Телеграм канал «Irshod.uz | Rasmiy kanal»

#Таҳлилнома | Ўзбек ҳожиларидан халқ фаровонлиги, ватан равнақи, давлат раҳбари ҳаққига қилинган дуолар!

✅ Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Матбуот хизмати

#Ибрат #фазилат


Аллох айтаркан сен сұра мен ижобат Қиламан Дуо вақтида яқинларимизни   унитмайлик...

Бизни дуоларида эслайдиганларга жаннатингни ҳадя қил, Роббим!

ХУЛОСА:
Дуо — мўминнинг Роббиси билан бўлган энг самимий боғланишидир. Аллоҳ таоло бандаларини Ўзидан сўрашга чақириб, дуоларга ижобат қилишини ваъда қилган. Шунинг учун мўмин дуо қилганда нафақат ўзини, балки яқинлари, дўстлари ва барча мусулмонларни ҳам эслайди.
Ҳақиқий мўминнинг қалби меҳр ва муҳаббатга тўла бўлади. У ўзини дуода эслаган инсонларни қадрлайди ва улар учун ҳам хайрли дуолар қилади.
Демак, мўминнинг гўзал сифатларидан бири — бошқаларни ҳам дуосида унутмаслигидир. Чунки бир-бири учун қилинган самимий дуолар қалбларни яқинлаштиради ва Аллоҳнинг раҳматига сабаб бўлади.

"Коҳ Ота" жоме масжиди имом-хатиби Устоз
Абдуҳаким домла Пирназаров

✅ Дўстларингизга ҳам улашинг!!!

https://t.me/irshooduz

#РАСУЛУЛЛОҲ ﷺ НИНГ ГЎЗАЛ СИФАТЛАРИ (6) 2.

Ким одамларни Аллоҳнинг йўлидан адаштириб, У Зотга нисбатан ёлғон тўқиса, у Аллоҳнинг ғазабига учрайди ва дунё ҳаётида хору зор бўлади. Бу ҳақиқат асрлар бўйи исботини топиб, давом этиб келмоқда ва бундан кейин ҳам давом этаверади. Аллоҳ таоло оят давомида: “Қиёмат куни унга куйдириш азобини
тоттирамиз", дейди. Ҳақиқий расволик ва шармандалик мана шудир.

Ибратли нукталар:

Аллоҳ таоло Нур сурасида айтганидек: "Аллоҳ хоҳлаган одамни Ўзнурига ҳидоят қилур”. Демак, банда шу нурга талпинар экан, албатта, Аллоҳ таоло унга ҳидоят беради. Бу нурга етиш эса ҳаммага ҳам насиб этмайди. Нур сурасининг 40-оятида Аллоҳ таоло айтади: “Кимга Аллоҳ нур (иймон) бермаса, бас, унинг учун (ҳеч қандай) нур бўлмас". Чунки Аллоҳнинг нуридан бошқа нур йўқ. Шунинг учун Аллоҳнинг нуридан маҳрум бўлганлар зулматлар ичида қолган кимсалар кабидир.

Софф сурасининг 8-оятида айтилади:

يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

"Улар Аллоҳнинг нурини (яъни Исломни) оғизлари (яъни беҳуда гаплари) билан ўчирмоқчи бўлурлар. Аллоҳ эса гарчи кофирлар истамасалар-да, Ўз нурини (яъни Динини) тўла (яъни ҳар тарафга) ёйгувчидир".

Аллоҳ таоло, гарчи кофирлар ёмон кўрсалар-да, Ўз нури-ни комил қилишни, яъни ҳар тарафга ёйишни истайди. Алҳам-дулиллаҳ, бутун ер юзига Ислом нури етди. Ер юзидаги ҳам-ма миллатларнинг тилига Қуръони Каримнинг маънолари таржима қилинган. Фақат Аллоҳ таоло инсонларга, тўғрироғи, мусулмонларга бу нурни янада мунаввар қилиб, ҳамма тарафга ёйишни боғлаб қўйган. Бу нурдан қувват олувчилар қанчалик камайса, жаҳолат шунчалик кучаяди, фитна авж олади. Бу нурни ёйишни мақсад қилганларнинг ҳаракатига қараб, Аллоҳ таоло уларга қувват, мадад, кўмак беради. Бу эзгу мақсад йўлидаги натижага эса инсониятга Аллоҳ тарафидан нурли чироқ қилиб юборилган пайғамбари Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламга изма-из эргашиш билан эришилади.

