Novruz bayramı gələndə yadıma bir əhvalat düşür. Komandir adəti üzrə hamıdan əvvəl ön xətdə yerləşən postlara gedir, düşmənlə üz-üzə dayanan igid əsgərlərin bayramını təbrik edir, onlarla birlikdə çay içib söhbət edirdi. Onları fərdi qaydada dinləyirdi.
Bir gün tanışlardan biri bayramla bağlı bir hadisə danışdı. Bayram münasibətilə öz aramızda qərara gəlmişdik ki, axşam toplaşıb kiçik bir süfrə açaq. Hərə bir şey almışdı. Mən də içində su, içki və bir neçə qida məhsulu olan torbanı götürüb xidmət etdiyimiz bölmənin arxa tərəfdəki hasarına yaxınlaşdım. Uşaqlar o biri tərəfdə gözləyirdi. Birini asta səslə çağırdım. Cavab verdi. Əlimdəki torbanı qaldırıb dedim: “Bunu tut, diqqətli ol, şüşələr qırılmasın”. Torbanı ötürdükdən sonra hasarı aşdım.
Yerə düşəndə gördüm ki, uşaqlar sırayla dayanıb. Onların yanında isə hərbi hissənin komandiri… Torba da onun əlində idi. Nə deyəcəyimi bilmədim, üzr istədim.
Komandir sakit şəkildə dedi ki, bu gün tək tutulan biz deyilik və vəziyyəti qısa şəkildə izah etdi: “Əgər cəbhə kəndində yaşayan insanlar bayram edirsə, deməli bizə güvənirlər. Bu gün bizim istirahət etməyə haqqımız yoxdur. Biz o istirahəti ana-bacılara bağışlamalıyıq. Bilirsiniz ki, düşmən Qarabağda törətdiyi hadisələrin çoxunu məhz bayram və istirahət günlərində həyata keçirib. Hərə öz postuna qayıtsın. Mən də ərazidə olacağam”.
Bunu deyib getdi. Bir neçə addım sonra dayanıb əlavə etdi: “Bu torbadakıları isə mən saxlayacam. İstirahət günündə götürərsiniz”.
Məyyus halda uşaqlar dağıldı. Bundan sonra hərbi hissədə söz yayıldı ki, komandir şəxsən bölmələri yoxlayır. Hamı daha ayıq-sayıq şəkildə xidmətini davam etdirdi. Açığı, o günə görə içimizdə ona qarşı bir qədər qıcıq da yaranmışdı.
Bir müddət keçdi. Yazın ortaları idi. Dedilər ki, komandir tabora gəlir. Gəlib çatdı, qarşılandı. Sonra kölgədə oturub samovar çayı içirdi. Məni artezyan tərəfdə gördü və yanıma gəldi. Bir qədər söhbət etdik. Sonra bölmədə olan bir əsgəri soruşdu. Onun tərbiyəli, sakit və nizam-intizamlı olduğunu dedim.
“Bilirəm”, – dedi.
Sonra cibindən pul çıxarıb mənə uzatdı: “Bunu götür. Sabah bazardır, həmin əsgərin ad günüdür. Bu pulla yaxşı süfrə açın, uşaqlarla birlikdə qeyd edin. Tort və hədiyyəni də sabah göndərəcəm. Bir zabit yoldaşın anasının yas mərasimi var, əgər ora getməsəydim, özüm də gələrdim”.
Razılaşdıq.
O gedəndən sonra ağaca söykənib siqaret yandırdım. Uşaqlıqdan böyüklərdən eşitdiyim bir deyim yadıma düşdü: “Allah yaxşı insanları tez aparır yanına”. Həmin gün Raquf Orucov üçün dua etdim. Çünki onun təmtəraqlı ad günü təşkil etdiyi əsgərin nə atası vardı, nə də anası. Onu yalnız bir nəfər – yanında fəhlə işlədiyi yaşlı bir ev ustası arabir axtarır, imkan olduqca cüzi də olsa pul göndərirdi.
Bəzən tarix elə şəxsiyyətlər yetişdirir ki, onların qısa ömrü əsrlərlə danışılacaq hekayələrə çevrilir.
Ruhun şad olsun, igid Raquf Orucov.