«Бир куни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам уйларидан чиқиб, масжидга кирдилар ва у ерда икки гуруҳга дуч келдилар: бири, Қуръон ўқиб, Аллоҳ таолога дуо қилишса, иккинчиси, илм ўрганиб, уни таълим беришарди. Шунда Набий соллаллоҳу алайҳи ва саллам “Ҳаммалари яхшилик узрадир. Булар Қуръон ўқиб, Аллоҳга дуо қилишмоқда, Аллоҳ хоҳласа (улар сўраган нарсани) беради ёки хоҳласа (ундан) уларни маҳрум қилади. Мана булар эса илм ўрганиб, уни таълим беришмоқда. Мен фақат муаллим қилиб юборилганман, дедилар-да, уларнинг мажлисига қўшилдилар”».
الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا
Мол-мулк, фарзандлар дунё ҳаётининг зийнатидир.
Пул билан яшаш қулай.
Фарзандлар билан ҳаёт тотли.
Аммо оятнинг нозик таъбирига боқинг: «зий-натидир» дейилмоқда, «қиймати» эмас.
Инсон қалбидаги маърифати билан инсон, қў-лидаги нарсалари билан эмас.
У меҳр-шафқати билан инсон, қаҳру зулми би-лан эмас.
Қоруннинг бойлигига ҳавас қилиб, уни ер ют-гандан сўнг кўзи очилган одамлар каби бўлманг.
Ҳақиқатни эртароқ англанг.