«Мусо алайҳиссалом жуда ҳаёли киши эди. Ҳаёсининг кучлилигидан танасининг бирор жойини кўрсатмай ёпиниб юрар эди. Бани Исроил қавмидан баъзилари унга азият етказиб: "Унинг бунчалик ўраниб юришининг боиси танасидаги бирор айбдир — ё пес (оқ доғ) касали, ё чурра ёки бирор бошқа хасталиги бор", дейишарди.
Аллоҳ таоло Мусони улар айтган гаплардан поклашни ирода қилди. Бир куни Мусо холи қолиб, кийимларини бир тошнинг устига қўйди-да, ғусл қилди. Ғуслдан фориғ бўлиб, кийимларини олиш учун келаётганида, тош унинг кийимларини олиб қоча бошлади. Мусо ҳассасини олиб, тошнинг ортидан югурди ва: "Кийимим, эй тош! Кийимим, эй тош!", дер эди. Ниҳоят, Бани Исроилнинг бир жамоаси олдига бориб тўхтади. Улар Мусони яланғоч ҳолда, Аллоҳ яратган энг гўзал суратда кўришди ва улар айтган айблардан пок эканига ишонч ҳосил қилишди.
Сўнг Мусо кийимини олиб кийди ва ҳассаси билан тошни ура кетди. Аллоҳга қасамки, ўша уришидан тошда учта, тўртта ёки бешта из (тамға) қолди.
Аллоҳ таолонинг ушбу ояти шу ҳақда нозил бўлди: «Эй имон келтирганлар! Мусога азият берган кимсаларга ўхшамангиз! Энди Аллоҳ уни улар айтган нарсалардан поклади. У Аллоҳ ҳузурида обрўли (эътиборли) кишидир» (Аҳзоб сураси, 69-оят)».
Мусо алайҳиссалом
Роббиларига ўша аёлга
фарзанд беришини сўраб дуо
қилдилар. Аллоҳ азза ва
жалла у зотга:
-Мен уни “Ақийм” (Туғмас)
деб ёзиб қўйганман”~ деб
жавоб берди.Мусо алайҳиссалом халиги
аёлга:
---“Аллоҳ азза ва жалла “Мен
уни “Ақийм” деб ёзиб
қўйганман” деяпти” дедилар.
Аёл қайтиб кетди...
Орадан бир йил ўтгач, аёл яна
келиб, Мусо алайҳиссаломга:
---“Эй Аллоҳнинг Набийси,
Роббингизга яна бир бор
менга солиҳ фарзанд
беришини сўраб дуо қилинг”
дея илтимос қилди. Мусо
алайҳиссалом Роббиларидан
у аёлга фарзанд беришини
сўраб дуо қилдилар. Аллоҳ
азза ва жалла:
--- “Мен уни “Ақийм” деб ёзиб
қўйганман” деди. Мусо
алайҳиссалом халиги аёлга:
“Аллоҳ азза ва жалла:
---“Мен уни “Ақийм” деб ёзиб
қўйганман” деяпти” дедилар...
Орадан бир йил ўтгач, Мусо
алайҳиссалом бояги аёлни
қўлида чақалоқ кўтариб
кетаётганини кўрдилар.
Ундан:
--- “Бу бола ким?!” деб
сўрадилар. Аёл:
---“Бу менинг ўғлим” дея
жавоб берди. Мусо
алайҳиссалом Роббиларидан:
---“Эй Роббим, Сен у аёлни
“Ақийм” деб ёзиб қўйгандинг.
Қандай қилиб унда бола
бўлди?!” деб сўрадилар...
Шунда Аллоҳ таоло:
---“Ҳар сафар “Ақийм”
деганимда, у “Роҳийм”
дерди. Бас, "Рахматим"
қудратимдан устун келди”
деб мархамат килди !
Эй раҳмлиларнинг энг
раҳмлиси !
Нақадар буюксан !
Эй карамлиларнинг энг
Карамлиси!
Нақадар меҳрибонсан! Эй
фарзанд неъматига
эришолмай, умдсизликка
тушаётганлар!
Аллоҳнинг раҳматидан
ноумид бўлманглар!
Аллоҳга бўлган
гумонларингизни гўзал
қилинглар! Бошқалар қатори
менга ҳам солиҳ фарзанд ато
этади деб "яхши гумонда" бўлинглар!
Мирзо Улуғбекдан сўрадилар:
- Сиз нега сиёсатни қўйиб, илм билан машғул бўлдингиз?
Мирзо жавоб бердиларки:
- Мен илмнинг қудратини бобомдан билдим. Бир сафар мен бобомнинг тиззасида ўтирар эдим, шу пайт ҳузурига бир киши кирди, бобом шошиб унинг истиқболига ўрнидан турди - мен тиззасидан тушиб кетдим. Кейин билсам, у зот олим экан, бобомнинг пири комили экан. Илмнинг обрў-нуфузини мен ана ўшанда кўрдим.