Шайх Али Тантовий раҳматуллоҳи алайҳ айтадилар:
Кеча кечаси мен қизимни кўрсам: у озгина ловия ва гуруч олиб, мис лаганга солди. Унинг устига бақлажон, бодринг ва бир неча дона ўрик қўшди.
Сўнг чиқиб кетмоқчи бўлди. Мен ундан: “Бу ким учун?” деб сўрадим.
У: “Бу қоровул учун. Бувим шундай қилишни буюрганлар” деди.
Мен унга: “Бир неча идиш келтир, ҳамма нарсани бир идишга эмас, алоҳида идишларга чиройли қилиб тартиблаб қўй. Бир стакан сув ҳам қўй, қошиқ ва пичоқ ҳам қўй” дедим.
У шундай қилди, кейин чиқиб кетди.
Қайтиб келгач, мендан сўради: “Нега шундай қилдим?”
Мен: “Овқат — бу мол билан қилинган садақа. Лекин уни тартиб билан, гўзал кўринишда бериш — бу ҳис-туйғу билан қилинган садақа.”
Биринчи садақа қоринни тўйдиради, иккинчиси эса қалбни тўлдиради.
Биринчи ҳолатда қоровул ўзини тиланчига берилган қолдиқ овқатни олгандек ҳис қилади. Лекин иккинчи ҳолатда у ўзини яқин дўст ёки азиз меҳмон каби ҳис қилади.
Мол билан бериш ва руҳ билан бериш ўртасида катта фарқ бор. Бу Аллоҳ ҳузурида ҳам, камбағал ҳузурида ҳам янада улуғроқдир, дедим.
Шунинг учун яхшиликларингизни икром ва муҳаббат билан қилинг, хорлик ва пастлик билан эмас.
Манба: https://t.me/tuhur
📝https://t.me/Ustoz_Rahmatillo_domla