"Коҳ Ота" жоме масжиди имом-хатиби Устоз
Абдуҳаким домла Пирназаров

✅ Дўстларингизга ҳам улашинг!!!

https://t.me/irshooduz

#РАСУЛУЛЛОҲ ﷺ НИНГ ГЎЗАЛ СИФАТЛАРИ (6)

Мунир, Сирож, Нурул Мубин

مُنِيرٌ سِرَاجٌ, نُورٌ الْمُبِينٌ

"Мунир", "Сирож”, “Нурул мубин" тушунчалари “нур” сўзи англатган маъно билан боғлиқ бўлгани учун уларни биргаликда изоҳлаймиз. “Нур” сўзи ўзи ёришиб кўриниб турувчи ва ўзга нарсаларни ҳам ёритиб кўрсатувчи маъносини англатади. Аллоҳ таоло Шўро сурасининг 52-оятида айтади:

وَكَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِّنْ أَمْرِنَا مَا كُنتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلَكِن جَعَلْنَاهُ نُورًا تَهْدِي بِهِ مَنْ نَّشَاء مِنْ عِبَادِنَا وَإِنَّكَ لَتَهْدِي إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ

"Ана шунга ўхшаш, сенга Ўз амримиздан бир руҳни ваҳий қилдик. Китоб нималигини ҳам, иймон нималигини ҳам идрок қилмас эдинг. Лекин уни бир нур қилдикки, у билан бандаларимиздан кимни хоҳласак, ҳидоят қилурмиз. Албатта, сен тўғри йўлга ҳидоят қилурсан".

"Лекин уни бир нур қилдикки, у билан бандаларимиздан кимни хоҳласак, ҳидоят қилурмиз", яъни жоҳилият зулматларидан Ислом иймон ёруғлигига чиқарамиз.

Аҳзоб сурасининг 46-оятида: وَدَاعِيًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُّنِيرًا

"Ва Ўз изни ила Аллоҳга даъват қилгувчи ҳамда нурли чироқ қилиб юбордик".

Аллоҳ субҳонаҳу ва таоло Ўз пайғамбарига, у зотни нурли чироқ қилиб юборганини ва шу нур орқали хоҳлаган бандасини ҳидоят қилишини айтади.

Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам жоҳилият зулмат-ларидаги нурли чироқдир, яъни зулматлар ичида йўлини то-полмай, уриниб-суриниб юрган кишиларни Исломнинг ёруғ йўлига бошловчи нурли чироқдир.

Юқорида келтирилган оятда айтилди: "Сенга Ўз амримиздан бир руҳни ваҳий қилдик. Сен ундан аввал Китоб нималигини ҳам, иймон нималигини ҳам идрок қилмас эдинг". Ваҳий келиши арафасидаги дунё оламига бир назар ташлайлик. Ер юзида ягона пок қалб эгаси бўлган Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам жоҳилият зулматидаги ноҳақлик, фиску фужур ва бошқа разилликлардан четланиб, Макка яқинидаги тоғда, Ҳиро номли кичик бир ғорда узлат қилиб, шундай ўйга чўмган эди: "Инсон қандай қилиб жоҳилият зулматларидан нурга чиқиши мумкин?" Бутун инсоният тақдирини ўзгартирадиган бу савол шу даражада жиддий эдики, Пайғамбаримиз бу мунаввар ғам ташвишида ўзлари билмаган ҳолда бўлажак улкан ҳодисаларга тайёргарлик кўрар эдилар.

Ана шундай вақтда инсониятни Ўз Қудрати ила яратиб, уларнинг жабр-ситам, зулму ноҳақликларига ва хато-камчи-ликларига қарамай, пайғамбарлар юбориб, китоблар нозил қилиб, тарбиялаб келаётган Аллоҳ таоло Ўзининг энг охирги пайғамбарини юбориш, энг сўнгги Китобини нозил қилиш, энг сўнгги, мукаммал шариатини жорий қилишни ирода қилган пайт келди.

