📝Қаҳатчилик даврида мадрасадан салкам бир чақирим узоқда жойлашган Хўжа афандининг уйидан нон олиб чиқаётган талабани маҳалладагилардан биттаси кўриб қолди.
«Хўжам, ўз қишлоғингиз болалари оч ўтирган пайтда бегона талабаларга нон беришингиз тўғрими?» деб маломат қилди. У зот рафиқаси Оиша онага қопда қолган унни шу кишига беришни буюрди. Аммо очарчилик сабаб айтилганни бажаришда тайсаллади. Эри гапини иккинчи бор такрорлагач, бўйсунишга мажбур бўлди.
Орадан кўп ўтмай бошқа бир одам қўлида мактуб билан кириб келди. Хат қишлоқдан бир соатлик масофадаги Яшҳанбозор ноҳиясида яшайдиган дўкондордан келган, унда бундай ёзилганди: «Афандам, Бафродан сизга бир қоп ун келди. Ишончли одам юборинг, олиб кетсин».
Ҳазрат аёлига қараб, дедики: «Ўша унни малолланмай берганингизда икки қоп келиши мумкин эди».