Телеграм канал «Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S»

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: Wat je niet ziet

We hebben ooit besloten dat zien iets is wat je met je ogen doet. Best een stellige conclusie voor een wezen dat het grootste deel van wat er om hem heen gebeurt überhaupt niet bewust registreert.

Ik kwam Vibravision tegen. Een methode die voortkomt uit de Indonesische krijgskunst Merpati Putih, waarin mensen onder andere trainen om zich geblinddoekt te oriënteren en informatie uit hun omgeving waar te nemen zonder op hun gewone zicht te vertrouwen.

En natuurluck ontstaat dan onmiddelluck de bekende discussie.

Kan dat écht? Is het wetenschappeluck bewezen? Zien ze werkeluck zonder hun ogen? Of gebruiken ze geluid, luchtdruk, temperatuur, trillingen en allerlei andere subtiele signalen?

Maar misschien stellen we daarmee wel de verkeerde vraag. Want stel nou eens dat het dat laatste is. Hoe bizar is dát dan?! Dat jouw lichaam blykbaar voortdurend informatie ontvangt waarvan jij niet eens weet dat je haar ontvangt.

Misschien is waarnemen nameluck helemaal niet hetzelfde als kijken.

We hebben ogen. Oren. Een huid. Een zenuwstelsel. Een evenwichtsorgaan. Een lichaam dat temperatuur, druk, beweging en trillingen registreert. En dan hebben we ook nog dat merkwaardige ding dat we intuïtie noemen.

Dat moment waarop je weet dat iemand achter je staat voordat je hem hebt gezien. Dat je een ruimte binnenloopt en onmiddelluck voelt dat er iets gebeurd is. Dat je aan iemand denkt en diegene belt. Dat je ergens niet naartoe wilt zonder te kunnen uitleggen waarom.

We noemen het toeval, gevoel, instinct, energie of gewoon ‘iets’. Vooral niet te lang bij stilstaan. Straks blykt er nog meer binnen te komen dan in de gebruiksaanwijzing stond.

Misschien is het menseluck brein nameluck niet alleen een ontvanger. Misschien is het óók een enorme filter. Niet om ons dom te houden, maar omdat we anders knettergek zouden worden van alles wat tegelykertijd binnenkomt.

Dus leren we al heel vroeg: Dit is belangrijk. Dat niet. Dit bestaat. Dat is verbeelding. Hier kun je op vertrouwen. Daar moet bewijs voor zijn.

En langzaam wordt onze werkeluckheid niet alleen gevormd door wat we kunnen waarnemen… maar ook door wat we hebben geleerd níét meer waar te nemen.

Daarom vind ik die blinddoek eigenluck zo grappig. Misschien leren die mensen helemaal niet ‘zien zonder ogen’. Misschien halen ze tijdeluck het zintuig weg dat al jaren zo hard staat te schreeuwen dat de rest nauwelucks nog aan het woord komt.

En zodra het stil wordt… blykt de rest misschien nooit stil te zijn geweest.

Misschien hoeven we onze zintuigen dus niet uit te breiden. Misschien hoeven we alleen opnieuw kennis te maken met wat er al die tijd al zat.

Geen idee wat jij allemaal kunt waarnemen. Ik weet inmiddels wel dat ik mijn ogen niet overal meer voor vertrouw. Die zijn nogal dominant.

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: grafrede (2/2)

ZOEK MIJ NIET DAAR

Als mijn lichaam ooit besluit dat het genoeg aarde heeft bewandeld, zoek mij dan alsjeblieft niet op één plek.

Sta niet bij mijn urn en huil alsof ik daar lig. Ik ben daar niet. Het was een mooi jasje. Ik ben dat niet.

Zoek mij in de duizend winden die ineens door de bomen trekken. In het zonlicht dat op een blad valt en het van binnenuit lijkt te laten gloeien. In de zachte herfstregen op je gezicht. In de wortels onder je voeten, die je niet ziet en toch alles met elkaar verbinden.

Zoek mij in die duizenden kleine deeltjes die door je woonkamer dwarrelen wanneer een zonnestraal precies goed naar binnen valt. Die kleine universumpjes waarvan je pas ziet dat ze er zijn wanneer het licht erop schijnt.

Daar ben IK.

In de stilte van een vroege ochtend. In de merel die besluit dat vijf uur een uitstekende tijd is voor een concert. In vogels die zonder vergadering weten wanneer ze moeten opstijgen.
In de maan.
In de sterren.
In water.
In vuur.
In alles wat beweegt, groeit, verandert en opnieuw ontstaat.

Maar zoek mij vooral niet alleen dáár. Want als je mij werkelijk wilt vinden, doe dan je ogen dicht.

