Муҳаммад Ротиб Нобулсий раҳимаҳуллоҳ айтадилар: “Қаҳрамон ота уйга кирганда байрам бўлади. Ёмон ота уйдан чиққанда байрам бўлади.
Энди ўзингиздан бир сўраб кўринг-чи: уйда қолганингизда оила аъзоларинг хурсанд бўлишадими? Шундай экан, оилангиз ва болаларингиз билан муносабатингиз меҳр-муҳаббат алоқасига айлансин».
Хулоса:
Отанинг ҳақиқий буюклиги фақат ризқ топишида эмас, балки оиласига меҳр, хотиржамлик ва бахт улашишидадир. Фарзандлар отасини кўрганда қалби қувонса, уйга кириши раҳмат ва байрамдек ҳис қилинса — бу энг катта ютуқдир.
Қўполлик, ғазаб ва бефарқлик эса уйнинг муҳитини совутади, меҳр ришталарини заифлаштиради.
Демак, азиз биродарим яхши ота — оиласи учун қўрқув эмас, меҳр манбаи бўлган оталардир. Чунки фарзанд қалбида қоладиган энг улуғ тарбия — ота меҳридир.