Авф ибн Молик розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бир жаноза намози ўқидилар. Бас, мен дуоларидан ѐдлаб олдим:
«Эй бор Худоѐ, уни мағфират қилгин ва раҳм қилгин, офиятда қилгин, афв қилгин, тушар жойини ҳурматли қилгин, кирар жойини кенг қилгин.
Уни сув, қор ва дўл билан ювгин. Оқ кийимимнинг кирини тозалаганидек, унинг хатоларини поклагин.
Унинг ҳовлиси ўрнига яхшироқ ҳовли бергин, аҳли ўрнига яхшироқ аҳл бергин, жуфти ўрнига яхшироқ жуфт бергин.
Уни жаннатга киритгин.
Унга қабр азобидан ѐки дўзах азобидан паноҳ бергин». ҳаттоки, ўша ўлик мен бўлсам эдим, деб орзу қилдим».
✍(Муслим, Насаий ва Термизий ривоят қилишган).
Шарҳ:
Яъни, Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг жанозада ўқиган дуоларини эшитиб туриб, ровий Авф ибн Молик розияллоҳу анҳу ўша ўлик мен бўлсам эди, деб орзу қилган эканлар.
Аюу Хурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Шокир таомланувчи, собир рўза тутувчи кабидир», дедилар».
✍(Термизий, Аҳмад ва Ҳоким ривоят қилишган.)
Шарҳ:
Бу ҳадиси шариф Исломда диний
таълимотларга амал қилиб яшаган кишининг ҳар бир иши ибодат даражасига кўтарилиши турган гаплигини яна бир бор намойиш қилмоқда. Ният билан нафл рўза тутиб, очлиқ чанқоқ ва бошқа нарсаларга сабр қилинса, савобга
эришилади. Аммо нафл рўза тутмай, оғзи очиқ юрган одам ҳам савоб олиши мумкин экан. Бунинг учун Исломий таълимотга амал қилиб, ўзи тановул қилаѐтган неъматларга етарлича шукр қилишнинг ўзи кифоя қилар экан. Албатта, шукр қилишни билиш керак. Шукр икки хил бўлади.
Биринчиси, неъмат берувчига мақтов сўзлари, ҳамду сано айтишдир. Иккинчиси, эса берилган неъматни неъмат берувчини рози қиладиган тарзда сарф қилишдир.
Баъзи уламоларимиз: «Ҳақиқий шукр Аллоҳ таолога берган неъматларига яраша шукр қилишдан ожиз эканликни баѐн қилишдир»,деганлар.