Voel.

Dat kleine stemmetje in jou dat weet, nog vóór je hoofd zich ermee bemoeit. Die kracht die overeind komt wanneer je denkt dat je niet meer kunt. Die vreemde zekerheid waardoor je soms tegen alle logica in tóch jouw eigen weg kiest.

Daar vind je mij ook.

Niet omdat ik daar na mijn dood naartoe ben gegaan, maar omdat ik daar altijd al iets heb achtergelaten.

Alles wat ik je leerde. Alles wat ik je liet zien. Alles waarover we samen hebben gelachen. Alles waarin ik je misschien mateloos heb geïrriteerd. Mijn woorden. Mijn gekkigheid. Mijn verwondering. Mijn eigenwijsheid. Mijn liefde.

Neem het niet mee als herinnering aan mij. Maak het van jou. Want dát is misschien wel het mooiste wat we elkaar tijdens een mensenleven kunnen geven: niet iets waaraan de ander zich moet vasthouden, maar iets waardoor hij zichzelf steeds opnieuw kan vinden.

En wanneer je mij dan toch mist (want kom op, we blijven mensen) ga naar buiten. Laat de wind maar even door je haren razen. Kijk naar het licht tussen de bladeren. Luister naar die merel. Kijk omhoog. En glimlach.

Want ik lig echt niet de hele eeuwigheid in een potje op jullie te wachten. Ik ben verder gegaan. En een stukje van mij? Dat loopt gewoon met jou mee.

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: grafrede (1/2)

Dan ben je opeens bezig met je grafrede. Geen tekst over dood, maar over voortbestaan, invloed en herINNeren. Nee, ik ga niet dood. Zelfs niet ooit!

Ik schreef hem wel voor ooit, maar tijdens het schrijven heb ik mezelf even bekeken vanuit de ogen van de mensen die achterblijven.

En dan ineens gaat het niet meer over een mooie filosofie over leven en dood. Dan zie ik mijn zoon en mijn dochter voor me. Zie ik hen die woorden ooit lezen. De merel horen. Dat zonlicht zien. En denken: mam.

En tegelykertijd schrijf ik iets wat volgens mij heel diep bij mij hoort: verwar mijn lichaam niet met mij. Dat jasje heeft hier rondgelopen, gedanst, geknuffeld, getekend, ruziegemaakt, gelachen en waarschijnluck een paar mensen tot waanzin gedreven, maar wat ik als IK ervaar, is groter dan dat.

Misschien huilde ik daarom tijdens het schrijven niet eens alleen om de gedachte aan dood. Misschien huilde ik om de enorme hoeveelheid leven die ineens in die tekst zat.

Een tekst niet alleen voor mijn kinderen, maar voor ieder die hem wil gebruiken.

Morgen zal ik ‘m posten. Wel even uitprinten en bij je verzekeringspapieren leggen. We blijven wel praktisch…

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: Ze krijgen een gezicht

Zes jaar lang teken ik vormen. Cellen. Spiralen. Bollen. Verbindingen. Kleine universa waarvan ik zelf niet altijd wist wat ze waren.

Ik tekende ze gewoon.

Niet omdat ik bedacht had wat er op papier moest komen, maar omdat mijn hand blijkbaar andere informatie had dan mijn hoofd.

En de laatste tijd verandert er iets. Er verschijnen torens. Werelden. En ineens… wezens.

Gezichten die ik nooit eerder heb gezien en toch zonder voorbeeld op papier zet. Oren die langer worden dan mensenoren. Huiden met patronen. Vormen rondom hoofden die ergens tussen een kroon, een vin, een membraan en geen idee wat dit in godennaam is in hangen.

Mijn ART verschuift. En tegelykertijd voel ik dat zelf ook.

Alsof er niet alleen ín mij iets van plaats verandert, maar ook om mij heen. De energie voelt anders. Alsof iets wat jarenlang alleen als patroon waarneembaar was, langzaam contouren krijgt.

En misschien werkt verandering wel altijd zo. Eerst voel je haar. Dan zie je overal kleine verschuivingen waarvan je nog niet weet wat ze betekenen. En pas veel later herken je wat er al die tijd aan het ontstaan was.

We willen alleen zo graag meteen weten wat iets is. Een naam erop. Een verklaring erbij. Een mooi laatje zoeken en hup - mysterie opgelost.

Terwijl ik steeds meer denk dat sommige dingen helemaal niet verschijnen om onmiddelluck begrepen te worden. Misschien verschijnen ze gewoon omdat je eindeluck in staat bent ze te zien.

Wat ik vooral bijzonder vind, is dat mijn oude ART niet verdwenen is.

