Абу Убайда Баҳрайндан мол келтирди. Баъзи саҳобалар интизор бўлдилар. Шунда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам уларга: «Аллоҳга қасамки, мен сизлар учун фақирликдан қўрқмайман. Мен сизлар учун дунѐ сизга сиздан олдингиларга бўлганидек сероб бўлишидан, сиз ҳам улар унинг учун талашганларидек талашиб кетишингиздан ва у уларни ҳалок қилганидек, сизни ҳам ҳалок қилишидан қўрқаман», дедилар».
✍(Икки шайх ва Термизий ривоят қилишган).
📝Шарҳ:
Амр ибн Авф Ансорий ал-Бадрий розияллоҳу анҳудан қилинган ривоят бу ҳадиси шарифга баъзи тўлдиришлар киритади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам Абу Убайда ибн ал-Жарроҳни Баҳрайнга у ернинг жизясини олиб келиш учун юбордилар. Набий алайҳиссалом Баҳрайн аҳли билан сулҳ тузиб, уларга Аҳлаа ибн Ҳазрамийни амир қилган эдилар. Абу Убайда Баҳрайндан молни келтирди. Ансорлар унинг келганини эшитдилар ва бомдод намозини Набий алайҳиссалом билан ўқидилар. У зот намозни ўқиб берганларидан кейин бурилиб кетаѐтган эдилар, йўлларини ансорлар тўсиб чикдилар. Набий алайҳиссалом уларни кўрганда табассум қилдилар ва: «Ўйлайманки, сизлар Абу Убайданинг бир нарса келтирганини эшитгансизлар», дедилар. «Худди шундоқ, эй Аллоҳнинг Расули!» дейишди. «Суюнаверинглар! Ўзингизни масрур қиладиган нарсани орзу қилаверинглар! Аллоҳга қасамки, мен сизлар учун фақирлиқдан қўрқмайман. Мен сизлар учун дунѐ сизга сиздан олдингиларга бўлганидек сероб бўлишидан, сиз ҳам улар унинг учун талашганларидек талашиб кетишингиздан ва у уларни ҳалок қилганидек, сизни ҳам ҳалок қилишидан қўрқаман», дедилар». Пайғамбар алайҳиссаломнинг хавфлари уммат ичида ҳамма мол-дунѐга берилиб, бир-бирлари билан ҳалокатга олиб борувчи мол талашишга гирифтор бўлишларидан экан. Бу ҳолат олдинги умматларни ҳам ҳалок қилган экан, Демак, кейингиларни ҳам ҳалок қилиши турган гап.
Амр ибн Шуъайбдан, у отасидан, у бобосидан розияллоҳу анҳум ривоят қилинади: «Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Мутакаббирлар қиѐмат куни кичик қизил чумоличаларга ўхшаган ҳолларида, кишилар сувратида ҳашр қилинадилар. Уларни ҳар макондан хорлик қоплаб олган бўлади. Бас, уларни жаҳаннамдаги Булиса номли қамоққа ҳайдаб борилади. Уларнинг устида оловларнинг олови бўлади. Уларни аҳли дўзахнинг йиринги - тийнатул хабол ила суғорилади», дедилар».
✍(Имом Термизий ривояти).
📝 Шарҳ:
Мутакаббирларнинг қиѐмат куни аҳволлари қанчалар даҳшатли бўлишини Ушбу ҳадиси шарифдагидек сифатлаш қийин бўлса керак. Хорлик устига хорлиқ азоб устига азоб. Бу хорлик ва азоблар мутакаббирларнинг бу дунѐда ўзларини тутишларига тамоман зид бўлган ҳолда юзага келади. Бу дунѐда ўзини жуда ҳам катта фаҳмлаб, бошқалардан устун қўйиб юрган мутакаббирлар қиѐмат куни барча халойиқ қайта тирилтирилганида «кичик қизил чумоличаларга ўхшаган кишилар сувратида ҳолларида ҳашр қилинадилар». Бундан ортиқ хорлик бўлиши мумкинми?! Одам сувратидаги, митти қизил чумолича ҳажмидаги жонзотни тасаввур қилиб кўринг-а! «Уларни ҳар макондан хорлик қоплаб олган бўлади». Мутакаббирларни бир ѐки икки тарафдан эмас, ҳар тарафдан, олти тарафдан хорлик қоплаб олган бўлади. Мутакаббирларларни суврат ва ҳажмда хорликлари етмаганидек, ана ўша кичик қизил чумолича шаклидаги хору зор одамчаларни яна ҳар тарафдан хорлик қамраб турибди. «Бас, уларни жаҳаннамдаги Булиса номли қамоққа ҳайдаб борилади». Мутакаббирларнинг хорлигини яна ҳам зиѐда қилиш учун уларга дўзахда алоҳида қамоқхона ҳам тайѐрлаб қўйилган. «Уларнинг устида оловларнинг олови бўлади». Оддий дўзахилар олов билан жазолансалар, мутакаббир дўзахилар жазоланадилар. Албатта, оловларнинг олови оловларнинг ила оловида куйибѐнганлар роса чанқашлари турган гап. Улар бирор ичиладиган нарсага муҳтож бўладилар.
Шунда: «Уларни аҳли дўзахнинг йиринги - тийнатул хабол ила суғорилади».
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга саловот айтишнинг фойда ва самаралари.
