АЗАГА АЙЛАНГАН ТЎЙ
ЁЛЛАНГАН КУЁВ.
Ўқишда ўқиб юрган вақтимда бир йигит билан танишдим. Тез орада унга кўнгил ҳам қўйдим. У жуда келишган, гап-сўзлари ёқимли эди. Оилаларимиз бир-бирига мос келиб, биз унаштирилдик. Тўй куни ҳам белгиланди. Ҳаммаси рисоладагидек кетарди. Мен бундан ҳурсанд эдим.
Тўй куни ҳам келди.
Ҳамма маросимлар ўтгач мен хонада суйган ёримни кутар эканман. Аста хона эшиги очилди. Бошимни кўтариб кирган одамга қарадим. Ва тошдек қотдим.
Дахшат куёв кийимида кирган шахс. Мен севган инсон эмасди. У аслида😰😰😰
Бу йил университетга кирдим. Ҳар куни эрталаб ўқишга кетаётсам, қўшни аёл дарвозаси олдида, менга тикилиб ўтирарди. Бошида эътибор бермадим. Аммо бу ҳол ҳар куни такрорланавергани учун бу ҳақида ойимга айтдим. Ойим ҳам ўйланиб қолди. Бир куни ўқишга кетаётганимда, у яна ўша жойда индамай кузатиб ўтирганди. Уйга қайтганимда эса ойим мени эшик тагида хавотир билан кутиб олди. Нима бўлди, ойи деб сўрадим шошилинч. Ойим қўллари титраганча пичирлади:
— "Биз бу уйдан тезроқ кетишимиз керак... Чунки қўшни аёл..."
Ойимнинг айтган гапидан дахшатга тушдим. УНИНГ АЙТИШИЧА, ҚЎШНИ АЁЛ АСЛИДА... 😱
Гўштни ювганингизда, баъзилар бор гўштни ювиб туриб, кейин тузлаб қўяди. Мен ўзим ҳам билмаганим учун худди шунақа қилардим. Гўштни олиб келиб, овқатдан олдин ҳам ювиларди, ўзи вапше ювиб-ювиб туриб, кейин тузланарди. Жуда катта хато қилган эканмиз!