De cellen blijven. Die teken ik al zes jaar en daar zitten mijn Codes in. Dat voelt niet klaar. Integendeel. Er is alleen iets bíj gekomen.

Torens. Wezens. Gezichten die ik niet ken. Werelden die ik niet bewust verzin. Alsof dezelfde hand ineens toegang heeft gekregen tot nóg een beeldtaal.

En misschien hoef ik de ene taal helemaal niet in te leveren om de andere te kunnen spreken. Misschien wordt mijn ART niet anders.

Misschien wordt mijn alfabet groter. De Codes blijven dezelfde taal spreken. Maar er verschijnen ineens bezoekers in de bibliotheek. Ik heb geen idee welk verhaal eruit komt. En voor het eerst vind ik het eigenluck veel leuker om dat ook níét te weten.

Dus ik teken verder. Zonder routekaart. Zonder verklaring. Gewoon kijken wat zich aandient.

Want stel je voor… dat ik zes jaar lang cellen heb zitten tekenen en dat de krengen nu eindeluck uitkomen.

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: wedergeboorte

We hebben van wedergeboorte iets enorms gemaakt. Alsof je eerst dood moet.

Vlam uit. Licht uit. Aardse ik inleveren. Administratie afronden. En dan ergens opnieuw aansluiten voor ronde twee.

Maar wat als wedergeboorte helemaal niet pas aan het einde plaatsvindt? Ik word vele malen per dag opnieuw geboren.

Sterker nog… ieder moment krijg ik opnieuw de mogeluckheid om te kiezen wie ik NU ben. De Gina die vanmorgen wakker werd, bestaat op dit moment eigenluck al niet meer.

Er zijn inmiddels gedachten geweest. Gesprekken. Gevoelens. Waarnemingen. Misschien een inzicht. Misschien een irritatie. Misschien stond ik tien minuten geleden nog ergens heel anders in.

En hier ben ik. Opnieuw. Dat vind ik prachtig. Want dan betekent het ook dat ik niet hoef te wachten tot morgen om iets anders te doen.

Ik hoef zelfs niet tot vanavond te wachten. Ik kan NU besluiten dat iets niet opnieuw door mij geboren hoeft te worden.

Een oude reactie. Een oordeel. Een gemene gedachte waaraan ik vervolgens woorden wil geven. Want gedachten zijn nog redeluck makkeluck. Die kunnen rustig door mijn hoofd galopperen terwijl ik denk “Nou meis… veel plezier ermee.”

Maar zodra ik ze woorden geef, laat ik het hek openstaan. En daar gaat het paard. Succes met terughalen.

Woorden hebben nameluck de vervelende eigenschap dat ze niet meer netjes terug in je mond kruipen wanneer je vijf minuten later besluit dat je ze toch niet zo handig vond.

En misschien zit daar voor mij wel de werkelucke kracht van wedergeboorte. Niet dat alles in mij voortdurend licht, liefde en vioolmuziek moet zijn. Alsjeblieft niet.

Mijn schaduw mag ook gewoon bestaan. Mijn boosheid ook. Mijn irritatie ook. Zelfs die gedachte waarvan mijn aardse ik achteraf denkt “Goden… waar kwam díé nou weer vandaan?”

Het gaat er niet om wat er in mij verschijnt. Het gaat erom wat ik besluit opnieuw geboren te laten worden door mij. Welke gedachte geef ik woorden? Welke woorden geef ik handelen? Welke energie zet ik daarmee verder de wereld in? En welke laat ik gewoon hier eindigen?

Misschien worden we daarom niet één keer geboren. Misschien doen we het voortdurend. Moment na moment. Keuze na keuze. Een eindeloze mogeluckheid om opnieuw te zeggen: Dit neem ik mee. Dit niet. Dit geef ik leven. Dit laat ik sterven.

En weet je… dat scheelt ook weer wachten op een volgend leven.

Ik heb het druk genoeg met deze wedergeboorte. Over tien minuten ben ik tenslotte alweer iemand anders.

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’丂 匚ㄖᗪ乇丂: De film

Waarom raken sommige films ons zó diep? Waarom huilen we om Simba terwijl het “maar” een tekenfilm is?
Waarom voelen we iets als Neo ontwaakt? Waarom juichen we als Harry ontdekt wie hij werkeluck is?

Misschien kijken we niet alleen naar een verhaal. Misschien kijkt het verhaal ook een beetje naar ons.

Niet omdat de film ons vertelt wie we zijn… maar omdat hij iets aanraakt wat we al die tijd al voelden, zonder er woorden voor te hebben.

Elke held verdwaalt.

Niet omdat verdwalen het doel is, maar omdat terugvinden alleen betekenis krijgt als je ooit bent kwijtgeraakt.

