ҲАЙИТ – КАТТА БАЙРАМ,
ШУКУҲИ ҲАР ҚАДАМДА СЕЗИЛИШИ КЕРАК
Юртимизда байрамлар кўп, шодиёналар бисёр. Ҳар бир айёмнинг ўз шукуҳи бор. Илло, Қурбон ҳайитининг файзи, футуҳи, шодлиги, хурсандлиги ўзгача. Чунки бу байрам ҳар йили муҳтарам Президентимизнинг «Муборак Қурбон ҳайитини нишонлаш тўғрисида»ги қарорлари асосида бутун юртимиз бўйлаб кенг нишонланади.
Шу йил 20 май куни қабул қилинган қарорга биноан бу йилги Қурбон ҳайити «Инсон қадри учун, инсон бахти учун» деган эзгу ғояни чуқур қарор топтиришда, меҳр-мурувват, хайру саховат ишлари яна ҳам кенг кўлам касб этишида муҳим ҳуқуқий асос бўлади.
Бу йилги муборак Қурбон ҳайитини ҳар йилгидан
1. Илм орқали Аллоҳ танилади ва Унга ибодат қилинади.
2. Илм эътиқодлар ва ибодатларнинг асосидир.
3. Илм талаб қилиш ибодатдир.
4. Илм жаннатга етиш йўлидир.
5. Илм ўз эгасига Аллоҳдан қўрқишни касб қилдиради.
6. Илм ўз эгасига халойиққа нисбатан тавозеъ бўлишни ўргатади.
7. Илмдан, аввало, эгаси, кейин бошқалар ҳам фойда олади.
8. Илмнинг ажри унинг эгасининг ажалидан кейин ҳам боқий қолади.
9. Илм ўз эгасини Пайғамбарлардан кейинги энг юқори мартабага эриштиради.
10. Илм пастни баланд, хорни азиз ва синганни бутун қилади.
11. Илм кишини жаҳолат зулматидан маърифат нурига чиқаради.
12. Илм туфайли силаи раҳм қилинади ва ҳақ-ҳуқуқлар адо этилади
#ХУЛОСА:
Илм — инсонни Аллоҳга яқинлаштирадиган, қалбни нурлантирадиган ва ҳаётни тўғри йўлга соладиган энг буюк неъматлардан биридир. Инсон Аллоҳни илм билан танийди, ибодатни илм билан тўғри адо қилади ва ҳақ билан ботилни илм орқали ажратади. Шунинг учун илм нафақат дунёда, балки охиратда ҳам юксак даражаларга сабаб бўлади.
Ҳақиқий мўмин илмни мансаб ёки мақтаниш учун эмас, балки Аллоҳ розилиги учун ўрганади. Илм унинг қалбига тақво, тавозе ва яхши ахлоқ олиб киради. Мунофиқ ёки нафсига эргашган инсон эса илмни амалсиз қолдириб, уни фақат дунё манфаати учун ишлатиши мумкин.
Демак, ҳақиқий илм инсонни жаҳолат зулматидан чиқариб, ҳидоят ва маърифат нурига олиб чиқади. Илмли инсон нафақат ўзига, балки оиласи, жамияти ва бутун умматга манфаат келтиради. Шу сабаб илмнинг баракаси эгаси вафот этганидан кейин ҳам давом этаверади.
Маъноси: “Эй Аллоҳим, фойдали ёмғир қилгин”.
Ёмғир Аллоҳнинг раҳмати, уни дуо билан кутиб олиш — мўмин учун савобдир.
#ХУЛОСА:
Ёмғир — Аллоҳ таолонинг буюк раҳмат ва неъматларидан биридир. Расулуллоҳ ﷺ ёмғир ёққанда дуо қилганлари мўминга ҳар бир неъматни зикр ва шукр билан қарши олишни ўргатади. Чунки мўмин табиат ҳодисаларини оддий ҳолат деб эмас, балки Аллоҳнинг қудрати ва раҳмати деб билади.
Ҳақиқий мўмин ёмғирни кўрганда қалбида шукр ва умид уйғонади, дуо билан Роббисига юзланади. Гафлатдаги инсон эса неъматларни оддий нарса деб қабул қилиб, Аллоҳни эслашдан узоқ бўлади.
Демак, мўминнинг ҳаётида ҳар бир ҳолат — ибодат ва зикрга сабабдир. Ёмғирни дуо билан қарши олган инсон Аллоҳнинг раҳматига яқинлашади ва қалбида шукр ҳамда тафаккур зиёда бўлади.