«Тасаввур қилинг, сизни илон чақиб олди...
Ўзингизга биринчи ёрдам кўрсатиб, заҳарга қарши муолажа қилишга шошилиш ўрнига, илонни ушлаш билан овора бўласиз — нега чаққанини тушуниш ва унга бу муомалага лойиқ эмаслигингизни исботлаш учун.
Энди...
Буни қайтадан ўқиб чиқинг.
Психологик жиҳатдан олганда, тушунишга ва оқлашга ҳаддан ташқари берилиш тузалиш (шифо топиш) жараёнини секинлаштирадиган механизмга айланиши мумкин.
Ҳар бир озор тушунтиришни талаб қилмайди,
ҳар бир жароҳат муҳокамага муҳтож эмас.
Баъзида ҳикмат тушунишда эмас...
балки аввало ўзингизни қутқариб қолишдадир.
«Инсон ҳар куни 24 соатлик умр неъматини олади. Аммо бу неъматнинг қайтарилиши йўқ. Уйқуга вақт топамиз, телефонга соатлар ажратамиз, иш ва суҳбатларга умримизни сарфлаймиз. Лекин қалбимизга ҳаёт берадиган Қуръон учун қанча вақт ажратяпмиз?
Бир кун келиб умримизнинг сўнгги “чеки” чиқади. Ўшанда сарфланган вақтни қайтариб ҳам, қайтадан яшаб ҳам бўлмайди.
Умр - қайтарилмайдиган неъмат.
Вақт - қайта берилмайдиган омонат.
Қуръонга ҳам ҳар куни улуш ажратайлик.
Чунки маҳсулот қайтарилиши мумкин, аммо ўтган умр қайтарилмайди, фақат ҳисоби сўралади...»
🌙 Муҳаммад соллоллоҳу алайҳи васалламнинг насаби шарифлари
1. Муҳаммад соллоллоҳу алайҳи васаллам
2. ибн Абдуллоҳ
3. ибн Абдулмуттолиб
4. ибн Ҳошим
5. ибн Абдуманоф (Муғийра)
6. ибн Қусай (Зайд)
7. ибн Килоб
8. ибн Мурра
9. ибн Каъб
10. ибн Луай
11. ибн Ғолиб,
12. ибн Фиҳр (лақаби Қурайш)
13. ибн (Қайс) Молик
14. ибн Назр
15. ибн Кинона
16. ибн (Омир) Хузайма
17. ибн Мудрика
18. ибн Илёс
19. ибн Музар
20. ибн Низар
21. ибн Маъадд
22. ибн Аднон.
Аднон Исмоил алайҳиссаломнинг насабидан экани собит бўлган.
САРҲУШ ОДАМ ВА ВАЛИЙ СУҲБАТИ - АЛЛОҲ ҚОДИРМИ?
Шайх Абдулқодир Жийлоний ҳазратлари бир куни кўчада шоигрдлари билан кетаётса олдидан, ичкиликка мубтало бўлган бир киши, оёқда тик тура олмас даражада, сарҳуш ҳолда турибди. Абдулқодир Жийлоний ҳазратлари унга норози кайфиятда бир қараган эди, у сарҳуш одам: «Эй Абдулқодир! Қодир эмасми?» деди. Шайх бир оз сукут қилиб: «Ҳа, Қодир!» деди. Сарҳуш одам яна: «Қодир эмасми?» деган эди, шайх: «Ҳа, Қодир!» деди. Учунчи бор сарҳуш одам: «Қодир эмасми?» деган эди, шайх: «Ҳа, Қодир!» дедида ва йиғлаб саждага йиқилди. Шайх бир оз вақт сажда қилиб турганидан сўнг бошини кўтарди ва йўлида давом этди. Бу ҳолатдан ҳеч нарсани тушунмаган шогирдлари: «Эй Устоз! Биз ҳеч нарса тушунмадик» дейишди. Шунда Шайх Абдулқодир Жийлоний ҳазратлари: «Мен бу сарҳуш одамнинг маст-аласт бўлиб юришидан норози бўлиб унга қараган эдим, у менинг норозилигимни билиб «Эй Абдулқодир! Мағфирати тоғлардан баланд Аллоҳ менинг бу ҳолимни кечиришга Қодир эмасми?» деди, мен «Ҳа, Аллоҳ сенинг бу ҳолингни кечиришга Қодир» дедим. У яна мендан: «Эй Абдулқодир! Аллоҳ мени сенинг ўрнингга қўйишга Қодир эмасми?» деди. Мен «Ҳа, Аллоҳ сени менинг ўрнимга қўйишга Қодир» дедим. Аммо бу сарҳушнинг учунчи саволи мени қўрқитди. У: «Эй Абдулқодир! Аллоҳ сени ҳам мен каби, бурни ерга судраладиган ароқхўр қилиб қўйишга Қодир эмасми?» деди. Мен: «Ҳа, Қодир» дедим ва бу сарҳуш ҳақида хаёл қилган хатомни тузатиш учун ва Аллоҳ мени ҳам унинг ҳолига солиб қўйишидан қўрқиб сажда қилдим» деган экан. Қиссадан ҳисса чиқаришни ўзингизга қолдирдик!