Абу Хурайра ва Абу Саъиддан ривоят қилинади:
"Набий соллаллоҳу алайҳи вассаллам:
"Қавм Аллоҳнинг зикри билан жам бўлса, фаришталар уларни ўраб оладилар, уларга хотиржамлик тушади, раҳмат уларни қамраб олади ва Аллоҳ Ўзининг ҳузуридагиларга уларни зикр қилади", - дедилар".
✍(Абдуллоҳ ибн Муборак Муснадларидан Марфуъ хадис)
«Аллоҳумма, асламту важҳи илайка, ва фаввадту амри илайка, ва алжаъту зоҳри илайка, роғбатав ва роҳбатан илайка, лаа малжаъа ва лаа манжа минка илла илайка! Аллохумма, ааманту би китаабикаллазии анзалта, ва би набиййикаллазии арсалта![1]» дегин. Агар мана шу кечангда вафот этадиган бўлсанг, фитратда[2] кетасан. Буларни охирги сўзинг қилгин», дедилар. Мен уларни Набий соллаллоҳу алайҳи вассалламга қайтариб ўқиб бердим. «Аллоҳим! Нозил қилган Китобингга...» деган жойига келганда, «Расулингга», дедим. У зот: «Йўқ, «...ва юборган Набийингга», дедилар».
✍(Бухорий ва Муслим ривояти)
[1] Дуонинг маъноси куйидагича: «Аллоҳим, Сендан умид килган ва қўрққан ҳолда вужудимни Сенга таслим қилдим, ишимни Сенга топширдим, Сенга суяндим. Сендан қочишга ва нажот топишга ҳузурингдан бошқа жой йўқ. Аллоҳим, нозил қилган китобингга ва юборган Набийингга иймон келтирдим».
[2] Фитрат - соф инсоний табиат, яъни исломий табиат.