ЎН БЕШ ЁШИМДА ОНА БЎЛДИМ... 😭💔
Мен болалик нима эканини умуман билмайман. Замонавий ҳаётдан бутунлай узилиб қолган, тоғли ҳудудда яшардик. Онам эрта вафот этгач, дадам ёшгина жувонга уйланиб олди. Биз томонларда қиз боланинг қадри умуман йўқ эди...
Ўн тўрт ёшдан ошганимда, дадам "қизимни узатаман" деб бутун тоғга овоза қилди. Энг даҳшатлиси — куёвликка танланган одам эди! У ўзидан бир неча ёш кичик, иккита хотини бор бўлган тоғ чўпони эди... Кўз ёшларимга, ялинишларимга қарамай, мени ўша ваҳший чўпонга узатиб юборишди.
Бизнинг тоғларда бир даҳшатли удум бор экан. Тўй кечаси икки кундошим хонамга кириб, менга шундай иш қилишдики...
Бу Дахшат 😭😭
Онам уйда вақти оғизларини кўп чаярдилар.Бунга дадам берадиган дори сабаб бўлса керак деб онамга раҳмим келарди.Дадам ҳар куни ишдан келгач онамни хонасига олиб кириб дори берарди.Онам шу хонадан чиққач ғалати бўлиб юрар тинмай оғзини юварди.Бир кун ортиқ чидай олмай дадамга ортиқ дори берманг деб айтаман деб ўша хонани эшигини шарт тортдимку кўрган манзарамдан дахшатга тушдим онам дадамнинг қаршисида мук тушганча...