Набий соллаллоҳу алайҳи васалламни соғинган умматлари учун у зотни қисқача машойиҳлари.
Ҳадисда келган инсон яҳши кўргани билан бирга бўлади ва яна бошқа ҳадисда эса жаннатга кирган инсонлар бу дунёда қилган ишлари ҳақида жаннатга топланиб иймонлашиб ўтиришади дейилган.
Сизлар ва биз ҳам жаннатда Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам билан у зотни ҳадислари ва машойиҳлари ҳақида бу дунёда гаплашиб ўрганганимиз сингари у дунёда ҳам у зотни ёнларида шу мавзуларда суҳбатлашиб ўтириш ҳаммамизга насиб қилсин.
Аллоҳумма амийн..
Абу Хурайра розияллоҳу анҳудан ривоят килинади.
Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам «Аллоҳим! Мен Сендан песликдан, жинниликдан, маразликдан ва ѐмон дардлардан паноҳ сўрайман», дер эдилар».
✍(Абу Довуд ва Насаий ривоят қилишган).
📝 Шарҳ:
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ўзларининг бу ҳадиси шарифларида олдин ѐмон дардлардан учтасини номи билан алоҳида зикр қилиб туриб, кейин умумлаштирувчи сўз ила паноҳ сўраган эканлар. Албатта, сиҳатсаломатлик катта неъмат, ундан маҳрум бўлишдан паноҳ сўраб туриш керак.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Қариянинг қалби икки нарсани - умрнинг узунлиги ва молнинг кўплигини орзу қилишда ёшдир», дедилар».
✍(Икки шайх ва Термизий ривоят қилишган).
Шарҳ:
Одам қаригандан кейин кўп нарсадан кўнгли қолади. У нарсаларга ёшлигидаги каби орзу-ҳавас қилмай қўяди. Аммо инсон қариган чоғида ҳам кўп яшашни ва кўп мол-дунёли бўлишни орзу қилишини қўймайди.
📚Усмон розияллоҳу анҳу қачон қабр устида турса, соқолини хўл қилгунча йиғлар эди. Бир куни унга: «Жаннат ва дўзахни зикр қилганда йиғламайсан-у, аммо бундан йиғлайсанми?» дейилди. Шунда у: «Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам «Қабр охират манзилларининг биринчисидир. Агар ундан нажот топса, кейингилари ундан кўра енгилдир. Агар ундан нажот топмаса, кейингилари ундан кўра қийиндир. Қабрдан кўра қўрқинчлироқ манзарани кўрмаганман», деганлар», деди».
✍Имом Термизий ривояти.(Ҳонеъ розияллоҳу анҳудан)
📝Шарҳ:
Пайғамбар алайҳиссаломга барча манзаралар, жумладан, қабрдаги манзаралар ҳам кўринар эди. Шунинг учун у зот мазкур манзараларни солиштириш имконига эга эдилар. Мўмин киши қабр азобидан қўрқиш малакасини ҳосил қилмоғи лозим. Ана шунда у зоҳидлик мақомига эришишда муҳим қадам босган бўлади.