Аллоҳ таоло Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва салламни Оламларга нур қилиб юборди. У зоти муборакда умуман соя бўлмаган, қаерда юрсалар соялари ерга тушмаган. У зот ўзлари нур бўлганларидек, иймонлари, қалблари, ҳуснлари, ҳилмлари, маърифатлари, фазилатлари, тақволари ҳаммаси нур бўлган.
Пайғамбар алайҳиссаломнинг барча жисмлари нур билан бурканган бўлиши билан бирга, у зот бобаракотга нурли Китоб, яъни Қуръон ҳам нозил бўлди. Бахтли инсонлар бу Нурга талпиниб, ундан баҳра олиб, дунё ва Охират саодатига етадилар. Бадбахтлар эса бу Нурдан узоқлашиб, дунёда ҳам, Охиратда ҳам хор бўладилар.

Ҳаж сурасининг 8-оятида айтилади:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يُجَادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَلَا هُدًى وَلَا كِتَابٍ مُّنِيرٍ

"Одамлардан Аллоҳ ҳақида илмсиз (ҳолда), ҳидоятга ёки нурли китобга эга бўлмасдан туриб тортишадиганлари бор".

Тортишадиган одамнинг йўлини ёритиб турувчи китоби бўлиши керак. Китоби йўқ кимса Аллоҳ ҳақида тортишар экан, ўзи ҳам адашади, ўзгаларни ҳам адаштиради. Аллоҳ таоло улар ҳақида кейинги оятда айтади:

ثَانِيَ عِطْفِهِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ لَهُ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَنُذِيقُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَذَابَ الْحَرِيقِ

"Аллоҳнинг йўлидан адаштириш учун, бўйнини булқаб (тортишар). Унга дунёда расволик бор. Қиёмат куни унга куйдириш азобини тоттирамиз".

Демак, у нобакор инсоннинг бўйнини чўзиб, такаббурлик қилиб, билимсиз ҳолда Аллоҳ ҳақида тортишишдан мақсади одамларни Аллоҳ йўлидан адаштиришдир. Шу қилгани учун: .

"Унга дynëдa pacвoлik бop لَهُ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ

#Ҳадиси_шариф

“Ким дуосининг мустажоб бўлишини ва ғам-ташвишдан қутулишни истаса, ёрдамга муҳтожларга ёрдам берсин”.
*Имом Аҳмад ривояти.

ХУЛОСА:
Инсонларга ёрдам бериш — фақат дунёвий яхшилик эмас, балки дуоларнинг ижобати ва ғам-ташвишларнинг кетишига сабаб бўладиган улуғ амалдир. Чунки муҳтожнинг ҳожатини чиқарган инсонга Аллоҳ таоло ҳам Ўз раҳмати ва ёрдамини насиб қилади.
Ҳақиқий мўмин фақат ўзини эмас, бошқаларнинг дардини ҳам ўйлайди. У муҳтожларга ёрдам бериш, ғамгинларнинг кўнглини кўтариш ва инсонларга енгиллик беришга ҳаракат қилади. Мунофиқ ёки худбин инсон эса фақат ўз манфаатини кўзлаб, бошқаларнинг ҳолидан бехабар бўлади.
Демак, мўминнинг қалби раҳм-шафқат билан тирик бўлади. Ким инсонларга яхшилик қилса, Аллоҳ унинг дуосини ижобат қилиб, қийинчиликларига енгиллик беради. Чунки бандага қилинган яхшилик — Аллоҳнинг розилигига олиб борувчи энг гўзал йўллардандир.

"Коҳ Ота" жоме масжиди имом-хатиби Устоз
Абдуҳаким домла Пирназаров

✅ Дўстларингизга ҳам улашинг!!!

https://t.me/irshooduz

#Ибратли_ҳикматлар #Ибрат

Ибн Касир ўзининг «Ал-Бидоя ван-Ниҳоя» асарида шундай дейди:

Ҳорун ар-Рашиднинг Аҳмад исмли ўғли бўлган.
Тарихчилар уни Аҳмад ас-Сабтий деб аташган.

