Синфдошлар орасида ҳазил-мутойиба кўп бўлади.
Кимдир чойхонага келмаса, кўринмай қолса — турли ҳазиллар қиламиз, ўрни келса бир-биримизга дакки ҳам берамиз.
Характерларимиз ҳар хил, тақдирларимиз бошқача. Кимдир катта лавозимга эришади, кимдир катта тадбиркор, яна бири уста, ҳамма ўз йўлидан кетади.
Лекин барибир бир-биримиз учун бирдек, ўша мактаб даврларидек беғубормиз.
Аммо бир кун келиб, синфдошимиз жанозасида қатнашишга тўғри келса…
Бутун ёшлигимиз кўз олдимиздан ўтади.
Мактаб даври, беғубор кулгулар, орзулар…
Беихтиёр кўзларимизга ёш келади.
Чунки ўша пайтда тушунамиз:
ҳаёт — ўткинчи, дўстлик эса беқиёс неъмат экан.
Синфдошлар қадрини тириклигида билиш керак…
@Gulistonliklaruz24