Ушбу воқеани менга Афғонистоннинг Мисрдаги собиқ элчиси шайх Содиқ Мажийдий айтиб берган эди. Уни зудлик билан муҳим бир вазифани бажариш учун собиқ СССРга юборадилар. У борадиган ерларида ҳалол жонлиқлар сўйилишини аниқ билмагани учун ташвишга тушади ва уйидаги иккита товуқни сўяди. Аёли сафари учун унга сўйилган товуқларни пишириб беради. Тошкентга етиб келганида бир мулла киши меҳмон қилиш уни уйига чақиради. Мажийдий унинг уйига пишган товуқларни олиб боришга хижолат бўлиб турганда йўлда бир муслима аёлнинг фарзандлари билан турганини кўриб қолади. Уларнинг юзидан оч эканлари билиниб турар эди. Уларга товуқларни бериб юборади. Озгина вақтдан кейин у кишига топшириқ ўзгаргани ва ортга қайтиш борасидаги телеграмма етиб келади..
У кишининг мазкур сафари фақат бир иш учун бўлган эди. У ҳам бўлса уйида турган товуқларни пишириш ва уларни тўрт минг мил юриб бориб юқорида айтилган аёл ва болаларига етказиш.
Товуқлар уларнинг ризқи эди..
Ризқларни ўз эгаларига буюк ҳикмати ила етказувчи Аллоҳ таоло ҳар қандай айб ва нуқсондан пок зотдир.
Субҳаналлоҳ...
ХУЛОСА:
Ризқ — фақат инсоннинг ҳаракати билан эмас, балки Аллоҳ таолонинг тақдири ва ҳикмати билан етиб келадиган неъматдир. Баъзан инсон ўзини бир иш учун кетаётгандек ўйлайди, аммо Аллоҳ уни бошқа бир банданинг ҳожатини чиқариш учун сабаб қилиб қўяди.
Бу ҳикоя мўминга шуни ўргатадики, Аллоҳ таоло ризқни ўз эгаларига кутилмаган йўллар билан етказади. Ҳақиқий мўмин ризқ борасида қалбини безовта қилмайди, балки Роббисининг ҳикмати ва тақдирига ишонади. Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса ҳар бир нарсани фақат ўз режаси ва ҳаракати билан боғлайди.
Шунингдек, бу воқеада муҳтожларга меҳр кўрсатиш ва эҳсон қилишнинг баракаси ҳам намоён бўлади. Чунки инсон бирор яхшилик қилса, Аллоҳ уни беҳуда кетказмайди.
Демак, мўмин ризқнинг ҳақиқий Эгаси Аллоҳ эканини унутмайди. У сабабларга амал қилади, аммо қалбини фақат Роббисига боғлайди. Чунки ҳар бир ризқ ўз эгасига Аллоҳнинг буюк ҳикмати билан етиб боради.
Қози қари кампирдан сўради:
-Сенга Аллоҳнинг китоби, Расулуллоҳнинг суннати билан ҳукм қилайми ёки имоми Аъзамнинг гапи биланми?
-Имом Аъзамнинг гапи билан ҳукм қил! Мен сендан кўра у зотнинг Аллоҳнинг китоби, Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи васалламнинг суннатларини яхши билиши ва яхши тушунишларига ишонаман.
Қози хижолат бўлди ва сукут қилди.
ХУЛОСА:
Бу воқеа илм аҳлига бўлган ишонч ва уламоларнинг Қуръон ҳамда суннатни чуқур англашдаги буюк мақомини кўрсатади. Кампирнинг жавоби оддий бўлса ҳам, унда катта ҳикмат бор эди: инсон ҳар бир масалани мустақил англай олмаслиги мумкин, шунинг учун илмли ва тақводор уламоларнинг фаҳмига эргашади.
Ҳақиқий мўмин динни нафси ёки ҳавойи хоҳиши билан эмас, балки Қуръон, суннат ва уларни тўғри тушунган уламолар йўли билан ўрганади. У илм аҳлини ҳурмат қилади ва уларнинг меҳнати ҳамда фаҳми ортида буюк масъулият борлигини англайди. Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса илм аҳлини менсимай, ўз ақлини ҳамма нарсадан устун қўйишга уринади.
Бу ҳикоя яна шуни ўргатадики, камтарлик ва ҳақни тан олиш — илмнинг белгисидир. Қози ҳам кампирнинг сўзидан таъсирланиб, сукут қилди. Чунки ҳақиқат баъзан содда қалблардан чиққан самимий сўзларда намоён бўлади.
Демак, мўминнинг йўли — Қуръон ва суннатни солиҳ уламолар фаҳми билан ушлаш, илм аҳлини ҳурмат қилиш ва ҳақ олдида камтар бўлишдир.
"Муаззин азон ўқиганида самонинг (раҳмат) эшиклари очилади ва ўша пайт қилинган дуолар қабул бўлади. Ким хафагарчилик дучор бўлса ёхуд бошига қийинчилик тушса, дуо қилиш учун муаззиннинг азон ўқиш пайтидан фойдаланиб қолсин"
ХУЛОСА:
Азон вақти — Аллоҳнинг раҳмати ва баракаси нозил бўладиган улуғ фурсатлардан биридир. Шу пайтда қилинган дуоларнинг қабул бўлишига умид катта бўлади.Роббисига яқинлашиш имконияти деб билади.
Ҳақиқий мўмин қийинчилик келганда фақат одамларга эмас, аввало Аллоҳга юзланади. У азон овозини эшитганда қалби уйғониб, дуо ва зикр билан машғул бўлади.
Бу насихат мўминга яна шуни ўргатадики, Аллоҳ таоло бандалари учун раҳмат эшиклари очиладиган махсус вақтларни берган. Ақлли инсон эса бундай фурсатларни ғанимат билиб, дуо, истиғфор ва тавба билан фойдаланади.
Чунки ҳақиқий нажот ва енгиллик фақат Аллоҳнинг ҳузуридандир.
"Фарзандларнинг устига ёғиладиган барака ота-оналарнинг (солиҳ) амаллари сабабидан бўлади. Ота-оналарнинг устига ёғиладиган барака эса фарзандларнинг дуолари сабабидан бўлади"
("Ал-Бидоя ван-ниҳоя" китобидан).
#ХУЛОСА:
Оиладаги ҳақиқий барака — фақат молу дунё ёки кенгчилик билан эмас, балки солиҳ амал, дуо ва тақво билан келади. Ота-онанинг яхши амаллари фарзандларига раҳмат ва барака бўлиб қайтса, солиҳ фарзанднинг дуоси эса ота-онаси учун дунёю охиратда манфаат келтиради.
Ҳақиқий мўмин оиласининг ислоҳи учун аввало ўзини ислоҳ қилишга ҳаракат қилади. Чунки фарзандлар кўпинча ота-онанинг амали, ахлоқи ва дуоларидан таъсирланади. Шунингдек, солиҳ фарзанд ҳам ота-онасига доимо дуо қилиб, уларнинг ҳақларини адо этишга интилади.
Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса баракани фақат дунёвий сабабларда деб билиб, дуо, тақво ва солиҳ амалнинг таъсирини унутади.
Демак, оиладаги бараканинг энг катта сабаби — солиҳ амал, самимий дуо ва Аллоҳга боғланган қалбдир. Чунки бир оиланинг яхшилиги кўпинча бир-бири учун қилинган дуо ва ихлосли амаллар орқали зиёда бўлади.