1. Аллоҳ таолонинг амрига бўйсуниш.
2. Аллоҳ таолонинг саловотига мувофиқ иш қилиш.
3. Фаришталарнинг саловотига мувофиқ иш қилиш.
4. Бир саловот учун Аллоҳ таолодан ўн саловот олиш.
5. Бир саловот учун ўн даража кўтарилиш.
6. Бир саловот учун ўн ҳасанот ѐзилиши.
7. Бир саловот учун ўн гуноҳнинг ўчирилиши.
8. Дуонинг қабул бўлиши.
9. Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламнинг шафоатларига мушарраф бўлиш.
10. Гуноҳларнинг мағфират қилиниши.
11. Ғам-ғуссадан фориғ бўлиш.
12. Қиѐмат куни Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга яқин бўлиш.
13. Саловот камбағал учун садақа ўрнига ўтиши.
14. Ҳожатларнинг раво бўлиши.
15. Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламга саловот айтган одамга Аллоҳ таоло ва Унинг малоикалари саловот айтадилар.
16. Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламга саловот айтувчи покланади.
17. Саловот айтиш бандага жаннат башоратини беради.
18. Қиѐмат кунининг даҳшатларидан нажот беради.
19. Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васаллам саловот айтувчига жавоб берадилар.
20. Бандага унутган нарсасини эслатади.
21. Мажлисни поклашга сабаб бўлади.
22. Саловот фақирликни кетказади.
23. Саловот бандадан бахиллик сифатини кетказади.
24. Саловот дуои бандадан қутулишга сабаб бўлади.
25. Саловот ўз эгасини жаннат йўлига элтади.
26. У ўз эгасини мажлис нохушлигидан сақлайди.
27. Ҳамду сано билан бошланган дуони тамомлайди.
28. Банданинг сиротдаги нурини тўлиқ қилади.
29. Банда у билан жафодан чиқади.
30. Саловот баракага сабаб бўлади.
31. У Аллоҳ таолонинг раҳматига эриштиради.
32. Саловот Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламга бўлган муҳаббатнинг бардавомлиги сабабчисидир.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга саловот айтишнинг ҳукмлари.
Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламга умр
давомида бир марта саловот айтиш фарздир.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга намознинг охирги ташаҳҳудида саловот айтиш суннатдир.
Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга намоздан ташқарида барча вақтларда саловот айтиш мустаҳабдир. Уламолар барча анбиѐларга саловот айтиш жоизлигини таъкидлаганлар.
Пайғамбарлардан бошқаларнинг ўзларига саловот айтиб бўлмайди.
Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламга саловот айтиб туриб, ортидан у зотнинг оли, асҳоблари ва атбоъларига айтиш мумкин.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга Аллоҳ таолонинг энг мукаммал ва батамом саловотлари бўлсин!
Абу Хурайра розияллоҳу анҳу Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи вассалламдан ривоят қилади:
"У Зот: "Қаттиқ иссиқ бўлган куни бир киши шундай деди: "Аллоҳдан бошқа Илох йўқ бу куннинг иссиғи бунчалар кучли, ё Аллоҳим, Ўзинг мени жаханнамнинг иссиғидан сақлагин" . Аллоҳ азза ва жалла жаҳаннамга шундай деди. "Бандаларимдан бири Мендан сенинг иссиғингдан сақлашимни сўради, гувоҳ бўлгинки, Мен уни сақладим" деди.
Қаттиқ совуқ бўлган куни бир банда айтди: "Аллоҳдан бошқа Илох йўқ бу куннинг совуғи бунчалар қатиқ бўлмаса, ё Аллоҳим, Ўзинг мени жаханнамнинг кучли совуғидан сақлагин". Аллоҳ азза ва жалла жаханамга айтади. "Бандаларимдан бири Мендан сенинг қаттиқ совуқлигингдан паноҳ сўради, албатта , Мен сени гувоҳ қилиб айтаманки, Мен уни сақладим". Одамлар сўрашди: "Жаханнамнинг қаттиқ совуғи қандай бўлади?" У Зот соллаллоҳу алайхи вассаллам: "У Кофир унга дучор бўладиган уй бўлиб, унинг совуқлигининг шиддатидан баъзи (аъзоси) баъзиларидан ажралиб кетади", дедилар.
✍(Ибн Сунний "Амалул явми вал лайла" да жуда зайиф иснод билан келтирганлар.)
Ҳаѐтнинг энг майда икир-чикирларидан тортиб, энг баланд чўққиларигача ҳар нарсада ҳасад бордир. Мўмин-мусулмон бандалар бир-бирларига ҳасад қилишдан бутунлай йирокда бўлишлари лозим. «Бир-бирингизни ѐмон кўрманг». Албатта, мўмин-мусулмонлар биродар бўлганларидан кейин ўзаро бир-бирларини ѐмон кўришлари мутлақо мумкин эмас. «Бир-бирингизга қарши тадбир қилманг». Бу ердаги рақобат арабчада «Танофус» дейилади ва рағбат қилинган нарсада ѐлғиз ўзи қолишга интилиш маъносини англатади. Бунда ҳам ҳасадга ўхшаш ҳолат бор. Албатта, бу иш ҳам мусулмонларга мутлақо тўғри келмайдиган ишдир.
«Аллоҳнинг бандалари, биродар бўлинглар».