Телеграм канал «داستان نویس نوجوان»

از دل روزمرگی – ژست همدلی مجازی

پشت پیشخوان یه دفتر نشسته بودم.

هم مدرسه ای سابقم اومد
احوالپرسی کردیم
به متصدی گفت:
اینترنت گوشی م ضعیفه
لطفا برید کارزاری که برای حفاظت دریاچه ست.

همین‌ طور که حرف می‌زد،
گفت ماشین رو بدجا پارک کردم
رفت کنار پنجره
کلوچه‌ای از جیبش درآورد،
پوستش رو از پنجره انداخت پیاده‌رو.

چند دقیقه بعد،
کتاب‌فروش سیاری چند کتاب معرفی کرد.
جواب داد: الان کی کتاب می‌خونه خانم؟

تلویزیون از سیل و تخریب گزارش می‌داد.
بهم کلوچه تعارف کرد و چند لحظه نگاه کرد.
گفت: آدم دلش کباب میشه…

یاد دبیرستان افتادم.
از داوطلبان هلال احمر اومده بودن مدرسه،
برای جمعه صبح و یه سری کار امدادی
فرم پر نکرد و گفت جمعه ها برنامه فوتسال داره

محیط‌زیست رو در کارزارها دوست داشت،
کتاب رو در حرف‌ها،
و امدادرسانی رو در تلویزیون.

اما در همدلی مجازی،
واقعا فعال بود.


#جابی
@jabi_dastan
@jabi_dastanak

چگونه آغازی زیبا و دلپذیر داشته باشیم؟

اجازه دهید با یک فنجان چای شروع کنیم: یک نفر یک فنجان گرانقیمت چای را روی سطح صاف میزی، به طرف لبهٔ میز می‌لغزاند. تا زمانی که فنجان در وسط میز است، درامی در کار نیست، اما وقتی که فنجان به لبهٔ میز نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود و بخصوص وقتی روی لبهٔ میز تلو تلو می‌خورد و چیزی به افتادن آن روی میز نمانده است؛ تعلیق، درام و یک احساس انتظار وکنجکاوی از عاقبت کار ظاهر می‌شود. فنجان چای را شخصیت اصلی داستانتان در نظر بگیرید و لحظه‌ای را که فنجان روی لبهٔ میز تلوتلو می‌خورد، شروع داستان‌تان.

روی سارل

📚 فنون آموزش داستان کوتاه
ترجمه و گردآوری: رضا فرد

dastannevis.com

اگه ازت چیزی کم نشده احتمالاً چیزی هم نساختی.

روزت بخیر🤍


dastannevis.com

#داستان_نویس_نوجوان اولین رسانه اطلاع رسانی آموزش داستان نوجوان از سال ۱۳۹۶
شنبه ۳ مرداد ۱۴۰۵

گاهی دلت می‌خواهد از همه چیز فرار کنی. مثلاً به سمت دریا بروی. آنجا می‌نشینی و نسیم به آرامی به صورتت می‌خورد و تو گوش می‌دهی، با دقت به صدای دریا، صدای پرندگانی که از کنارت می‌گذرند گوش می‌کنی و لذت می‌بری. فقط برای یک لحظه فراموش می‌کنی که کی هستی.


📕 گم شدن در جنون

کریستل براین

dastannevis.com

دل نوشته🧡💛💚💙💜🤍

یعنی از دل پیام آمده روی کاغذ


dastannevis.com

داستان ارسالی شما

هم‌زبان با کلاغ‌ها از پناه مهر آفرین

من و دوست عزیزم، هاجر، راهی مشهد شده بودیم. سفر ما تنها به زیارت ختم نمی‌شد؛ ما هر کجا که می‌رفتیم، به آن‌جا شور و نمک می‌بخشیدیم و با شیطنتی که در رگ‌هایمان جاری بود، عادت داشتیم با هر قدم کمی شوخی کنیم، کمی شیطنت به خرج بدهیم و دنیا را با خنده‌هایمان رنگین کنیم. در مشهد هم همین‌طور بودیم؛ در کنار زیارت و دعا، لحظاتی را با شوخی‌های پرشور و دوستانه می‌گذراندیم.

ادامه داستان در سایت داستان نویس نوجوان👇


https://dastannevis.com/27292/