Мўмин киши ҳар борада вазминлик ва тавозеда яшайди. Бироқ тавозе ўзини қийнаш, машаққатга солиш, қулайликдан воз кечиш дегани эмас. Бунда уй жиҳозлари ва яшаш тарзида исрофга йўл қўймасдан, эҳтиёжига кўра иш тутиш назарда тутилади.
Бугунги кунда диний бағрикенглик, маърифат ва аҳилликни асраш муҳим аҳамиятга эга. Шу нуқтаи назардан, салафийлик деб аталувчи йўналишнинг айрим талқинлари ва улар билан боғлиқ ихтилофли қарашларнинг мусулмонлар бирлигига таъсирини холисона ўрганиш зарур.
САВОЛ: Бир йиғинда аросат жаннат билан дўзах орасидаги жой, бу ерда гуноҳ ва савоби тенг одамлар бўлади, деган гап айтилди. Шу ҳақда маълумот берсангиз.
ЖАВОБ: Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳим. Жаннат ва дўзах орасидаги жой аросат эмас, аъроф деб номланади. Аросат сўзининг луғавий маъноси биноси йўқ кенг майдон дегани бўлиб, ақида илмида қиёмат кунида одамлар ҳисоб-китоб учун тўпланадиган жойга қўлланилади. Аъроф эса айнан ўша жаннат ва дўзах орасидаги баланд жой бўлиб, кўпчилик уламолар бу ерда гуноҳ ва савоблари тенг одамлар бўлади, кейин уларни Аллоҳ таоло Ўз фазли билан жаннатга киритади, дейишган. Аллоҳ таоло “Аъроф” сурасида жаннат ва жаҳаннамга кирган одамлар ва уларнинг у ердаги аҳволлари ҳақида баён қилгач, давомида аърофдаги кишилар ҳолини зикр қилади:
“Ораларида тўсиқ бор. Аъроф устида ҳаммаларини сиймоларидан танийдиган кишилар бордир. Жаннат соҳибларига: «Сизга салом бўлсин!» – дея нидо қилурлар. Тама қилган ҳолларида унга кирмай турурлар” (Аъроф сураси, 46-оят). Валлоҳу аълам.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси
Фатво маркази.
✹꯭꙰꙲🦅꯭꯭꯭꯭✶꯭ᯱᯱᯱᯱᯱ͜͡➢꯭ESKIOBOD. UZ☰꯭❬꯭❶꯭➣꯭❳꯭
ДЎСТЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!!
@eskiobodmasjidi
Дунёда оила қурган инсонлар борки, ўзидан давомчи – зурриёт қолдириш орзусида яшайдилар. Лекин фарзанд аталмиш неъмат бу Аллоҳнинг иродаси билан хоҳлаган инсонга бериладиган илоҳий ҳадядир. Бу ҳақиқатни Аллоҳ таоло каломида очиқ айтиб қўйган. «У Зот хоҳлаган кишисига қизлар ҳадя этур ва хоҳлаган кишисига ўғиллар ҳадя этур. Ёки уларни жуфтлаб ўғил – қиз қилиб берур ва хоҳлаган кишисини туғмас қилур».
(Шўро сураси, 49-50 оятлар.)
Ояти каримада айтилганидек, фарзанд бериш ёки бермаслик Аллоҳ таолонинг иродасига боғлиқ иш. Бироқ банда доимо Яратгандан мақсадларини сўрашдан тўхтаб қолмаслиги ва энг асосийси, тушкунликка тушиб қолмаслиги лозим. Фарзанд кўриш йўлида ўзини ўтдан- чўққа уриб мутахассисларга учраб, керакли дори-дармонларни ичиб муолажа қилгандан сўнг ҳам натижа чиқмаганлар топилади. Тўғри, банда қўлидан келганча сабабларни келтириши лозим ва лобуд. Лекин фарзанд неъмати бир ёқлама сабабларгагина боғлиқ иш эмас. Сабабларни қилиш билан Аллоҳ таолодан ҳам астойдил илтижо қилиш ҳам зарур. Ўлимдан бошқа ҳамма нарсани давоси бор деганларидек, бепуштликнинг ечими бўлиши табиий. Ҳадиси шарифларда бепуштликнинг ечими ҳақида сўз юритилган.
Мазҳаббошимиз Абу Ҳанифа раҳматуллоҳи алайҳ ўзининг «Муснад» китобларида қуйидаги ҳадисни ривоят қилиб келтирганлар. Жобир ибн Абдуллоҳ розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига ансорлардан бир киши келиб:
— Эй Аллоҳнинг Расули! Ҳеч фарзанд билан ризқланмадим, бола бўлмади?
— Кўп истиғфор ва садақа қилсанг, ризқланасан–да?!
Бояги киши истиғфор ва садақани кўпайтирди. Жобир розияллоҳу анҳу айтади:«Унга тўққизта ўғил фарзанд берилди».
Аллома Мулла Али Қорий ушбу ҳадиснинг шарҳида: Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам гўё Нуҳ алайҳиссаломдан ҳикоя тарзида айтилган: «Бас, ўз Роббингизга истиғфор айтинг, албатта, У гуноҳларни кўплаб мағфират қилувчидир, дедим. У Зот осмондан устингизга кетма-кет барака ёмғирини юборадир. Ва сизга молу мулк ва бола-чақа ила мадад берадир. Ва сизларга боғу роғлар ҳамда анҳорларни берадир».
