Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Ибодат қилинадиган бирор кун зулҳижжанинг ўн кунидан Аллоҳ таолога маҳбуб эмас. Ундаги ҳар бир куннинг рўзаси бир йилга баробардир. Ундаги ҳар бир кечада туриш Қадр кечасида туришга баробардир» Термизий ва Ибн Можа ривоятлари. ("Ҳадис ва ҳаёт" туркум китобларининг "Рўза" жузидан).
🤲 Аллоҳим, Зулҳижжанинг муборак ўн кунларини биз учун раҳмат ва баракага тўлдиргин. Қалбларимизга тақво, ҳидоят ва сокинлик ато этгин.
🌸@Muslimaatuz
Бугун бир ёш йигитнинг ёт ғоялар гирдобига тушиши ёки жиноят кўчасига кириб қолиши — шунчаки адашиш эмас, бу унга ота-онаси томонидан берилган "маънавий тарсаки"дир.
Боланинг қалби оппоқ вароқ унга сиз ва устозлари турли чизгилар чизасиз, бу вароқни сиз эзгулик билан тўлдирмадингизми, демак, уни албатта ёвузлик эгаллайди
ИСЛОМДА РАҲБАРГА ИТОАТ ҚИЛИШ: ЖАМИЯТ ТИНЧЛИГИ ВА ОМОНЛИГИНИНГ АСОСИ
•┈┈•┈┈•⊰✿🍃🌸🍃✿⊱•┈┈•┈┈•
Ислом дини фақатгина ибодатлардан иборат бўлиб қолмай, инсониятнинг ижтимоий ҳаётини, ўзаро муносабатларини ва давлатчилик тизимини ҳам энг гўзал суратда тартибга солувчи мукаммал ҳаёт дастуридир. Бу тизимнинг мустаҳкамлиги, жамиятнинг тинчлик ва осойишталиги эса тўғридан-тўғри раҳбарга, бошлиққа итоат қилиш билан чамбарчас боғлиқдир
Ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) никоҳ хутбасини ўқиш учун ҳазрати Али (а.с.) га масжидга боришларини амр этдилар. Билолга бир азон айтиб бутун муҳожирлар ва ансорларни масжидга туплашини буюрдилар. Азон айтилгач, барча мусулмонлар масжидда тўпландилар. Бироз вақт ўтиб, ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) масжид минбарига ўтириб ҳазрати Али (а.с.) ва ҳазрати Фотимаи Заҳро (с.а.) никоҳларининг хутбасини ўқидилар. Хутба туагагач, ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) қўлларини дуога очиб “- Худованд сизларга бу никоҳни муборак ва мустаҳкам айласин” – дея, дуо қилдилар.
***
“Усули Кофийдан достонлар” китобида келтирилишича, ҳазрати Али (а.с.) ва ҳазрати Фотимаи Заҳро (с.а.) нинг никоҳлари қуйидагича кечган:
Ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) ҳузурларига йигирма тўрт чеҳрали бир фаришта ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) ҳузурларида хурсанд ҳолда ҳозир бўлади ва ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) ундан сўрайдилар: “- Салом бўлсин сизга дўстим Жаброил! Мен шу кунгача бирор маротаба сизни бундай хурсанд кўрмаган эдим. Тинчликми?”
Фаришта жавоб беради: “- Сизга ҳам Аллоҳнинг салом ва салавотлари бўлсин, эй Ҳабибаллоҳ! Мен Жаброил эмасман. Мен Аллоҳ берган бир муҳим вазифани бажариш учун келдим” – дея ҳазрати Расули акрам (с.а.в.о.) га тескари бурилганида, унинг икки қанат орасида “Али - Фотима” ёзилган эди.
Ҳазрати Расулуллоҳ (с.а.в.о.) сўрадилар: “- Бу қандай амр экан?”
Фаришта жавоб берди: “- Икки маъсум ва буюк инсонлар, яъни Али ва Фотиманинг никоҳларини ўқиш учун Аллоҳ мени маъмур айлади. Агар рози бўлсангиз, шу ишни бажарсам.”
Ҳазрати Расули акрам (с.а.в.о.) изн бериб, яна сўрадилар: “- Эй Аллоҳнинг маъмур фариштаси! Икки қанатингиз ўртасидаги ёзув қаердан келган?”
У жавоб берди: “- Олам яралишидан бир неча минг йиллар илгари бу ёзувни Раббим менинг танамга ёзган.”