Сулаймон ва шайтонлар
Сулаймон алайҳиссалом замонида шайтонлар осмонга чиқиб, фаришталарнинг гапларини эшитиб олар эдилар.
Бу гаплар фаришталар ўртасида инсонлар ҳақида бўлар эди:
— кимнинг вафоти,
— ризқ тақсимоти
ва бошқа ғайбий ишлар ҳақида.
Шайтонлар бу гапларни эшитиб, ерга тушиб, уларни Банӣ Исроил коҳинларига етказишарди.
Шу даврда одамлар орасида “шайтонлар ғайбни билади” деган гаплар тарқалди. Коҳинлар бу хабарларни одамларга етказар, айтилган гаплар эса кўпинча тўғри чиқарди.
Натижада одамлар бу гапларга шунчалик ишониб кетишдики, ҳатто Аллоҳ томонидан туширилган Забурга бўлган ишончларидан ҳам устун қўя бошладилар.
Ҳатто Забурни тарк этиб, унинг ўрнига шайтонларнинг гапларини қабул қилишди.
Одамлар шайтонларнинг гапларини китоб қилиб ёза бошладилар ва ўша китоблар Аллоҳнинг китобининг ўрнига асосий манбага айланди.
Бу хабарлар Сулаймон алайҳиссаломга етиб борди, яъни:
шайтонлар осмонга чиқиб, фаришталардан гап эшитиб, ўзларини ғайбни билувчи қилиб кўрсатмоқда, деган гаплар.
Сулаймон алайҳиссалом бундан қаттиқ ғазабландилар ва шайтонларни қаттиқ жазоладилар.
У киши аскарларини юбориб, шайтонларнинг гаплари ёзилган барча китобларни йиғдирди.
Сўнгра бу китобларни бир сандиққа жойлаб, ўз тахти остига кўмдирди.
Кейин одамларга шундай дедилар:
“Кимки ‘шайтонлар ғайбни билади’ деса, унинг бўйнини синдираман!”
Ва шайтонларни ҳам огоҳлантирдилар:
ким бу сандиққа яқинлашса, ёниб кетади.
Шайтонлар эса бу ишдан кейин Сулаймон алайҳиссаломга нисбатан қаттиқ нафрат ва ғазабга тўлдилар.
Улар билар эдиларки, Аллоҳ Сулаймонга улкан қудрат берган —
уларни бўйсундириш, жазолаш ва ҳукм қилиш имконини берган.
Шайтонлар Сулаймонга бўйсунар эдилар, аммо унинг даъватига иймон келтирмас эдилар.
Улар фақат қўрқув сабабли итоат қилар эдилар.
Йиллар ўтди.
Одамлар ва коҳинлар шайтонлар гапларини аста-секин унута бошладилар.
Сулаймон алайҳиссалом вафот этгандан кейин, узоқ йиллар ўтиб, бу воқеани биладиган олимлар ҳам камайиб кетди.
Бир куни Баний Исроил орасига бир бегона киши келди.
Аслида у инсон суратидаги шайтон эди.
У деди:
“Мен сизларга улкан хазина ҳақида хабар бераман. Агар уни топсангиз, дунёда энг қудратли бўласизлар.”
Улар сўрашди:
“Қандай хазина?”
Шайтон айта бошлади:
“Сулаймон пайғамбар эмас, балки сеҳргар эди. У сеҳр орқали сизларни алдаган.”
Баниӣ Исроил уни диққат билан эшита бошлади ва хазина жойини сўрашди.
У деди:
“Сулаймоннинг тахти остини қазинглар — у ерда сандиқ бор.”
Мўминлар бу гапга қарши чиқиб: “Сулаймон сеҳргар эмас, у Аллоҳнинг пайғамбари!” деб ҳимоя қилдилар.
Аммо баъзилар шайтонга ишониб, тахт олдига бордилар.
Шайтон ўзи яқинлашмади (чунки ёниб кетишидан қўрқарди),
ва деди: “Сизлар қазинглар, мен қочмайман.”
Улар қазиб, ҳақиқатан ҳам сандиқни топдилар.
Сандиқни очсалар — ичида китоблар бор эди.
Бу авлод бу ҳақиқатни билмас эди: бу китоблар — шайтонлар тўқиб чиқарган сеҳр ва куфр ёзувлари эди.
Шайтон эса уларни алдаб деди:
“Мана шу китоблар орқали Сулаймон жинлар, шамол ва қушларни бошқарган.”
Шундан сўнг шайтон кўздан йўқолди.
Шундан кейин Баниӣ Исроил сеҳрни ўргана бошладилар ва сеҳр кенг тарқалди.
Шу сабаб Аллоҳ таоло икки фариштани —
Ҳорут ва Морутни туширди.
Аллоҳ таоло айтади (Бақара, 102-оят):
“Сулаймон кофир бўлмади, балки шайтонлар кофир бўлдилар. Улар одамларга сеҳрни ўргатар эдилар...”
Манба:
— Ибн Касирнинг “Ал-Бидоя ван-Ниҳоя” асари
— Имом Табарий тафсири