ва мағфират кечасидир.
Жума кечаси тавсия этиладиган амаллар:
1 Қуръон ўқиш (айниқса "Каҳф" сураси)
2 Дуо қилиш
3 Салавот айтиш
4 Истиғфор ва тавба қилиш
5 Ота-она ва қариндошлар ҳаққига дуо қилиш