En misschien geldt dat ook voor ons.

Niet dat we vergeten wie we zijn… maar dat we soms vergeten dat we méér zijn dan onze naam, ons verleden, onze successen of onze littekens.

Dat is misschien wel de mooiste functie van verhalen. Ze geven ons geen antwoorden. Ze houden ons een spiegel voor.

En heel soms… heel even… valt de hoofdpersoon samen met degene die kijkt.

Dan vergeet je de bioscoopstoel. Dan vergeet je de popcorn. Dan vergeet je zelfs dat het een film is. Omdat er ergens diep vanbinnen iets zachtjes fluistert “Dit gaat óók over mij.”

Niet omdat jij Simba bent. Niet omdat jij Neo bent. Niet omdat jij Harry Potter bent. Maar omdat hun reis misschien iets weerspiegelt van jouw eigen reis.

En misschien is dát de echte magie van verhalen. Niet dat ze ons een nieuwe waarheid geven, maar dat ze een oude herINNering wakker maken.

En dan lopen de aftiteling en het gewone leven langzaam weer in elkaar over. Tot de volgende film. Of de volgende spiegel. Of de volgende keer dat je jeZelf heel even herkent… in iemand anders.

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: bereik

Ik realiseerde mij laatst iets. Ik schrijf inmiddels al jaren mijn Gina’s Codes. Meer dan duizend zelfs.

En ik heb geen Facebook. Geen Instagram. Geen TikTok. Geen Snapchat. Ik maak geen reels, dans niet naar een trending muziekje en heb geen flauw idee op welk tijdstip ik iets zou moeten posten zodat een algoritme besluit dat ik vandaag besta.

Heerluck eigenluck. Ik heb alleen Telegram. En jullie.

Een vaste groep mensen die al jaren mijn hersenspinsels, verwonderingen, vragen, vloeken, spiegels, vogels, kooien, zaklampen en complete herINNer-avonturen leest.

Sommigen zijn er al jaren.

Anderen kwamen ergens onderweg binnenwandelen, vonden blykbaar een stoel en zijn nooit meer weggegaan.

En daar moest ik ineens om glimlachen. Want in een wereld waarin ‘bereik’ bijna een beroep is geworden, heb ik nooit aan bereik gewerkt.

Ik heb geschreven. Omdat ik iets voelde. Omdat ik iets zag. Omdat er weer eens een gedachte door mijn hoofd stuiterde die eruit moest. Ik schreef één Code en drukte op verzenden.

Meer niet. Geen strategie. Geen contentkalender. Geen algoritme aaien zodat het mij misschien een koekje geeft.

En toch kwamen jullie. Niet met duizenden tegelyk omdat een filmpje toevallig viraal ging. Maar mens voor mens. Code voor Code.

En jullie bleven. Dat vind ik eigenluck veel bijzonderder. Want laatst reageerde iemand op mijn Code ‘Te klein geworden’. Ze vertelde dat ze haar huis was uitgelopen, waar verbale agressie geen uitzondering was. Dat ze veilig bij een vriendin zat en de volgende dag naar een blijf-van-mijn-lijfhuis zou gaan.

Intens. En ineens dacht ik weer aan dat vreemde woord: Bereik. Hoe meten we dat eigenluck? In views? Duimpjes? Volgers? Getalletjes onder een bericht?

Want misschien bereik je honderdduizend mensen en scrolt iedereen drie seconden later alweer verder. En misschien schrijf je één verhaal dat op precies het juiste moment bij één mens binnenkomt. Niet omdat jij haar leven verandert. Dat doet zij zelf.

Maar misschien herkennen jouw woorden iets wat zij vanbinnen allang wist. En dát vind ik bijzonder.

Misschien zijn jullie daarom voor mij ook geen ‘volgers’. Jullie lopen helemaal niet achter mij aan. Goden nee, vooral niet doen. Ik weet zelf regelmatig niet waar ik naartoe loop.

Jullie lopen mee. Soms lachen we. Soms mijmeren we. Soms zijn jullie het hartgrondig met mij oneens. En soms schrijft iemand onder een Code iets waardoor ík vervolgens weer tien minuten naar mijn scherm zit te staren.

Dat is geen publiek. Dat is uitwisseling. Misschien heb ik daarom helemaal geen algoritme nodig.

Er is hier door de jaren heen iets veel mooiers ontstaan. Geen bereik dat zo groot mogeluck moet worden. Maar verbinding die diep genoeg mag gaan. En daar kan geen algoritme tegenop.

Al zou het precies weten dat ik op donderdag om 19.03 uur een dansje moet doen. Doe ik lekker toch niet.

In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ
@Ginas_codes