Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Ҳожилар ва умра қилгувчилар Аллоҳ азза ва жалланинг меҳмонидирлар. Дуо қилсалар ижобат қилади, истиғфор айтсалар, уларни мағфират қилади", дедилар.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу ривояти, Ибн Можа ва Табароний
"Авсат"ида келтирганлар.
Хулоса
Бу ҳадис ҳаж ва умранинг нақадар улуғ ибодат эканини ва бу сафарга чиққан кишиларнинг Аллоҳ таоло ҳузуридаги юксак мақомини баён қилади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам уларни Аллоҳнинг меҳмонлари деб атадилар. Бу эса ҳожи ва умра қилувчилар учун буюк шараф ва улкан башоратдир.
Аллоҳнинг меҳмони бўлган инсоннинг дуоси қабул бўлишига, истиғфори эса мағфират қилинишига умид қилинади. Шунинг учун ҳаж ва умра сафарида бўлган киши ихлосини мустаҳкамлаб, дуо, истиғфор ва ибодатни кўпайтириши лозим.
Мўмин ҳаж ва умрани Аллоҳнинг розилиги учун адо этади, бу муборак сафарнинг ҳар бир лаҳзасини ғанимат билади ва дуоларини кўп қилади. Бу неъматга эришган инсон дуо ва истиғфорни кўпайтириб, қалбини поклаб қайтса, унинг сафари ҳақиқий саодат сафарига айланади.
Аллоҳ таоло барчамизга Байтуллоҳни зиёрат қилишни насиб этсин, ҳаж ва умра ибодатларимизни қабул қилсин, дуоларимизни ижобат, истиғфорларимизни эса мағфиратга сабаб қилсин. Омин.
Бахт-саодат ўзимиз эга бўлмаган нарсаларни қўлга киритиш эмас. Ҳақиқий бахт мавжуд нарсаларимизнинг қадр-қимматини идрок қилиб, англаб етишдир.
📚 "Саодатга етакловчи ҳикматлар" китобидан
Хулоса
Бу ҳикмат ҳақиқий бахтнинг манбаи ташқи бойлик ёки тугамас орзулар эмас, балки қаноат ва шукр эканини ўргатади. Инсон доимо ўзида йўқ нарсаларни ўйлаб яшаса, қўлидаги беҳисоб неъматларнинг қадрига етмайди. Ҳолбуки, соғлик, иймон, оила, хотиржамлик ва ҳалол ризқ каби неъматлар энг катта бойликлардандир.
Қалб қаноат ва шукр билан тўлса, инсон оз неъмат билан ҳам бахтли яшайди. Аммо нафснинг орзу-ҳавасига эргашган одам эса қанча мол-мулкка эга бўлмасин, барибир ўзини камбағал ҳис қилади.
Мўмин Аллоҳ берган неъматларнинг қадрига етади, шукр қилади ва қаноат билан яшайди.
Ҳақиқий бахт бойликнинг кўплигида эмас, балки қалбнинг қаноати ва Аллоҳ берган неъматларга шукр қилишдадир. Ким борига шукр қилса, Аллоҳ унинг неъматига барака ато этади ва қалбини саодат билан тўлдиради.
Аллоҳ таоло бизларни қаноатли, шукрли ва ҳар бир неъматининг қадрига етадиган бандаларидан қилсин. Омин.
Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Бир киши Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб: «Мен жиҳодга боришга қизиқаман. Лекин унга қодир эмасман», деди.
Шунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Ота-онангдан бирортаси қолганми?» — дедилар. У: «Онам бор», деди. «Ундоқ бўлса, онанг ҳақида Аллоҳдан қўрққин. Агар шу ишни қилсанг, ҳаж, умра ва жиҳод қилгандек бўласан. Агар онанг чақирса, Аллоҳга тақво қилиб, унга яхшилик қил», дедилар».
"Ал-адаб ал-муфрад асарида ота-онага
яхшилик қилиш баёни" китоби 37 бет
Хулоса
Бу ҳадис ота-онага яхшилик қилишнинг Исломдаги юксак ўрнини баён қилади. Кўпчилик катта савобли амалларни орзу қилади. Лекин Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам шуни ўргатдиларки, агар инсон ота-онасига, айниқса онасига ихлос билан хизмат қилиб, унинг ҳаққини адо этса, буюк ибодатларнинг савобига эришиши мумкин.
Онага яхшилик қилиш оддий одоб эмас, балки Аллоҳнинг розилигига элтувчи энг улуғ амаллардан биридир. Унинг хизмати, дуосини олиш ва кўнглини оғритмаслик мўмин учун катта бахт ва охират захирасидир.
Мўмин ота-онасини неъмат деб билади, уларнинг хизматини ғазаб ёки малол билан эмас, муҳаббат ва эҳтиром билан адо этади.
Ота-онага хизмат қилиш — жаннатга элтувчи энг яқин йўллардан биридир. Ким уларнинг розилигини қозонса, Аллоҳнинг розилигига эришади. Шунинг учун ота-онанинг дуосини ғанимат билинг, уларнинг хизматида бўлишни эса буюк саодат деб қабул қилинг.
Аллоҳ таоло бизларни ота-онамизга эҳсон қиладиган, уларнинг ҳаққини адо этадиган ва дуоларига сазовор бўладиган солиҳ фарзандлардан қилсин. Ҳаётдан ўтган ота-оналаримизни Ўзининг кенг раҳмати билан мағфират қилсин, тирикларига эса сиҳат-саломатлик ва барака ато этсин. Омин.