Бунга сабаб — у шанба куни қўли билан меҳнат қилиб, топган озгина даромадини ҳафтанинг қолган кунларида тирикчиликка сарфлаб, қолган вақтларини ибодат билан ўтказгани эди.
Шу боис у шу куняси билан танилган. Аҳмад ас-Сабтий Боғдодни тарк этиб, ҳеч кимга — ҳатто ўзининг Амирул-муъмининнинг ўғли эканини ҳам билдирмасдан — Басрага йўл олди.
У фақат шанба куни ишларди. Касби — лойдан девор қуриш (бинокорлик) эди. Ҳафтанинг қолган кунларини эса Аллоҳ таолога ибодат қилишга бағишларди. Унга иш буюртма қилганларга шундай шарт қўярди: пешин ва аср намозлари азон қилинганда, намоз ўқиши учун етарли вақт беришлари шарт.
Аҳмад ас-Сабтий Басрада жуда камтарин уйда яшарди. Уйида эскигина бир чопон ва хурмо пўслоғидан ясалган ёстиқдан бошқа ҳеч нарса йўқ эди.
Унинг бир дўсти бўлиб, кимдир девор ёки бошқа нарса қурмоқчи бўлса, Аҳмадга иш топиб келарди.

Бир шанба куни ўша дўсти ишчилар тўпланадиган жойга бориб, у билан девор қуриш ҳақида келишмоқчи бўлди, лекин Аҳмадни топмади. Ишчилардан сўраб кўрса, «анча вақтдан бери келмаяпти», дейишди.
Шундан сўнг у Аҳмаднинг уйини қидириб топди. Уйга кирса, Аҳмад ўлим тўшагида ётар эди. Аҳмад унга бир узук бериб, шундай деди:
«Мени кафанлаб, дафн этганингдан кейин, шу узукни Боғдоддаги Амирул-муъмининга олиб бор. Унга: “Бу узукнинг эгаси сенга айтади:
ўз мастлигинг (дунё ғофиллиги) ичида ўлиб қолишдан эҳтиёт бўл, акс ҳолда пушаймон бўласан, аммо у пайтда пушаймонлик фойда бермайди.
Аллоҳ таолонинг ҳузуридан дунё манфаатлари томон бурилиб кетишдан сақлан.
Чунки сен ҳозир эгаллаб турган нарсалар агар бошқаларга ҳам абадий қолганида, сенга етмас эди. Албатта, у нарсалар сендан кейин бошқаларга ўтади.
Сенга аввалгилар ҳақидаги хабар етиб келган-ку…” — деб айт."

Шуларни айтиб, у 184-ҳижрий йилда (милодий 800 йиллар атрофи) Роббисига жон таслим қилди.

Орадан вақт ўтиб, бир куни Ҳорун ар-Рашид амирлик қасрида ўтирганида, бир киши қабул сўради. Ижозат берилгач, у муҳим иш учун ёлғиз қолишни сўради. Ҳорун ар-Рашид дарҳол қасрни бўшатди.
Шунда у киши узукни чиқариб берди. Ҳорун ар-Рашид узукка қараши билан уни таниди ва сўради:
— Бу узукнинг эгаси қаерда?
У киши: — Вафот этди, эй Амирул-муъминин, — деди ва Аҳмаднинг айтган васиятини, унинг фақат шанба куни бир дирҳам ва бир дониқ эвазига ишлаб, қолган кунларда ибодат билан машғул бўлганини айтиб берди.
Бу гапларни эшитган Ҳорун ар-Рашид қаттиқ йиғлаб юборди ва деди:
— Аллоҳ таолога қасамки, сен мени насиҳат қилдинг, эй ўғлим…
У қаттиқ ҳўнграб йиғларди. Кейин бошини кўтариб сўради:
— Унинг қабрини биласанми?
— Уни ўзим дафн қилганман, — деди у киши.
Шунда Амирул-муъминин Басрага сафарга тайёргарлик кўришни буюрди. Қабрга етиб келгач, у қаттиқ йиғлади ва деди:
— Аллоҳ раҳмат қилсин, у дунё зийнатларидан юз ўгириб, фақат қўли меҳнати билан яшашни танлади, дунёни эса бизга қолдирди…
Аллоҳ таоло Аҳмад ас-Сабтий — зоҳид ва обид бандасидан рози бўлсин.

