«Ким беш вақт намозни ўз вақтида адо этиб, шунда бардавом бўлса, Аллоҳ таоло уни тўққизта неъмат ила икром қилади:
1. Аллоҳ уни яхши кўради.
2. Бадани соғлом бўлади.
3. Фаришталар уни қўриқлайди.
4. Ҳовлисига барака ёғилади.
5. Юзида солиҳларнинг белгиси зоҳир бўлади.
6. Қалби мулойим бўлади.
7. Сирот кўпригидан чақмоқ чаққанидек (тез) ўтади.
8. Дўзахдан нажот топади.
9. Хавф ва ғам-ғуссаси бўлмаган кишилар билан бирга (жаннатда) ёнма-ён туради».
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Албатта, бу умматда таҳоратда ва дуода ҳаддан ошувчи қавмлар бўлади».
Абу Довуд ривояти.
Муновий айтади: «Дуода ҳаддан ошиш — чегарадан чиқишдир. Масалан, жоиз бўлмаган нарсани сўраб дуо қилиш, овозни керагидан ортиқ баландлатиш ёки ўзини қийнаб (сунъий) қофияли сўзлар тузиш. “Файзул Қодир”дан.
Ҳофиз ибн Ҳажар айтади: «Дуода ҳаддан ошиш овозни эҳтиёждан ортиқ баланд кўтариш билан ёки... асарларда (саҳиҳ манбаларда) келмаган нарсаларни сўраб дуо қилиш билан содир бўлади. Айниқса, қайтариқ келган ишлар: сунъий қофиябозлик қилиш ва буюрилган дуоларни тарк қилиш каби». “Фатҳул Борий”дан.
Асмаъий айтадилар: «Саҳройи араблар маконига борган эдим. У ерда бир эр-хотинни учратдим. Хотин гўзал, эри эса хунук эди. Хотиндан: «Мана шундай кишининг қўл остида яшашга қандай рози бўлдинг?» деб сўраган эдим, у: «Яхшилаб эшитиб ол, эҳтимол эрим ўзи билан Яратувчиси – Аллоҳ орасини яхши қилгандир-у, мени унга мукофот қилиб бергандир. Эҳтимол, мен осийлик қилгандирман-у, уни менга жазо қилиб бергандир», деди.