Бир кун Хазрати Умар розияллоҳу анҳудандан сурашди: «Эй Умар! Бу дунёда сендан ҳам қўрқрмасроқ инсон борми?». Хазрати Умар розияллоҳу анҳу жавоб бердилар: «Бор». Яна ўша одам сўради: «Ким у, эй Умар?». Хазрати Умар розияллоҳу анҳу жавоб бердилар:
«У намоз ўқимайдиган инсон!»
Хулоса:Бу ҳикмат инсонга намознинг мўмин ҳаётидаги ўта муҳим ўрни еканини эслатади. Ҳазрати Умар розияллоҳу анҳу каби буюк саҳобийдан ҳам қўрқмаслик мумкин, аммо Аллоҳнинг амри бўлган намозга бепарво бўлиш — жуда хатарли ҳолатдир.
Намоз фақат бир амал эмас, балки банданинг Роббиси билан боғланишидир. Шунинг учун уни кечиктириш ёки тарк этишни хатарли нарса еканини билишимиз керак.
Инсондан қўрқиб, Аллоҳ таолонинг амрини унутиб қўйма. Намозни ҳаётингда , Аллоҳ таоло билан боғланишингнинг энг улуғ белгиларидан бири деб бил.
Аллоҳ таоло намозларимизни вақтида, хушуъ ва ихлос билан адо этишни насиб қилсин.