ХУЛОСА:
Бу ҳикоя инсоннинг қадри насаб, мол ёки мансаб билан эмас, балки тақво, ихлос ва Аллоҳга бўлган яқинлиги билан ўлчанишини ўргатади. Аҳмад ас-Сабтий раҳимаҳуллоҳ подшоҳнинг ўғли бўлса ҳам, дунё зийнатига берилмади. У ҳалол меҳнат қилиб, қолган вақтини ибодат ва охират учун сарфлади.
Ҳақиқий мўмин дунёнинг ўткинчилигини англаб яшайди. У молу мансабга эмас, Аллоҳнинг розилигига интилади. Қалбини дунё мастлигидан асраб, ҳар бир куни охиратга тайёргарлик билан ўтади. Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса дунё лаззатларига алданиб, охиратни унутиб қўяди.
Бу ҳикоя яна шуни кўрсатадики, чин ихлосли инсоннинг ҳаёти ва ҳатто вафотидан кейинги насиҳати ҳам қалбларни титратади. Ҳатто буюк подшоҳ бўлган Ҳорун ар-Рашид ҳам ўғлининг ихлоси ва зоҳидлигидан таъсирланиб йиғлади.
Демак, ҳақиқий бойлик — дунёга эгалик қилиш эмас, Мўмин учун энг улуғ шараф — ҳалол меҳнат, ихлосли ибодат ва Роббисининг розилигига эришишдир.

"Коҳ Ота" жоме масжиди имом-хатиби Устоз
Абдуҳаким домла Пирназаров

✅ Дўстларингизга ҳам улашинг!!!

https://t.me/irshooduz

#Ҳадиси_шариф #Ҳикмат #Ибрат


4 НАРСАДАН ПАНОҲ СЎРАНГ

Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам дуода: "Аллоҳим! Мен сендан қабр азобидан, дўзах азобидан, тириклик ва ўлим фитнасидан ва Масийҳ Дажжолнинг фитнасидан паноҳ сўрайман", дер эдилар.

Имом Муслим ривоят қилган лафзда бундай дейилади: "Сизлардан бирингиз охирги ташаҳҳудни тамомлагач тўрт нарсадан: жаҳаннам ва қабр азобидан, ҳаёт ва мамот фитнасидан ва Дажжол фитнасининг ёмонлигидан паноҳ сўрасин".

ХУЛОСА:
Расулуллоҳ ﷺнинг ушбу дуолари мўминга инсон ҳаётидаги энг катта хавфлардан огоҳ бўлишни ўргатади. Қабр азоби, жаҳаннам азоби, ҳаёт ва ўлим фитналари ҳамда Дажжол фитнаси — инсоннинг иймонига хавф соладиган буюк синовлардир. Шунинг учун Пайғамбаримиз ﷺ улардан Аллоҳга паноҳ сўрашни таълим бердилар.
Ҳақиқий мўмин нафақат дунё ташвишларидан, балки охират азобидан ҳам қўрқади. У ҳар намозида Роббисига илтижо қилиб, иймонини сақлаш ва фитналардан омон қолишни сўрайди. Мунофиқ ёки ғафлатдаги инсон эса фақат дунё хавфлари ҳақида ўйлаб, охират синовларини унутиб қўяди.
Демак, мўминнинг нажоти — Аллоҳга доимо муҳтожлигини ҳис қилиб яшаш, дуо ва тавба билан Унга юзланишдадир. Чунки инсонни фитна ва азоблардан сақлаб қолувчи ягона Зот — Аллоҳ таолодир.

"Коҳ Ота" жоме масжиди имом-хатиби Устоз
Абдуҳаким домла Пирназаров

✅ Дўстларингизга ҳам улашинг!!!

https://t.me/irshooduz