Наргиза бир компанияга сотувчи сифатида ишга кириш учун 2 марта интервюга борди. Интервюларда яхши таассурот қолдирди ва бу ишга мос тушадигандек кўринди. У аввал мактабда бошқарув азоси сифатида, кейинчалик хоккей клубида бўлим бошлиғи бўлиб ишлаган. Бироқ, Наргиза тижоратда ҳеч қачон ўзини синаб кўрмаган.
Интервюлардан сўнг департамент директори айтди: "Менинг ишончим комил, у ишни тез ўрганади, сотиш қийин иш эмас, мен ишлайвериб психолог бўлиб кетканман, БИР ҚАРАШДА БИЛАМАН".
Ҳамма рози бўлди ва у ишга қабул қилинди.
Бир неча ойдан кейин аниқ бўлдики, ҳамма нарса ўйланганидек эмас. Наргиза жамоадаги ҳамма билан яхши алоқаларга эга бўлди, ишда мувафаққият қозониш учун астойдил ҳаракат қилди. Лекин, у тижоратчи эмасди. У рақамлар билан ишлашни билмасди. Маҳсулот сотишда музокара ўтказишни билмасди. Ҳаттоки яхши тренинглар ва ҳамкасбларини қўллаб қувватлашига қарамасдан, у сотган атиги бир нечта нарсаларда ҳам, у фойда келтирмаганини ҳис қилди. Наргиза вазиятни тушунди. Унга компания ёқди, бироқ, танлаган касби тўғри келмади. Департамент директори, савдо бўлими менежери ва Наргиза ўртасидаги бир нечта учрашувлардан сўнг, улар Наргизани ўрнига бошқа ходим топиш керак деган қарорга келишди. Наргиза 3 ой ишлади. Кейинги одамни топиш учун эса яна 3 ой кетти. Компания 6 ой йўқотди.
Компания ва ташкилотларда энг муҳим ва энг қиммат қарорларга унчалик этибор қаратишмайди. Муаммони таҳлил қилишга алоҳида вақт ажратишмайди. Кимнингдир илиқ ҳиссиётларига таяниб қарор қабул қилинади.
Буюк Британияда шундай гап бор. Ҳар бир рекрутментдаги ҳато миллион фунтга тенг. Бу муболаға эмас, ҳақиқат. Тасаввур қилинг, бир кишини ишга олдингиз ва у сизни компаниянгизда 25 йил қолади. Унинг йиллик ўртача маоши 10 минг доллар бўлганда ҳам, 25 йилда 250 минг бўлади. Бундан ташқари сиз унинг учун солиқ тўлайсиз, уни ўқитиш учун пул сарфлайсиз, турли ҳил бонуслар берасиз. Натижада 2 баробар тўлаган бўласиз.