Ризқингиз (уйланишингиз) вақти келганида, Аллоҳ сизга унинг сабабларини кўрсатиб ва сиз учун унга олиб борувчи барча эшикларни очиб қўяди. Шундай экан, сабр қилинг ва хотиржам бўлинг!
Ўғри бўлиб кириб, амир бўлиб чиқди
Кимга берсам экан, кимга? Ёлғизгина қизимни кимга турмушга берсамикан?
Подшоҳ ҳар куни кечаси тахти устида сукут қилиб, узоқ вақт тафаккур қиларди. Қизининг келажаги, унга муносиб бўлган йигит, азиз куёви ҳақида ўйларди...
Бир кеча вазирни чақирди. Унга бугун тунда масжидга бориб, уйқудан ибодат ва муножотни устун қўядиган бирор йигит бўлса, топиб келишни буюрди.
Ишлари юришмаган бир ўғри эса шу кеча масжиддан бирор жўяли нарса ўғирлаш қасдида келди. Масжид қулфланганини кўриб, девордан ошиб ичкарига кирди. Қўлга илинадиган нарса топаман деб пайпаслаб юрган бир вақтда кимдир эшикни очаётганини эшитиб қолди. Энди нима қилади? Ҳайрон бўлиб қолди. Дарҳол ўзини намоз ўқиётгандек кўрсатди.
Вазир ёрдамчилари билан эшикни очишди. Қарасалар, бир йигит намоз ўқияпти.
Субҳаналлоҳ! Намозга бўлган муҳаббатнинг кучлилигидан эшик берклигини кўриб, бу йигит девордан ошиб ўтибди! — деб ҳайратланишди.
Ўғри қўрққанидан бир намозни тугатиб, яна бошқасини бошларди. Уни кузатиб турганлар эса йигитнинг тақвоси ва ибодатига лол қолиб, тасаннолар айтишарди.
Охири намозни тугатгач, уни саройга олиб кетишди. Ўғри эса нима бўлаётганини тушунмасди. Хаёлида: "Мени кимдир кузатиб, қилмоқчи бўлган ишимдан хабар топган", деб ўйларди.
Саройга етиб келишгач, вазир бўлган ишларни подшоҳга айтиб берди. Подшоҳ йигитни қизи ва ҳатто подшоҳлигига муносиб деб билди.
Бошини қуйи солди. Хижолат бўлди. Ичида ўзига ўзи деди:
Эй Худо! Ёлғондан, сохта ўқиган намозим сабабидан мени валиаҳд қилиб, подшоҳнинг қизини насиб қилдинг. Агар намозимни иймон, ишонч ва ихлос билан ўқиганимда, қандай мукофотлар берган бўлар эдинг?..
ХУЛОСА:
Инсоннинг ризқи, насибаси ва тақдири Аллоҳ таолонинг қўлидадир. Агар бир нарсанинг вақти келса, Аллоҳ унга олиб борадиган сабабларни ҳам яратиб қўяди. Шунинг учун мўмин шошқалоқлик ва безовталик билан эмас, сабр ва таваккул билан яшайди.
Бу ҳикоя инсонга яна бир ҳақиқатни ўргатади: намоз ва ибодатнинг қадри жуда улуғдир. Ҳатто сохта ҳолатда намоз ўқиётгандек кўринган инсон ҳам унинг сабабидан дунёда катта неъматга эришди. Энди ҳақиқий ихлос, иймон ва муҳаббат билан қилинган ибодатнинг ажри қанчалик буюк бўлишини тасаввур қилиш мумкин.
Ҳақиқий мўмин ҳар бир амалини ихлос билан қилишга ҳаракат қилади. У Аллоҳнинг раҳмати кенг эканини билиб, гуноҳдан қайтиш ва қалбини ислоҳ қилишга интилади. Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса неъмат ортидаги ҳикматни англамай, Аллоҳга яқинлашиш имкониятини бой беради.
Демак, мўминнинг вазифаси - сабр қилиш, Аллоҳга ишониш ва ибодатни ихлос билан адо этишдир. Чунки Аллоҳ таоло бандаси учун кутмаган эшикларни ҳам очиб қўйишга Қодир Зотдир.
Дуолар ижобат этилади
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам дедилар:
"Жума кунида бир вақт борки, мусулмон банда ўша вақтда дуо қилса, Аллоҳ таоло унга албатта ижобат қилади".
(Имом Бухорий, Имом Муслим ривояти)
У вақт уламоларнинг сўзларига кўра жума кечаси ёки жума куни асрдан кейин бўлиши эҳтимол қилинади.
Шунинг учун жума кечасида дуо қилиш ниҳоятда улуғ амал ҳисобланади.
Қуръон тиловати, хусусан "Каҳф" сураси
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар:
"Ким жума куни "Каҳф" сурасини ўқиса, у икки жума ораси нур билан ёритилади".
(Имом Ҳоким ривояти)
Шунинг учун "Каҳф" сурасини жума кечаси ёки жума куни ўқиш фазилатли амаллардан саналади.
Салавот айтишнинг фазилати
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар:
"Жума куни ва кечасида менга кўп салавот айтиб туринглар. Чунки сизларнинг салавотларингиз менга етказиб турилади".
(Имом Абу Довуд, Имом Насоий ривояти)
Аллоҳумма солли ъала Муҳаммадин ва ъала али Муҳаммад" каби салавотларни кўпайтириш тавсия қилинади.
Истиғфор ва тавба кечаси:
Жума кечаси қалбни поклаш, гуноҳлар учун истиғфор айтиш ва чин дилдан тавба қилиш учун энг яхши имкониятлардан биридир.
"Жума кечаси нурдир", деганлар уламолар. Чунки бу кеча фазилат, барака ва мағфират кечасидир.
Жума кечаси тавсия этиладиган амаллар:
1 Қуръон ўқиш (айниқса "Каҳф" сураси)
2 Дуо қилиш
3 Салавот айтиш
4 Истиғфор ва тавба қилиш
5 Ота-она ва қариндошлар ҳаққига дуо қилиш
Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:
“Менга жума кунида ва жума кечасида кўп салавот айтинглар, ким шундай қилса, мен унга қиёмат куни гувоҳ ва шафоатчи бўламан”, дедилар (Имом Байҳақий ривояти).