(Нуҳ сураси, 10–12 оятлар) оятидан иқтибос олдилар».
Яна Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам муборак ҳадиси шарифларида марҳамат қилиб айтадилар: «Ким кўп истиғфор айтса, Аллоҳ таоло унга ғамдан, тангликдан енгиллик беради ва ўйламаган тамонидан ризқлантириб қўяди».
Имом Аҳмад, Ҳокимлар Ибн Аббос розияллоҳу анҳудан ривоят қилган.
✹꯭꙰꙲🦅꯭꯭꯭꯭✶꯭ᯱᯱᯱᯱᯱ͜͡➢꯭ESKIOBOD. UZ☰꯭❬꯭❶꯭➣꯭❳꯭
ДЎСТЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!!
@eskiobodmasjidi
Қадимда бир обид киши бор эди. У доим Аллоҳга ибодат қилар, аммо жуда камбағал яшарди. Бир куни у йўлда кетаётиб, улкан бир қум тепалигига кўзи тушди. Ўша вақтларда юртда қаттиқ очарчилик ҳукм сурар эди.
Обид ичида шундай деб ўйлади:
«Эҳ, қанийди шу қум тепалиги буғдой бўлса-ю, мен уни одамларга тарқатсам, ҳамма тўйса, ҳеч ким оч қолмаса...»
У бу гапни чин дилдан, афсус билан айтди ва йўлида давом этди. Шу кеча ўша даврнинг пайғамбарига Аллоҳ таолодан ваҳий келди:
— «Фалончи обиднинг ҳузурига бор ва унга Менинг саломимни етказ. Айтки, Аллоҳ сенинг ўша қум тепалигичалик буғдойни садақа қилганингни қабул қилди ва сенга гўёки ўша буғдойларни ҳақиқатда тарқатгандек ажру савоб ёзди!»
Обид бу хабарни эшитиб, ҳайратдан йиғлаб юборди. Унинг на буғдойи бор эди, на уни тарқатишга имкони. Лекин унинг холис нияти ва ихлоси Аллоҳ ҳузурида улкан амалга айланган эди.
Яхшилик қилиш учун доим ҳам бойлик ёки катта имконият шарт эмас. Баъзан чин дилдан қилинган гўзал ният, бандани амал қилганлар сафига қўшиб қўяди.
Бирорта яхшиликка имконингиз етмаяптими? Унда уни қилишни ният қилинг! Зеро, мўминнинг нияти унинг амалидан афзалдир.
✹꯭꙰꙲🦅꯭꯭꯭꯭✶꯭ᯱᯱᯱᯱᯱ͜͡➢꯭ESKIOBOD. UZ☰꯭❬꯭❶꯭➣꯭❳꯭
ДЎСТЛАРИНГИЗГА ҲАМ УЛАШИНГ!!!
@eskiobodmasjidi
Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бир киши айтади: “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Аллоҳ бандасини унга берган (неъматлари) билан имтиҳон қилади. Шундай экан, кимда-ким Аллоҳ тақсимлаган (ризққа) рози бўлса, Аллоҳ унга барака беради, уни кенгайтиради. Ким (қисматдан) норози бўлса, унга барака бермайди”, - деганлар.
Аҳмад, Байҳақий ривояти. Ҳадис санади саҳиҳ.
Шарҳ: Аллоҳ бандасига ризқ бериб синайди. Кимда-ким қисматига ёзилган ризққа рози бўлса, Аллоҳ унинг касб-корига, топиш-тутишига барака беради, ризқини кенгайтиради. Агар бирон кимса пешонасига битилган насибага норози бўлса, тақдирдан нолиса, 🔹“Аллоҳ мени кўп нарсадан қисиб қўйган”, деб ножоиз гаплар гапирса, касбига барака берилмайди.
Инсон нафси ҳеч қачон тўймайди. Бир қоп тиллоси бўлса, икки-уч қоп қилишни орзулайди. Ҳою ҳаваслар бандани нотўғри йўлга бошлайди. Қаноат эса унинг касбига барака киритади, қалбини хотиржам қилади, Аллоҳ наздидаги мартабасини кўтаради. Афсуски, ҳаётда шундай одамлар ҳам бор. Уларга турфа неъматлар берилади: даромадли касб-кор, шоҳона ҳаёт, фаровон турмуш, бахтиёр оила... Бироқ улар шунга ҳам қаноат қилишмайди, Аллоҳ берган неъматларни кам санашади, ўзларидан юқоридагиларга қараб, янада бойроқ, янада машҳурроқ бўлишни исташади. Энг ёмони – улар тақдирдан нолишади, Аллоҳ тақсимлаган ризққа кўнишмайди. Аслида банда қўлидаги ризқ-рўзга қаноат қилса, борига шукр қилиб, ҳалол касб-кор билан шуғулланса, 🔹“Алҳамдулиллаҳ, етказганига шукр!” деб оламлар Раббига ҳамду санолар айтса, Аллоҳ унинг топишига барака беради. Барака бу ривож, файз, хотиржамлик дегани. Оила саодатида бараканинг ўрни катта. Чунки қўлида жуда кўп мол-дунё тўпланса ҳам бахтли бўлолмаётганлар етарлича топилади. Қалбда қаноат, қисматдан розилик бўлмаса, Аллоҳ ундай кимсани саодатдан, файз-баракадан маҳрум этади.