Ота-онамнинг хоҳиши билан унаштирилдим...
Вақт ўтиб, тўйгача бўлажак куёвга чин дилдан кўнгил қўйиб, унга боғланиб қолдим. Тўй куни эса у менга совуқ ва қўпол оҳангда шивирлади:
— Никоҳимиз шунчаки эл кўзи учун! Мен сени ҳеч қачон хотин қилолмайман...
Мен нима дейишни билмасдим. "Нега?" деб сўрашга ҳам андиша қилдим. Жавобсиз мингта савол билан қотиб тургандим, у совуқ жилмайиб қўшимча қилди:
— Сен аслида шунчаки қурбонсан...
Эшик таққилади у чиқиб кетди. Эшик ортида мен эшитган совуқ ҳақиқат эса бутун ҳаётимни остин-устун қилиб юборди...
Куёв аслида😰😰😰😰